Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 56/14 Généré par l'IA

Supreme Court quashes lower court's dismissal of joint sentencing proceedings due to material law violation regarding prior execution of sentence.

Numéro de cause IV KK 56/14
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Partiellement admis (Partially Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court partially allowed the General Prosecutor's cassation appeal against a lower court's decision to dismiss joint sentencing proceedings. The lower court had erroneously dismissed the case based on procedural grounds while ignoring that a prior sentence had already been executed, which materially altered the legal conditions for combining punishments. Consequently, the Supreme Court quashed the dismissal and remanded the case for reconsideration, emphasizing that the lower court must now apply the correct substantive law regarding the execution of sentences.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 4 § 1 k.k.; Art. 89 § 1 k.k.; Art. 91 § 2 k.k.; If a prior sentence is executed before a joint sentence is imposed, the lower court's dismissal of the joint sentencing proceedings based on procedural grounds is invalid as it violates the material law regarding the conditions for combining punishments.

Mots-clés

Généré par l'IA
joint sentencing proceedings execution of sentence material law violation dismissal of proceedings cassation appeal remand for retrial conditions for combining punishments

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 4 § 1 k.k.
w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia pozostających w zbiegu przestępstw, uwzględnianym przy orzekaniu w kwestii wydania wyroku łącznego w myśl reguł określonych przepisem art. 4 § 1 k.k. (zob.
Art. 89 § 1 k.k.
Treść art. 89 § 1 k.k. – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r., tj.
Art. 91 § 2 k.k.
akt II K 432/08, co następnie skutkowało rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 91 § 2 k.k., polegającego na zaniechaniu połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec S.
Art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.
II K 435/07 i niezasadnym umorzeniem postępowania o wydanie wyroku łącznego w tym zakresie na zasadzie art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.” Na tej podstawie Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Art. 572 k.p.k.
2 i 3 zaskarżonego wyroku), na mocy art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie objęcia wyrokiem łącznym skazania opisanego w pkt.
Art. 535 § 5 k.p.k.
R.‎w przedmiocie wyroku łącznego‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, odbytym w trybie art. 535 § 5 kpk‎w dniu 8 kwietnia 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 11 lutego 2013 r.
Art. 518 k.p.k.
Wnioski te prowadzą więc do stwierdzenia konieczności uchylenia wyroku w zaskarżonej części, w uwidocznionym w niniejszym wyroku zakresie.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy orzekający Sąd będzie związany zapatrywaniami prawnymi wyrażonymi w niniejszym wywodzie (art. 518 k.p.k. w zw.
Art. 442 § 3 k.p.k.
Art. 85 i nast. k.k.
Rozważając po raz kolejny, określone przepisem art. 85 i nast. k.k., warunki objęcia węzłem kary łącznej skazań, co do których postępowanie zostało wcześniej umorzone wyrokiem wydanym w sprawie II K 432/08, będzie miał na uwadze zwłaszcza kwestie wynikające z treści art.
art. 521 § 1 k.p.k
w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
uchwała SN z dnia 27 marca 2001 r., I KZP 2/01, OSNKW 2001, z. 5-6, poz. 41
(szerzej, uchwała SN z dnia 27 marca 2001 r., I KZP 2/01, OSNKW 2001, z. 5-6, poz. 41).
uchwała 7 sędziów SN z dnia 28 listopada 2013 r., I KZP 13/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 100
szerzej uchwała 7 sędziów SN z dnia 28 listopada 2013 r., I KZP 13/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 100).
II KK 149/11
Supreme Court dismisses joint sentence appeal due to violation of res judicata and lack of need for new ruling.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 56/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Piotr Hofmański‎SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Dorota Szczerbiak w sprawie S. R.‎w przedmiocie wyroku łącznego‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, odbytym w trybie art. 535 § 5 kpk‎w dniu 8 kwietnia 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 11 lutego 2013 r. uchyla wyrok w zaskarżonej części, umarzającej postępowanie o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 kpk, co do połączenia kar wymierzonych wyrokami Sądu Rejonowego w B. w sprawach II K 902/03, II K 439/06 oraz II K 435/07 (pkt V, VII, VIII części wstępnej wyroku łącznego) i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.

UZASADNIENIE

Prokurator Generalny zaskarżył kasacją, wniesioną na korzyść S. R. w trybie art. 521 § 1 k.p.k. pkt. 1 prawomocnego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w B. z dnia 11 lutego 2013 r. Wskazanemu orzeczeniu zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego – art. 410 k.p.k., polegające na pominięciu przez Sąd Rejonowy wynikającej z materiału dowodowego i mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia okoliczności, iż w sprawie Sądu Rejonowego o sygn. II K 435/07, doszło do prawomocnego zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności, skutkującego częściową utratą mocy wydanego wobec S. R. wyroku łącznego Sądu Rejonowego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II K 432/08, co następnie skutkowało rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 91 § 2 k.k., polegającego na zaniechaniu połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec S. R., za przestępstwa i ciąg przestępstw, na mocy wyroków Sądu Rejonowego z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn.

II K 439/06 oraz Sądu Rejonowego z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. II K 435/07 i niezasadnym umorzeniem postępowania o wydanie wyroku łącznego w tym zakresie na zasadzie art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.” Na tej podstawie Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja, przy uwzględnieniu jej kierunku, kwalifikowała się do uwzględnienia w trybie określonym przepisem art. 535 § 5 k.p.k. O oczywistej zasadności podniesionego w niej zarzutu przekonuje stwierdzony stan sprawy.Na wstępie wypada podać, że już wcześniej kwestia wydania wyroku łącznego wobec S. R . przedmiotem rozpoznania Sądu Rejonowego w B. w sprawie II K 432/08, w której Sąd ten rozważał połączenie kar wymierzonych w ośmiu wyrokach tego Sądu, ujętych w kolejnych ośmiu punktach.

Dnia 29 sierpnia 2008 r. Sąd ten wydał wyrok łączny, w którym odrębnymi węzłami kar łącznych objął skazania opisane w punktach I, II i III oraz w punktach IV i VI, natomiast w pozostałym zakresie, tj. w odniesieniu do wyroków Sądu Rejonowego w B.: - z dnia 9 października 2003 r., sygn. II K 902/03, warunkowo skazującego S. R. za czyn popełniony w okresie od sierpnia 2002 r. do marca 2003 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zarządzono postanowieniem z dnia 28 września 2006 r. (pkt. V), - z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn.

II K 439/06, skazującego za czyn popełniony w okresie od maja 2003 r. do lipca 2004 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. VII), - z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. II K 435/07, skazującego za 2 czyny popełnione w dniu 29 lipca 2004 r. oraz za ciąg przestępstw popełniony w dniu 29 lipca 2004 r. na kary jednostkowe pozbawienia wolności, połączone węzłem kary łącznej 2 lat, wymierzonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (pkt. VIII) – umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego. Wyrok ten uprawomocnił się. W obecnie rozważanym postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, w sprawie VII K 473/12, w polu rozpoznania Sądu Rejonowego znalazły się wymienione powyżej skazania, w punktach I-VIII, opisane w taki sam sposób jak poprzednio, a ponadto kary wymierzone trzema wyrokami Sądu Rejonowego, wydanymi w sprawach II K 565/10, II K 832/10 oraz II K 682/11, opisanymi w punktach IX, X, i XI.

W tak określonym przedmiocie Sąd meriti orzekł w ten sposób, że połączył, na mocy art. 91 § 2 k.k., kary pozbawienia wolności opisane w punktach IX i X (pkt. 2 i 3 zaskarżonego wyroku), na mocy art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie objęcia wyrokiem łącznym skazania opisanego w pkt. XI (pkt. 4) – które to orzeczenia nie zostały zaskarżone kasacją, oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym skazań opisanych w punktach od I do VIII.Do tak wydanego orzeczenia w zakresie umarzającym postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego z powodu określonego w art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k., nie można byłoby mieć zastrzeżeń, gdyby istotnie można było stwierdzić, że przedmiot obecnego wyrokowania co do skazań dotyczących S. R. jest tożsamy z przedmiotem objętym wcześniej wydanym, prawomocnym wyrokiem łącznym wydanym w sprawie II K 432/08.

Bez wątpienia bowiem, negatywna przesłanka prowadzenia postępowania w postaci rei iudicatae ma zastosowanie w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, i to zarówno w odniesieniu do zakazu powtórnego orzeczenia kary łącznej obejmującej (tylko) te same skazania tej samej osoby, które były objęte węzłem kary łącznej w prawomocnym wyroku łącznym, jak i w odniesieniu do zakazu powtórnego orzeczenia o braku warunków do wydania wyroku łącznego co do (dokładnie) tych samych skazań za czyny jednostkowe, co do których uprzednio prawomocnie rozstrzygnięto na podstawie art. 572 k.p.k. (zob. szerzej: wyrok SN z dnia 30 listopada 2011 r., II KK 149/11, OSNKW 2011, z. 12, poz. 113).

W realiach niniejszej sprawy stwierdzenie takie jest wprawdzie uprawnione, ale tylko częściowo, bowiem jedynie w odniesieniu do tych skazań S. R., które stanowiły podstawę uprzedniego wyrokowania o ich połączeniu węzłami kar łącznych. Porównanie treści wszystkich tych skazań (opisanych w punktach I, II, III, IV i VI) na datę wydania poprzedniego, prawomocnego wyroku łącznego i na chwilę orzekania Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie, świadczy o ich tożsamości. W zakresie tym nie doszło też do żadnej z sytuacji opisanych w art. 575 § 2 k.p.k., co oznacza, że Sąd meriti obowiązany był przestrzegać zasady ne bis in idem i nie mógł ponownie wyrokować w kwestii wydania wyroku łącznego co do tych właśnie skazań.

Tego samego nie da się jednak powiedzieć o skazaniach opisanych w punktach V, VII i VIII, co do których zapadło uprzednio prawomocne rozstrzygnięcie umarzające postępowanie, w przedmiocie objęcia tych skazań wyrokiem łącznym. Trafnie podnosi Prokurator Generalny, że orzekający obecnie Sąd Rejonowy przeoczył, iż jedno z tych skazań – wymienione w pkt. VIII – uległo zmianie w stosunku do stanu, co do którego Sąd orzekał uprzednio umarzając postępowanie. Mianowicie, Sąd pominął treść opisanego w zarzucie kasacji prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12 września 2011 r., wydanego pod sygn.

VIII Ko 1511/11, którym na podstawie art. 75 § 1 k.k. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej warunkowo wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 19 lipca 2007 r. w sprawie II K 435/07. Akta tej sprawy zostały zaliczone przez orzekający Sąd do materiału dowodowego, a informacja o zarządzeniu wykonania kary w tej sprawie zawarta była ponadto w ujawnionych na rozprawie opinii o skazanym z zakładu karnego oraz aktualnych danych z Krajowego Rejestru Karnego (k. 11-13 – poz. 12). Rację ma zatem autor kasacji, że nieuwzględnienie w orzekaniu przytoczonej wyżej okoliczności, ujawnionej na rozprawie, stanowiło rażącą obrazę art. 410 k.p.k.O rażącym charakterze tego uchybienia, a jednocześnie o istotnym jego wpływie na treść orzeczenia umarzającego w tej części postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k., przekonuje znaczenie wspomnianej okoliczności dla oceny przyjętej podstawy tego rozstrzygnięcia i dalsze wynikające stąd konsekwencje.

Wspomniana zmiana orzeczenia o karze, wydanego w sprawie II K 435/07, jaka nastąpiła po uprawomocnieniu się wyroku łącznego w sprawie II K 432/08, którym umorzono postępowanie w przedmiocie objęcia tej kary węzłem kary łącznej, spowodowało nie tylko to, że w obecnym stanie nie może być mowy o tożsamości skazań S. R., leżących u podstawy obecnego i poprzedniego umorzenia postępowania, ale wprost także i to, że owo prawomocne rozstrzygnięcie utraciło moc na podstawie art. 575 § 2 k.p.k. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w tak stwierdzonym obecnie stanie, należało rozważyć potrzebę wydania nowego rozstrzygnięcia co do połączenia kar, w jakim to przedmiocie postępowanie poprzednio umorzono.W nawiązaniu, należy podzielić pogląd Prokuratora Generalnego, że przestępstwa i ciąg przestępstw, za które S. R. został skazany w sprawach II K 439/06 i II K 435/07 (opisanych w pkt.

VII i VIII) pozostawały „od początku” w zbiegu realnym, spełniając przewidziane przepisem art. 85 k.k. temporalne warunki objęcia orzeczonych za nie kar jednostkowych węzłem kary łącznej (warunku tego nie spełniało przestępstwo opisane w pkt. V). Zgodzić się także trzeba z autorem kasacji, choć uzasadnienie wyroku w spawie II K 432/08 nie zostało sporządzone, że na przeszkodzie ku temu stanęła dokonana wówczas ocena Sądu orzekającego o braku przesłanek warunkowego zawieszenia wykonania łącznej kary pozbawienia wolności, określonych przepisem art. 69 k.k. Treść art. 89 § 1 k.k. – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r., tj. datą wejścia w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny… (Dz.

U. Nr 206, poz. 1589), którą to ustawą wprowadzono do porządku prawnego przepis art. 89 § 1 a k.k., stanowiła bowiem, że w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia wykonania, sąd nie mógł wymierzyć kary łącznej w bezwzględnej postaci, a był jedynie uprawniony do orzeczenia kary łącznej z warunkowym zawieszeniem wykonania, o ile stwierdził istnienie przesłanek określonych w art. 69 k.k. Ocena sądu co do braku tych przesłanek przesądzała brak warunków do orzeczenia kary łącznej, a co za tym idzie, umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 k.p.k. (szerzej, uchwała SN z dnia 27 marca 2001 r., I KZP 2/01, OSNKW 2001, z. 5-6, poz. 41).

Z powyższego punktu widzenia, sytuacja uległa zasadniczej zmianie w dacie wydania zaskarżonego kasacją orzeczenia umarzającego postępowanie. W wyniku zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w sprawie II K 435/07 doszło wszak do spełnienia warunku, który przewidywał przepis art. 89 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia pozostających w zbiegu przestępstw, uwzględnianym przy orzekaniu w kwestii wydania wyroku łącznego w myśl reguł określonych przepisem art. 4 § 1 k.k. (zob. szerzej uchwała 7 sędziów SN z dnia 28 listopada 2013 r., I KZP 13/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 100).

W konsekwencji więc, rację ma również skarżący podnosząc, że wysuwane w zarzucie kasacji uchybienie procesowe doprowadziło do naruszenia przepisu art. 91 § 2 k.k., co z całą pewnością wywarło niekorzystny dla skazanego skutek. Powyższe rozważania wiodą zatem do konkluzji potwierdzającej całkowitą słuszność kasacji, która atakuje zasadność umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. w zakresie, w jakim orzeczenie to pozostaje w związku z uprzednim rozstrzygnięciem o umorzeniu postępowania w kwestii wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 k.p.k.

Dla jasności trzeba zaznaczyć, że podnoszone wady nie dotyczą tego orzeczenia w zakresie, w jakim pozostaje ono w związku z uprzednimi prawomocnymi rozstrzygnięciami orzekającymi kary łączne. Wnioski te prowadzą więc do stwierdzenia konieczności uchylenia wyroku w zaskarżonej części, w uwidocznionym w niniejszym wyroku zakresie.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy orzekający Sąd będzie związany zapatrywaniami prawnymi wyrażonymi w niniejszym wywodzie (art. 518 k.p.k. w zw. z art. 442 § 3 k.p.k.). Rozważając po raz kolejny, określone przepisem art. 85 i nast. k.k., warunki objęcia węzłem kary łącznej skazań, co do których postępowanie zostało wcześniej umorzone wyrokiem wydanym w sprawie II K 432/08, będzie miał na uwadze zwłaszcza kwestie wynikające z treści art. 4 § 1 k.k., mającego zastosowanie do zmian normatywnych dotyczących reguł wymiaru kary łącznej w wyroku łącznym, jak również treść przepisu art. 443 k.p.k.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.