Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded, rejecting claim of reformationis in peius regarding increased prison term.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the appellate court did not violate the prohibition of reformationis in peius. The appellant argued that the court made a new, unfavorable factual finding regarding the defendant's demoralization to justify increasing the prison sentence from two to six months. The court held that the appellate court merely re-evaluated existing facts regarding the defendant's prior record and social harm, which legally justified the higher sentence.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 434 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; The prohibition of reformationis in peius is not violated when an appellate court increases a sentence based on a different assessment of facts already established by the first-instance court, rather than by making new unfavorable factual findings.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KK 547/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy K.U.,skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt,z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII Ka […],zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II K […] postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego J.C. z Kancelarii Radcy Prawnego w C. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100), w tym 23 % VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji;
3. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II K […], K.U. został uznany za winnego tego, że w nieustalonym czasie w okresie od listopada do grudnia 2015 r w K. woj. […] poprzez powieszenie na sznurze przyczepionym do drabiny, a następnie uderzaniu drewnianym klockiem i grabiami doprowadził do śmierci psa, tj. popełnienia czynu z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt i za ten czyn została mu wymierzona kara 2 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1).
Na podstawie art. 35 ust. 3a wyżej wskazanej ustawy orzeczono wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz posiadania zwierząt przez okres lat 8 (pkt 2), a na podstawie art. 43b k.k. orzeczono podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez jego publikację w wydaniu drukowanym i internetowym „Gazety..” (pkt 3). Wyrokiem tym rozstrzygnięto także w przedmiocie kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu, a także w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 i 5).Wyrok ten został zaskarżony apelacjami przez oskarżonego oraz jego obrońcę, a także prokuratora, który zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec K.U. kary 2 miesięcy pozbawienia wolności i wniósł o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary roku pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w C., wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII Ka […], zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do K.U. w zakresie orzeczenia o karze pozbawienia wolności w ten sposób, że podwyższył jej wymiar z 2 do 6 miesięcy pozbawienia wolności, a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy rozstrzygając jednocześnie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu oraz kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca K.U..
Skarżący zarzucił temu orzeczeniu: rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 434 § 1 k.p.k. poprzez orzeczenie na niekorzyść oskarżonego w oparciu o uchybienie, którego oskarżyciel publiczny nie podniósł w swoim środku odwoławczym polegające na dokonaniu przez sąd odwoławczy nowego i niekorzystnego dla oskarżonego K.U. ustalenia faktycznego, że jest osobą zdemoralizowaną, co skutkowało wymierzeniem oskarżonemu kary pobawienia wolności w wyższym wymiarze, tj. z dwóch do sześciu miesięcy, wobec przyjęcia, że kara orzeczona przez sąd pierwszej instancji byłaby niewspółmiernie łagodna, pomimo że oskarżyciel publiczny nie kwestionował ustaleń sądu pierwszej instancji dotyczących osoby oskarżonego, a zatem poczynienie ustaleń, że oskarżony K.U. jest osobą zdemoralizowaną wykraczało poza uchybienia podniesione w środku odwoławczym oskarżyciela publicznego.
Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w C. i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Rejonowej w L. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego K.U. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy w pełni akceptuje stanowisko prokuratora wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację, iż w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom obrońcy, nie doszło do naruszenia zakazu reformationis in peius określonego w art. 434 § 1 k.p.k.
Sąd odwoławczy nie poczynił zmiany ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, rozszerzając katalog okoliczności obciążających K.U., a jedynie dokonał odmiennej niż Sąd I instancji oceny okoliczności, już wcześniej stwierdzonych przez ten Sąd, mających istotne znaczenie dla wymiaru orzeczonej wobec tego skazanego kary pozbawienia wolności. Wskazując, podobnie jak Sąd I instancji, na szczególnie drastyczne okoliczności sprawy oraz dotychczasową linię życiową oskarżonego, w tym wielokrotną uprzednią jego karalność, Sąd odwoławczy w pełni był uprawniony do tego, aby stwierdzić, że świadczy to o daleko posuniętej demoralizacji jego osoby.
Zauważyć również należy, że oba sądy podkreślały, że czyn oskarżonego cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości. Sąd I instancji uznał, iż z tego powodu konieczne jest wymierzenie kary 2 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a Sąd odwoławczy uznał, iż kara ta nie jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia. W takiej sytuacji uznając zarzut podniesiony przez prokuratora w apelacji za zasadny i podwyższając orzeczoną karę do 6 miesięcy pozbawienia wolności Sąd odwoławczy nie naruszył przepisu wskazanego przez obrońcę w kasacji.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.