Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 533/23 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for coercion of debt repayment with property seizure.

Numéro de cause IV KK 533/23
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless and ordered the defendant to bear the costs. The defendant argued procedural violations and factual errors regarding joint liability for coercing debt repayment, but the appellate court had already thoroughly reviewed and corrected the first-instance findings. The court rejected these claims because the second-instance judgment properly established the defendant's role in organizing the debt collection trip and applying the correct legal provisions.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation appeals that merely repeat appellate court reasoning or attack factual findings without new evidence are obviously groundless and must be dismissed.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal joint criminal liability coercion of debt repayment procedural law violation factual findings review costs of proceedings réhabilitation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
IV KK 533/23 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 grudnia 2023 r.
art. 523 § 1 k.p.k.
– w rzeczywistości atakuje ustalenia faktyczne, poczynione przez Sąd I instancji, a zaaprobowane w instancji odwoławczej – co jest niedozwolone w postępowaniu kasacyjnym (art. 523 § 1 k.p.k.).
art. 637a k.p.k.
Mając na uwadze oczywistą bezzasadność wyżej omówionych zarzutów, kasację obrońcy należało oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 637a w zw.
art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.] [ał]
art. 519 k.p.k.
Zarzut ten jest więc w istocie skierowany do wyroku Sądu I instancji, którego orzeczenie nie podlega zaskarżeniu w postępowaniu kasacyjnym (art. 519 k.p.k.).
art. 535 § 3 k.p.k
IV KK 533/23 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 191 § 2 k.k
G.‎skazanego z art. 191 § 2 k.k.
art. 158 § 1 k.k
art. 157 § 1 k.k
art. 286 § 1 k.k
akt […], między innymi za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., na karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia od dnia 21 września 2006 r.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2022 r., II KK 27/22
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2022 r., II KK 27/22).
II KK 27/22
Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for minor theft case with no new evidence.
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

IV KK 533/23 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 grudnia 2023 r. sprawy M. G.‎skazanego z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. i in.,‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach‎z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt VII Ka 79/23,‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Siemianowicach Śląskich‎z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II K 416/21, postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.[SOP]

UZASADNIENIE

M. G. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Siemianowicach Śląskich z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II K 416/21, na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w dniu […] w miejscowości J., powiat S.. na terenie Słowacji, działając wspólnie i w porozumieniu z D. W., P. K., M. L. i M. P., stosując wobec pokrzywdzonego D. V. przemoc w postaci uderzania po twarzy, klatce piersiowej i kopania w różne części ciała, powodując w ten sposób liczne stłuczenia głowy, ranę szarpaną dolnej wargi, stłuczenie szczęki, stłuczenie klatki piersiowej z lewej strony, otarcia bocznej części powłok brzusznych, otarcia na lewym biodrze i ranę szarpaną lewego podudzia, które skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała trwającym nie dłużej niż siedem dni, narażając go w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., zmuszał pokrzywdzonego do zwrotu wierzytelności w kwocie 100.000 zł, przy czym na poczet wskazanej wierzytelności dokonał zaboru telefonu komórkowego marki N. o wartości 40 euro, telefonu komórkowego marki S. o wartości 150 euro, samochodu osobowego marki V. o numerze rejestracyjnym […] o wartości 4 721 euro oraz samochodu osobowego marki N. o numerze rejestracyjnym […] o wartości 3 898 euro, będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt […], między innymi za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., na karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia od dnia 21 września 2006 r. do dnia 3 lipca 2007 r. oraz od dnia 21 kwietnia 2008 r. do dnia 9 października 2008 r., tj. za czyn z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.

Na mocy art. 46 § 1 k.k. nałożył na oskarżonego obowiązek zapłaty solidarnie wraz ze skazanymi: D. W., P. K., M. L. oraz M. P.:- kwoty 59,44 euro na rzecz [XXX] a.s. tytułem naprawienia szkody. - kwoty 1.000 zł. na rzecz pokrzywdzonego D. V. tytułem zadośćuczynienia. Sąd Okręgowy w Katowicach, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu I instancji, wyrokiem z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt VII Ka 79/23:1. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:a) w punkcie 1 wyeliminował z opisu czynu zapis:

„przyjmując, iż oskarżony dopuścił się tego czynu będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt […], między innymi za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. na karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą to odbywał w okresie od dnia od dnia 21 września 2006 r. do dnia 3 lipca 2007 r. oraz od dnia 21 kwietnia 2008 r. do dnia 9 października 2008 r.”, z podstawy skazania eliminując przepis art. 64 § 1 k.k. i obniżył wymiar kary do roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności;b) ustalił, że zaliczenie okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary w punkcie 2 odnosi się do kary orzeczonej niniejszym wyrokiem.

2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Obrońca skazanego wniósł kasację od orzeczenia Sądu odwoławczego, zaskarżając je w całości i zarzucając mu:„I. rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 433 § 1 i 2 k.p.k. poprzez nierozpoznanie w całości zarzutów apelacji, w tym ich części, której istota wyraża się zdaniem cyt.: Sąd nie ustalił czegokolwiek z tego, co konkretnie indywidualnie oskarżony miał czynić, a także gdzie konkretnie czy w jaki sposób w ten sposób, iż Sąd Odwoławczy rozważał czynności skazanego czy też ich brak na posesji pokrzywdzonego pośrednio przyznając, iż istotnie - nie ustalono co M.

G. wtedy oraz gdzie czynił, za to akcentując, iż istotne jest wejście we wspólne porozumienie, podczas gdy w istocie zarzutu apelacji mieściło się także, iż nie ustalono ani też nie istnieje dowód, z którego wynikałoby odnośnie rzekomego porozumienia z udziałem skazanego lub kierownictwa: kiedy, gdzie, jak skazany w nie wszedł, jaka była treść tego porozumienia w zakresie skazanego, co było nim jeszcze objęte a co już nie, kiedy skazany miałby podjąć zamiar czynu, czy było to jeszcze w Polsce czy już na Słowacji, czy miesiąc wcześniej czy np. minutę wcześniej, w jaki sposób kierował czynem - co już pozostało poza rozważaniami Sądu Odwoławczego [1]; w tym części zarzutów apelacji, której istota wyraża się zdaniem cyt.:

„relacja pokrzywdzonego w zakresie podanej przez niego okoliczności - wierzytelności o znaczną sumę pieniężną tytułem prowizji za handel samochodami, która ma być elementem znamienia strony przedmiotowej - pozostaje nieudowodniona w żaden sposób" w ten sposób, iż Sąd Odwoławczy nie rozważył powyższego istotnego elementu stanu faktycznego obecnego wyłącznie w relacji pokrzywdzonego oraz stąd w opisie przypisanego czynu tak jak podano to pod rozwagę w zarzucie apelacji, tj. czy aprobująca ocena dowodu Sądu I Instancji była tu jeszcze swobodna czy już arbitralna lecz jedynie Sąd Odwoławczy skonstatował tu, iż nawet jeżeliby nie wykazano działania w celu dochodzenia zwrotu tejże wierzytelności, to należałoby wówczas uznać czyn za surowszy w kwalifikacji rozbój (co również nie stanowi logicznego wniosku w realiach przedmiotowej sprawy) [2]; oraz poprzez ogólne potwierdzenie ustaleń faktycznych Sądu I Instancji z akcentowaniem oraz rozwijaniem, iż Sąd działa zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów lecz przy tym z pominięciem indywidualnie wskazywanych przez apelanta jak i w dotychczasowej linii obrony punktów rozumowania w uzasadnieniu skarżonego wyroku, które granice tej oceny przekraczają, stanowiąc także istotę zarzutu apelacji [3 ].II. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 18 § 1 i 2 k.k. oraz art. 20 k.k. poprzez ich błędną wykładnię oraz zastosowanie wyrażające się stwierdzeniami cyt.

„Co prawda oskarżeni nie mieli z góry przyjętego planu działania, nie wiedząc, w jaki sposób zachowają się wobec pokrzywdzonego, to jednak w żaden sposób nie wpływa to na możliwość przypisania im sprawstwa przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. [rozumowanie wyrażone w uzasadnieniu wyroku kasatoryjnego Sądu Odwoławczego z dn. 30.07.2021, sygn. akt XXIII Ka 326/21 podtrzymane w kolejnych wyrokach]” czy „W tym stanie rzeczy wywody apelanta, że skoro oskarżony osobiście nie zadawał pokrzywdzonemu ciosów, ani osobiście nie zabrał żadnej rzeczy, to winien zostać uniewinniony, były sprzeczne z wykładnią pojęcia „współsprawstwa" [uzasadnienie skarżonego wyroku]”, co umożliwiło skazanie M.

G. za formę zjawiskowa współsprawstwa przy równoczesnym zaniechaniu ustaleń w zakresie, na czym konkretnie w wypadku tego skazanego miało polegać znamię „wspólnie”, „w porozumieniu” lub „kieruje” - kiedy, jak, gdzie miano je zrealizować.Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie skazanego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlega rozpoznaniu i oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Podniesione w kasacji zarzuty stanowią polemikę z treścią uzasadnienia wyroku Sądu II instancji i w istotnej części powielają zarzuty apelacyjne. Kontrola instancyjna została przeprowadzona przez Sąd Okręgowy w sposób kompletny i wnikliwy – o czym świadczy treść uzasadniania zaskarżonego wyroku. Sąd ad quem szczegółowo odniósł się na jego łamach do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych i wykazał, z jakich względów możliwe było przypisanie M.G. odpowiedzialności za czyn z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., nawet jeżeli nie zadawał on osobiście pokrzywdzonemu obrażeń ani osobiście nie dokonał zaboru jego mienia.

Podkreślił rolę skazanego w zdarzeniu – akcentując, że to M. G. jako jedyny znał D. V. uważał się za jego wierzyciela i zorganizował wyjazd z kolegami na Słowację, celem wyegzekwowania długu. Słusznie Sądy obu instancji uznały, iż w tej sytuacji można było uznać go za winnego popełnienia przestępstwa wymuszenia zwrotu wierzytelności w ramach współsprawstwa. Obrońca skazanego pod pozorem sygnalizowanego naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 433 § 1 i 2 k.p.k. – w rzeczywistości atakuje ustalenia faktyczne, poczynione przez Sąd I instancji, a zaaprobowane w instancji odwoławczej – co jest niedozwolone w postępowaniu kasacyjnym (art. 523 § 1 k.p.k.).

Forsuje przy tym alternatywną wersję inkryminowanych wydarzeń, opartą o selektywną analizę materiału dowodowego – w tym przede wszystkim wyjaśnienia skazanego, które w przeważającej części Sądy uznały za niewiarygodne. Nie jest przy tym prawdą, że Sąd odwoławczy bezkrytycznie powielił ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji. Dowodzi tego nie tylko treść uzasadnienia, ale choćby fakt, że w wyniku kontroli odwoławczej doszło do korekty zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego w zakresie działania w warunkach powrotności do przestępstwa.

Drugi z zarzutów kasacyjnych pozostaje w logicznym konflikcie z pierwszym – ponieważ skarżący zarzuca naruszenie prawa materialnego, jednocześnie kwestionując ustalenia faktyczne. Obraza przepisów prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, lecz nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego - innymi słowy, gdy istnieje niezgodność między subsumpcją, a właściwie ustaloną przez sąd podstawą faktyczną orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2022 r., II KK 27/22).

Jednocześnie, przedmiotowy zarzut nie ma charakteru kasacyjnego, ponieważ – utrzymując w mocy wyrok w zasadniczej części, tj. między innymi odnośnie do sprawstwa czynu i jego kwalifikacji prawnej – Sąd II instancji nie stosował przepisów prawa materialnego, których naruszenie obrońca mu zarzuca. Zarzut ten jest więc w istocie skierowany do wyroku Sądu I instancji, którego orzeczenie nie podlega zaskarżeniu w postępowaniu kasacyjnym (art. 519 k.p.k.). Mając na uwadze oczywistą bezzasadność wyżej omówionych zarzutów, kasację obrońcy należało oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.] [ał]