Supreme Court dismisses conviction for non-support when defendant was already lawfully sentenced for the same crime.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court of Poland quashed a lower court's conviction for the defendant, W. P., regarding non-support of his minor daughter. The prosecution argued that the defendant committed a new crime between 2010 and 2013, but the court found this period was entirely covered by a prior final judgment from 2014. Consequently, the court ruled that convicting the defendant again for the same acts violated the principle of ne bis in idem, leading to the dismissal of the new charges and the termination of the proceedings.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 209 § 1a k.k.: A criminal conviction for the same act committed within a period already covered by a final judgment constitutes a ground for quashing the new verdict due to the principle of double jeopardy.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KK 524/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Jerzy GrubbaSSN Rafał MalarskiProtokolant Małgorzata Gierczak w sprawie W. P. skazanego z art. 209 § 1a k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 14 listopada 2018 r., kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt VII K […], uchyla zaskarżony wyrok w pkt 1 i w tym zakresie na mocy art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie umarza, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt VII K […], Sąd Rejonowy w Z., uznał W. P. za winnego tego że:1.w okresie od 23 maja 2006 r. do 26 listopada 2007 r. w Z. uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku opieki poprzez niełożenie na utrzymanie syna B. P., przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. czynu z art. 209 § 1 k.k.;2.w okresie od 10 lipca 2008 r. do 13 października 2008 r. w Z. uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku opieki poprzez niełożenie na utrzymanie syna B.
P. i córki N. H., przez co naraził ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. czynu z art. 209 § 1 k.k.;3.w okresie od 30 kwietnia 2009 r. do 14 maja 2013 r. w Z. uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku opieki poprzez niełożenie na utrzymanie syna B. P. i córki N. H., przez co naraził ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. czynu z art. 209 § 1 k.k.Wyrokiem tym wymierzono W. P. jednostkowe kary ograniczenia wolności oraz karę łączną roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej dozorowanej pracy w wymiarze 30 godzin miesięcznie.
Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 6 czerwca 2014 r. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. karę ograniczenia wolności zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności.Następnie w dniu 13 grudnia 2017 r., w sprawie VII K […], Sąd Rejonowy w Z. uznał W. P., za winnego tego, że:1.w okresie od 5 marca 2010 r. do 13 maja 2013 r. w Z. uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego względem małoletniej córki N. H.-P., określonego co do wysokości wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt III RC […], gdzie łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, przy czym naraził N. H.-P. na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. występku z art. 209 § 1a k.k. i za to, na mocy art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 34 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 30 godzin miesięcznie;2.w okresie od 1 października 2015 r. do 7 listopada 2016 r. w Z. uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego względem małoletniej córki N. H.-P., określonego co do wysokości wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt III RC […], gdzie łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, przy czym naraził N. H.-P. na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. występku z art. 209 § 1a k.k. i za to, na mocy art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 34 § 1 k.k. i art. 34 § 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k., skazał go na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 30 godzin miesięcznie.Ponadto, na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k., orzekł karę łączną roku ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 30 godzin miesięcznie:Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 21 grudnia 2017 roku.Od powyższego wyroku kasację wywiódł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zaskarżając go w części dotyczącej skazania za czyn z pkt 1 wyroku oraz w zakresie orzeczonej kary łącznej, na korzyść skazanego W.
P. i zarzucając rażące naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na skazaniu W. P., wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 13 grudnia 2017 r., za czyn z art. 209 § 1a k.k., popełniony w okresie od dnia 5 marca 2010 r. do dnia 13 maja 2013 r., na szkodę córki N. H.-P., w sytuacji, gdy za ten sam czyn W. P. został uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt VII K […], co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.W konkluzji kasacji Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenie w tym zakresie postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym. Wydane przez Sąd Rejonowy w Z. wyroki – z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt VII K […] i z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt VII K […] dotyczą tego samego przestępstwa niealimentacji z art. 209 § 1 k.k. (art. 209 § 1a k.k.), popełnionego przez W. P. na szkodę małoletniej córki N. H.-P.. Porównanie treści obydwu orzeczeń prowadzi do oczywistego wniosku, że okres, w którym oskarżony miał się dopuścić przestępstwa przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem został w całości objęty skazaniem w sprawie rozpoznawanej wcześniej i prawomocnie już zakończonej.
Pierwszy z wydanych wyroków – w jego pkt 3 – obejmuje okres od 30 kwietnia 2009 r. do 14 maja 2013 r., zaś drugi w pkt 1 – okres od 5 marca 2010 r. do 13 maja 2013 r. Drugi zatem z tych wyroków, w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w jego pkt 1, obciążony jest uchybieniem o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wymienionej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Orzeczono nim bowiem o odpowiedzialności oskarżonego za czyn, co do którego postępowanie karne zostało już prawomocnie zakończone.W tej sytuacji koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w części obejmującej skazanie za czyn opisany w pkt. 1 i umorzenie w tym zakresie postępowania.
Konsekwencją tego rozstrzygnięcia jest dezaktualizacja orzeczenia o karze łącznej. Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.