Supreme Court quashes joint sentence due to res judicata after prior appeal proceedings concluded.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's joint sentence and dismissed the proceedings because the defendant had already been sentenced in a prior case. The prosecution argued that the new joint sentence violated the principle of res judicata since the underlying convictions were already finalized by the Court of Appeal. The court ruled that the negative procedural prerequisite of res judicata rendered the new joint sentence void, noting the parallel proceedings were handled negligently by the judges.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: A joint sentence is void if it becomes final after the conclusion of appeal proceedings regarding the constituent convictions in a prior joint sentence, as the principle of res judicata eliminates the legal basis for a new joint sentence.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KK 520/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Ewa Sokołowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 14 lutego 2018 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w sprawie M.K. w przedmiocie wydania wyroku łącznego,kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanegood wyroku łącznego Sądu Rejonowego w G.z dnia 16 stycznia 2017 r.
1. uchyla zaskarżony wyrok łączny i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie w sprawie;
2. wydatkami związanymi z rozpoznaniem kasacji obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIESąd Rejonowy w G., na skutek wniosku z dnia 22 czerwca 2016 r., Dyrektora Aresztu Śledczego w G. wydał w dniu 24 października 2016 r, w sprawie o sygn. III K 625/16, wyrok łączny i przyjmując, że M. K. był skazany między innymi prawomocnymi wyrokami:I.Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt IX K 1810/11 za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od 24 maja 2010 r. do 2 stycznia 2011 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat;II.Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. akt IX K 232/11 za:-przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od lipca 2005 r. do czerwca 2006 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,-przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od lutego 2007 r. do września 2009 r. na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności,-przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od czerwca 2010 r. do grudnia 2010 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary połączono węzłem kary łącznej roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat; postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 września 2014 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary łącznej roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;III.Sądu Rejonowego w G. z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt IX K 465/14 za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od 13 czerwca 2012 r. do kwietnia 2013 r. na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat; postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 12 stycznia 2016 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary roku pozbawienia wolności;IV.Sądu Rejonowego w G. z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt IX K 1812/15 za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od maja 2013 r. do 25 lutego 2014 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. oraz art. 89 § la k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyżej wskazanymi wyrokami Sądu Rejonowego w G. i wymierzył skazanemu karę łączną 2 lat 3 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 1. wyroku).
Na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył skazanemu okres odbytej dotychczas kary pozbawienia wolności w sprawie IX K 232/11 od dnia 22 marca 2016 r. do dnia 24 października 2016 r. (punkt 2. wyroku), a na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w zakresie kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w G. w sprawach o sygn. akt II K 762/93, II K 536/02, IX K 872/07, IX K 1899/10, IX K 700/15, które zostały szczegółowo opisane w wyroku łącznym, wobec braku warunków do wydania wyroku łącznego (punkt 3. wyroku).Powyższy wyrok łączny został zaskarżony apelacjami prokuratora oraz obrońcy oskarżonego.
Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt VI Ka 1359/16 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie z punktu 1. i na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i 4 k.k. połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w G. z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. IX K 465/14 i z dnia 16 maja 2016 r, sygn. IX K 1812/15 oraz łączną karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. IX K 232/11, orzekając wobec skazanego M.K. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.
Sad odwoławczy nadto ustalił, że rozstrzygnięcie z punktu 2. dotyczy orzeczonej kary łącznej, a umorzenie postępowania w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym zawarte w punkcie 3. dotyczy również kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 marca 2012 r. sygn. IX K 1810/11.Rozpoznając natomiast wniosek skazanego M.K. z dnia 7 kwietnia 2016 r., Sąd Rejonowy w G. wydał w dniu 16 stycznia 2017 r., w sprawie o sygn. III K 1082/16 wyrok łączny, którym na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wyżej opisanymi wyrokami Sądu Rejonowego w G.: z dnia 20 czerwca 2012 r. o sygn. akt IX K 232/11, z dnia 8 lipca 2014 r. o sygn. akt IX K 465/14 oraz z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt IX K 1812/15 i wymierzył skazanemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.
Sąd na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył skazanemu okres odbytej dotychczas kary pozbawienia wolności w sprawie o sygn. IX K 232/11 od dnia 22 marca 2016 r. do dnia 16 stycznia 2017 r., a na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w zakresie kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w G. w sprawach o sygn. akt: III K 762/93, III K 536/02, IX K 872/07, IX K 1899/10, IX K 1810/11, IX K 700/15, które zostały szczegółowo opisane w tym wyroku łącznym, wobec braku warunków do wydania wyroku łącznego.
Ten opisany wyrok łączny nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 2 marca 2017 r. Kasację od tego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w G. z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt III K 1082/16, wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny w trybie art. 521 § 1 k.p.k.. Zaskarżając wyrok w całości na korzyść skazanego M.K., zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na wydaniu przez Sąd Rejonowy w G. w dniu 16 stycznia 2017 r. wyroku łącznego o sygn. akt III K 1082/16, który uprawomocnił się w dniu 2 marca 2017 r., obejmującego skazania M.K. wyrokami Sądu Rejonowego w G. w sprawach o sygn. akt IX K 232/11, IX K 465/14 i IX K 1812/15, które to skazania zostały już wcześniej objęte prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 lutego 2017 r. o sygn. akt.
VI Ka 1359/16, zmieniającym wyrok łączny Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 października 2016 r. o sygn. akt III K 625/16, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”. Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego i umorzenie postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).
Słusznie bowiem podnosi skarżący, że w sprawie wystąpiła ujemna przesłanka procesowa stanowiąca bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Sąd Rejonowy w G., zaskarżonym kasacją wyrokiem łącznym z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. III K 1082/16, połączył bowiem kary pozbawienia wolności orzeczone wobec M.K. wyrokami Sądu Rejonowego w G. o sygn. akt IX K 232/11, IX K 465/14 i IX K 1812/15, pomimo że kary te objęte zostały wcześniej wyrokiem łącznym również Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 października 2016 r. o sygn. akt III K 625/16.
O ile ten ostatni wyrok zapadł w wyniku przeszkody prawnej do prowadzenia postępowania w postaci uprzedniej zawisłości sprawy - lis pendens, stanowiącej względną przyczynę odwoławczą, bowiem postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte o ponad dwa miesiące później niż w sprawie o sygn. III K 1082/16, to wyrok z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. III K 1082/16 dotknięty jest bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. Wyrok ten bowiem uprawomocnił się w dniu 2 marca 2017 r. a więc już po przeprowadzeniu przez Sąd Okręgowy w G. w sprawie o sygn. akt VI Ka 1359/16 postępowania odwoławczego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2016 r., sygn.
III K 625/16. Po wydaniu wyroku przez sąd odwoławczy w dniu 10 lutego 2017 r. rozpoczęła więc funkcjonować negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zniosła wcześniej zaistniałą względną przesłankę odwoławczą lis pendens, wynikającą z zawisłości sprawy o sygn. akt III K 1082/16.Zaszła więc konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w G. z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt III K 1082/16 i umorzenia postępowanie w sprawie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Wydaje się również konieczne zauważenie, że przedstawiona powyżej chronologia zdarzeń wskazuje, że wobec tego samego skazanego M.K. były prowadzone równolegle dwa postępowania o wydanie wyroku łącznego i to do tego w tym samym wydziale Sądu Rejonowego w G., a nadto składy orzekające w obu sprawach wiedziały o toczących się równolegle sprawach i nie podjęły jakichkolwiek działań zmierzających do uniknięcia zaistniałej sytuacji. Tego rodzaju sposób procedowania nie może zyskać akceptacji, szczególnie że doprowadził do rażącego naruszenia prawa przez oba Sądy orzekające w sprawie.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. kc