Supreme Court dismisses appeal for clearly unfounded claim that probation period violated statutory limits.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as clearly unfounded, upholding the lower court's conviction and sentencing. The defense argued the three-year probation limit was violated and that tax fraud acts had expired due to a continuous act misclassification. The court rejected these claims, ruling that the appeal incorrectly conflated factual disputes with legal errors and that the continuous act assessment was not a ground for cassation.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 439 § 1 pkt 5 k.k.; Art. 523 § 2 k.p.k.: A cassation appeal based on the claim that a probation period exceeds statutory limits is clearly unfounded if the sentence is based on a valid legal assessment of the continuous act, as factual disputes cannot serve as a pretext to bypass the prohibition of questioning facts on appeal.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
IV KK 509/24 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 stycznia 2025 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy J. G.,skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. akt II Ka 220/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Grajewie z dnia 7 czerwca 2023 r, sygn. akt II K 206/22, p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Grajewie z dnia 7 czerwca 2023 r. (sygn. akt II K 206/22) uznano J. G. winnym czynów z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z 76 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.. Oraz z z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z 76 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.. Na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Na mocy art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt. 1 kk w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres 4 lat tytułem próby.Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 12 lipca 2024 r. (sygn. akt II Ka 220/23) wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy.
Od tego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi:„I. uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 5, tj. Sąd orzekł karę nieznaną ustawie (naruszenie art. 70 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.) poprzez orzeczenie okresu próby w wymiarze 4 lat, w sytuacji, gdy względniejsze przepisy dla skazanego, a obowiązujące od 01.07.2015 r., przewidują krótszy wymiar próby, tj. wynoszący maksymalnie 3 lata;II. uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 44 § 1 pkt 2, § 3, § 5 k.k.s., poprzez nieumorzenie postępowania karnego skarbowego w sytuacji, gdy przy prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu i uwzględnieniu zarzutów dotyczących niewłaściwego zastosowania czynu ciągłego oraz uszczuplonych należności postępowanie to dotyczyło czynu zagrożonego karą pozbawienia wolności, którego karalność ustałaby po upływie lat 10, a tym samym doszło do przedawnienia.”Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i uniewinnienie skazanego ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd II instancji.Prokurator wniósł oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, uchybienie polegające na wymierzeniu kary znanej wprawdzie obowiązującej ustawie, ale nieprzepisanej w tej ustawie za dane przestępstwo stanowi obrazę zastosowanego przepisu prawa materialnego. Orzeczenie o karze nieznanej ustawie oznacza wyłącznie orzeczenie o karze nieznanej w ogóle obowiązującej ustawie karnej (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 2.09.2004 r., II KK 99/04, LEX nr 126663). Zatem zarzut pierwszy kasacji jest bezzasadny.
Zarzut drugi jest także niezasadny. W kasacji obrona twierdzi, że ocena ewentualnego przedawnienia zarzucanych czynów powinna następować oddzielnie w odniesieniu do dziesięciu faktur wystawionych w okresie styczeń i luty 2012 r. przez spółkę K. S.A. w S, (dalej zwana K. ) z tytułu wpłaconych zaliczek na poczet dostaw i robót, które miały być zrealizowane przez firmę skazanego, oraz oddzielnie w zakresie faktury wystawionej przez B. sp. z o.o. na rzecz skazanego z tytułu sprzedaży gaczu parafinowego w dniu 24 grudnia 2012 r. na podstawie faktury VAR nr [...], faktury wystawionej przez A. sp. z o.o. i oddzielnie w zakresie kwestionowanych faktur wystawionych przez I., które ujęte zostały w ewidencji zakupu VAT skazanego.
Obrona uważa, że nieprawidłowe przyjęcie istnienia czynu ciągłego w odniesieniu do zarzutu posłużenia się nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez K. s.a. w styczniu i lutym 2012 r. oraz B. sp. z o.o. doprowadziło do nieuzasadnionego nieuwzględnienia przedawnienia. Stanowi to jednak nie tyle uzasadnienie, że mimo prawidłowego ustalenia faktów i ich oceny prawnej, Sąd nie dostrzegł, że doszło od przedawnienia, co pogłębioną analizę alternatywnych ustaleń. Jest to jedynie obszerne kwestionowanie ustaleń faktycznych w zakresie oceny wystąpienia czynu ciągłego.
Skarżący na stronie 6 kasacji zresztą wprost pisze, że określone wyliczenie przyjęte przez Sąd „stanowi oczywisty błąd w ustaleniach faktycznych”. Cała kasacja jest zbudowana w oparciu o założenie, że inne ustalenia faktyczne (zdaniem obrony – dopiero wówczas prawidłowe) doprowadziłyby do innych ocen prawnych i oceny wskazanych czynów jako przedawnionych. Nie jest to jednak prawidłowa konstrukcja argumentacyjna. Podniesienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej związanej z przedawnieniem czynu nie może stać się „tylnymi drzwiami” do obejścia ustawowego zakazu kwestionowania ustaleń faktycznych na etapie kasacyjnym.Z uwagi na brzmienie art. 523 § 2 k.p.k. należało orzec jak w sentencji. [J.J.]r.g.