Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 502/24 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding facts not subject to cassation review.

Numéro de cause IV KK 502/24
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the prosecution to bear the costs. The lower court convicted the defendant of illegally recording and disclosing private conversations and health data, finding direct intent for the recording but not for the incidental acquisition of other information. The court ruled that factual determinations regarding the defendant's intent fall within the sphere of facts under Article 523 § 1 of the Criminal Procedure Code and cannot be challenged on cassation grounds.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Determinations concerning the subjective side of a prohibited act, including the existence of intent, belong to the sphere of factual findings and cannot be the subject of a cassation complaint.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal dismissal sphere of facts subjective side of act criminal intent incidental acquisition of information costs of proceedings Article 523 Criminal Procedure Code droit de ne pas s'incriminer soi-même

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 4 § 1 k.k.
akt II K 661/21, Sąd Rejonowy w Jaworznie, orzekając na mocy art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r.:1.oskarżonego R.S.
Art. 267 § 3 k.k.
uniewinnionego od popełnienia czynów z art. 267 § 3 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
Art. 267 § 4 k.k.
z art. 267 § 4 k.k. w zw.
Art. 12 § 1 k.k.
z art. 12 § 1 k.k. oraz opisanych w art.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. i za to, na mocy art.
Art. 11 § 3 k.k.
z art. 11 § 3 k.k. w zw.
Art. 57 b k.k.
z art. 57 b k.k., wymierzył mu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności.2.uznał oskarżonego R.S.
Art. 523 § 1 k.p.k.
ustalenie dotyczące strony podmiotowej czynu zabronionego, w tym przyjęcie zamiaru czy też jego postaci, należy bowiem do sfery ustaleń faktycznych, które na mocy art. 523 § 1 k.p.k. nie mogą być przedmiotem zarzutu kasacyjnego.
Art. 7 k.p.k.
postanowienie SN z 13 grudnia 2013 r., III KK 305/13).Sąd drugiej instancji na podstawie pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie dokonał zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, należało obciążyć oskarżycielkę posiłkową - na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. - kosztami postępowania kasacyjnego.Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy z mocy art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 3 lipca 2025 r.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie SN z 13 grudnia 2013 r., III KK 305/13
postanowienie SN z 13 grudnia 2013 r., III KK 305/13).Sąd drugiej instancji na podstawie pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie dokonał zgodnie z dyspozycją art.
III KK 305/13
Supreme Court dismisses cassation for clear lack of merit regarding intentional crime and procedural fairness arguments.
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

IV KK 502/24 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie R.S. uniewinnionego od popełnienia czynów z art. 267 § 3 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 3 lipca 2025 r. kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt V Ka 346/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego we Jaworznie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt II K 661/21, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć oskarżycielkę posiłkową kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [WB]

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt II K 661/21, Sąd Rejonowy w Jaworznie, orzekając na mocy art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r.:1.oskarżonego R.S. uznał za winnego tego, że działając w ramach czynu ciągłego, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu w nieustalonym dniu, w okresie między lipcem 2015 r. a listopadem 2015 r. w J. przy ul. [...] nie będąc do tego uprawnionym, w miejscu zamieszkania L.S. dokonał umieszczenia urządzenia nagrywającego, które zarejestrowało rozmowę między L.S. a I.R. w celu uzyskania informacji dla niego nie przeznaczonej, a następnie w dniach 11.04.2017 r. i 25.07.2017 r. treść rozmowy uzyskanej w w/w sposób ujawnił i przedłożył Prokuraturze Rejonowej Katowice Południe w Katowicach o sygn. [...] oraz w Sądzie Okręgowym w Katowicach w postępowaniu rozwodowym o sygn. akt. [...], czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 267 § 3 k.k. w zw. z art. 267 § 4 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na mocy art. 267 § 4 k.k. w zw. z art. 267 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 57 b k.k., wymierzył mu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności.2.uznał oskarżonego R.S. za winnego tego, że działając w ramach czynu ciągłego, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu uzyskał w nieustalony sposób i nieuprawniony, przełamując inne szczególne zabezpieczenia w okresie od nieustalonego dnia do listopada 2017 r., dane i dokumenty informujące o stanie zdrowia L.S., które nie były dla niego przeznaczone i ujawnił je w dniu 29.06.2017 r. w J., w programie telewizyjnym „[...]", a także 16.11.2017 r. w K. w gabinecie lekarskim specjalisty psychiatry dr. hab. n. med. M.K. celem uzyskania opinii prywatnej o stanie zdrowia L.S., wyczerpując ustawowe znamiona przestępstwa z art. 267 § 1 k.k. w zw. z art. 267 § 4 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i za to, na mocy art. 267 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 57b k.k., wymierzył mu karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Rejonowy w Jaworznie połączył opisane wyżej kary jednostkowe i orzekł wobec R.S. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono okres 3 lat próby.

Od powyższego orzeczenia apelację złożyła obrońca oskarżonego. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji:1.obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że oskarżony swoim działaniem dopuścił się realizacji ustawowych znamion czynów zabronionych opisanych w art. 267 § 3 k.k. w zw. z art. 267 § 4 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz opisanych w art. 267 § 1 k.k. w zw. z art. 267 § 4 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.:2.naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez:1.dokonanie szeregu domniemań na niekorzyść oskarżonego;2.pominięcie okoliczności wynikających z akt postępowania Sądu Rejonowego w Jaworznie oraz akt postępowania Sądu Okręgowego w Katowicach:3.oddalenie szeregu wniosków dowodowych; 4.dowolną w oderwaniu od swobodnej ocenę dowodów, przejawiającą się w szczególności w uznaniu, że wyjaśnienia oskarżonego nie odpowiadały prawdzie i uznaniu zeznań L.S. i I.R. za wiarygodne;5.rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości dotyczących sposobu, w jaki oskarżony wszedł w posiadanie dokumentacji medycznej L.S.;6.brak uprzedzenia stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynów;7.błędów w ustaleniach stanu faktycznego, przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, polegających na ustaleniu, że oskarżony popełnił przypisane mu czyny;8.rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary oraz orzeczonych na rzecz oskarżycielek posiłkowych nawiązek.Po rozpoznaniu tej apelacji Sąd Okręgowy w Sosnowcu zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów.Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniosła pełnomocniczka oskarżycielki posiłkowej L.S. Zaskarżyła wyrok Sądu odwoławczego w całości na niekorzyść R.S., podnosząc zarzut mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, rażącego naruszenie prawa materialnego, a to art. 267 § 3 k.k. polegającego na błędnej wykładni tego przepisu i przyjęciu, że nie będąc do tego uprawnionym, w miejscu zamieszkania L.S., umieszczając urządzenie nagrywające, które zarejestrowało rozmowę między L.S. a I.R., w celu uzyskania informacji dla niego nieprzeznaczonej R S. nie wyczerpał tym zachowaniem znamion przestępstwa z art. 267 § 3 k.k.Formułując ten zarzuty autorka kasacji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.W pisemnych odpowiedziach na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Jaworznie oraz obrońca oskarżonego wnieśli o jej oddalanie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację pełnomocniczki oskarżycielki posiłkowej jako oczywiście bezzasadną należało oddalić na posiedzeniu bez udziału stron na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie wymaga zauważenia, że pomimo wskazania przez autorkę kasacji, iż zaskarża wyrok Sądu odwoławczego w całości i w takim też zakresie (a więc w całości) wnosi o jego uchylenie, podniesiony w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzut dotyczy wyłącznie czynu zarzuconego, a następnie przypisanego oskarżonemu R.S. w pkt. 1 wyroku Sądu Rejonowego w Jaworznie.

Przypomnieć należy w tym kontekście pełnomocniczce oskarżycielki posiłkowej, że Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. (art. 536 k.p.k.). Co więcej, w wypadku środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść przez podmiot profesjonalny (oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika) orzeczenie na niekorzyść jest możliwe wyłącznie w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w tym środku odwoławczym (art. 434 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).Skoro więc sformułowany przez skarżącą zarzut kwestionuje naruszenie prawa materialnego – art. 267 § 3 k.k. – wyłącznie co do czynu polegającego na umieszczeniu w miejscu zamieszkania L.S. urządzenia nagrywającego, które zarejestrowało rozmowę między nią a I.R. to poza zakresem kontroli kasacyjnej pozostaje kwestia czynu z pkt 2 wyroku Sądu pierwszej instancji, kwalifikowanego z art. 267 § 1 k.k. w zb. z art. 267 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., od którego R.S. również został przez Sąd Okręgowy w Sosnowcu uniewinniony, a więc uzyskanie przez niego danych i dokumentów informujących o stanie zdrowia oskarżycielki posiłkowej oraz ich ujawnienie.Zakreśliwszy w podanych wyżej powodów zakres rozpoznania kasacji (wyłącznie co do czynu z pkt. 1 wyroku sądu meriti), zgodzić należy się z prokuratorem, który w pisemnej odpowiedzi na kasację zwrócił uwagę, że z formalnego punktu widzenia kasacja wywiedziona przez pełnomocniczkę oskarżycielki posiłkowej L.S. oscyluje na granicy dopuszczalności.

Stanowiące – najistotniejszą w realiach analizowanej sprawy – kwestię sporną, tj. ustalenie dotyczące strony podmiotowej czynu zabronionego, w tym przyjęcie zamiaru czy też jego postaci, należy bowiem do sfery ustaleń faktycznych, które na mocy art. 523 § 1 k.p.k. nie mogą być przedmiotem zarzutu kasacyjnego. Zarzut obrazy prawa materialnego mógłby być zaś rozważany jedynie wówczas, gdyby dotyczył wykładni bądź zastosowania tego prawa w niekwestionowanym stanie faktycznym (por. postanowienie SN z 13 grudnia 2013 r., III KK 305/13).Sąd drugiej instancji na podstawie pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie dokonał zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.k. swobodnej oceny dowodów uwzględniającej również zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego.

Rozstrzygnięcie swoje oparł na orzecznictwie sądów powszechnych oraz poglądach przedstawicieli piśmiennictwa, z którymi można zgodzić się lub nie, aczkolwiek jak zasadnie wywodzi dalej prokurator w swoim stanowisku wobec wniesionej kasacji, rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w Sosnowcu oraz argumentacja podana na jego uzasadnienie nie pozwalają na wzruszenie, z uwagi na konstytucyjne zasady niezawisłości i niezależności sędziowskiej, orzeczenia Sądu drugiej instancji. W związku z powyższym i to wyłącznie na marginesie rozważań co do zarzutu kasacji w odniesieniu do pierwszego z rozważanych w niniejszej sprawie czynów, czyli posługiwania się przez R.S. urządzeniem nagrywającym, to wskazać należy, że w nauce prawa karnego, jak trafnie przytoczył prokurator w odpowiedzi na kasację, prezentowane są różne stanowiska dotyczące zrealizowania znamion czynu z art. 267 § 3 k.k. Jedno z nich, które przyjął Sąd drugiej instancji i oparł na nim swe orzeczenie zakłada, że dla realizacji znamion strony podmiotowej występku z art. 267 § 3 k.k. niezbędne jest także, by sprawca działał w celu uzyskania informacji, do których nie jest uprawniony.

W sytuacji, gdy takie działanie ma na celu uzyskanie innych informacji, a informacje, o których owa w art. 267 § 3 k.k., zostaną uzyskane niejako przy okazji, to nie będzie można przypisać odpowiedzialności karnej sprawcy (W. Wróbel, D. Zając (w:) Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 212-277d, red. A. Zoll, Warszawa 2017, art. 267). Taka sytuacja ma miejsce w tym wypadku, ponieważ Sąd odwoławczy przyjął, że rozmowa zarejestrowana pomiędzy L.S. a I.R. została uzyskana przy okazji. Nie można było zatem stwierdzić, że wystąpił zamiar bezpośredni, a co za tym idzie nie można było przypisać odpowiedzialności karnej oskarżonemu za czyn z art. 267 § 3 k.k., albowiem przestępstwo to ma charakter umyślny.

Sąd odwoławczy zatem na etapie postępowania dwuinstancyjnego dokonał takich a nie innych ustaleń okoliczności zdarzenia w analizowanej sprawie, które z kolei na etapie postępowania kasacyjnego nie podlegają już kontroli. Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, należało obciążyć oskarżycielkę posiłkową - na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. - kosztami postępowania kasacyjnego.Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu. [WB][r.g.] ‎