Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for failing to prove procedural violations in appeal court judgment.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the appellant failed to substantiate claims of procedural violations. The appellant argued the appeal court erred by accepting the first-instance court's factual findings regarding the victim's health and lack of contribution to the accident, relying on expert opinions. The court held that since the appeal court did not conduct its own fact-finding or evidence evaluation, it could not commit procedural errors under the relevant articles, and the appellant's arguments merely repeated those of the first instance without new justification.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that the appeal court's reliance on the first-instance judgment's reasoning constitutes a substantive procedural violation warranting reversal.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
IV KK 500/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie K.P. skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z 13 czerwca 2024 r. sygn. akt V Ka 329/24 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Będzinie z 23 lutego 2024 r. sygn. akt VII K 818/23, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego. [WB]
UZASADNIENIE
Zarzuty obrońcy okazały się oczywiście bezzasadnymi, co skutkowało oddaleniem jego kasacji przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. Oczywista bezzasadność kasacji zachodzi wówczas, gdy już pobieżna analiza podniesionych w niej zarzutów wskazuje, że są one nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II KK 184/21].Z uwagi na konstrukcję i treść zarzutów sformułowanych przez skarżącego kasacyjnie, Sąd Najwyższy przypomina, iż nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że sąd odwoławczy określonego zarzutu nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k. lub nie rozważył go należycie, czym dopuścił się obrazy art. 457 § 3 k.p.k.
Konieczne jest natomiast wykazanie, iż przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie w rzeczywistości zaistniało, a przy tym także opisanie, na czym ono polegało oraz wskazanie, dlaczego stanowi tak rażące naruszenie, że można w swych skutkach przyrównywać je do uchybienia wagi bezwzględnej podstawy odwoławczej. Jedynie literalne przywołanie w formułowanych zarzutach norm art. 433 § 2 k.p.k., sugerujące, iż kasacja dotyczy błędów popełnionych przez sąd odwoławczy, podczas gdy w istocie kwestionowane jest rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu sądu I instancji, nie może zostać potraktowane jako skutecznie podniesiony zarzut kasacyjny.
Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego doszło do tzw. efektu przeniesienia, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd pierwszej instancji, w wyniku nierozpoznania lub nienależytego rozpoznania środka odwoławczego. W kasacji winny wówczas zostać podniesione i opatrzone pogłębioną argumentacją zarzuty wskazujące na wadliwe procedowanie tego sądu, w następstwie czego doszło do przeniknięcia uchybienia, którego dopuścił się sąd a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji (postanowienie SN z 18 lipca 2024 r. sygn. akt V KK 119/24)Analizując sformułowane przez skarżącego zarzuty i wyszczególnione w nich rzekome uchybienia sądu odwoławczego polegające na zaakceptowaniu ustaleń faktycznych sądu I instancji dokonanej z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, zauważyć należy, iż są one niemal dokładnym powtórzeniem zarzutów apelacyjnych dotyczących obrazy art. 7 k.p.k., które to zostały rozpoznane i rozważone w toku kontroli instancyjnej.Kwestia świadomości skazanego co do potrącenia pieszej oraz wiarygodności jego wyjaśnień została przez sąd odwoławczy rzetelnie rozważona, poparta analizą całokształtu okoliczności towarzyszących inkryminowanemu zdarzeniu oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (s. 3 formularza uzasadnienia wyroku).
Sąd II instancji wypowiedział się co do przeprowadzonej przez sąd meriti oceny wiarygodności zeznań I. P. , jak również innych świadków, co doprowadziło go do podzielenia stanowiska sądu a quo. Jednakowoż zarzut apelacyjny skarżącego odnośnie wspomnianego świadka nie dotyczył okoliczności potrącenia pokrzywdzonej, a kwestii związanych z jej kondycją zdrowotną przed wypadkiem, do której sąd ad quem się ustosunkował, konstatując jednocześnie, iż pokrzywdzona nie przyczyniła się do zaistnienia zdarzenia, a jej stan zdrowia w chwili zdarzenia nie miał nic wspólnego z jego przebiegiem (s. 4 formularza uzasadnienia wyroku).
Kluczową dla tych ustaleń faktycznych była opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego, który to nie tylko stwierdził, że pokrzywdzona w żaden sposób nie przyczyniła się do zdarzenia, ale że nie miała możliwości, by go uniknąć. Dlatego wbrew twierdzeniom skarżącego, rozważania sądu odwoławczego dotyczące zakwestionowanej przez obrońcę opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, nie wykazują cech świadczących o naruszeniu w toku kontroli instancyjnej art. 433 § 2 k.p.k. bądź art. 457 § 3 k.p.k.Mając na uwadze przyjętą przez skarżącego formułę omówionych powyżej zarzutów z kasacji skarżącego oraz treść uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, Sąd Najwyższy w niniejszym składzie zauważa, iż w orzecznictwie kasacyjnym, na przestrzeni lat utrwalono pogląd, że sposób wykonania obowiązku z art. 457 § 3 k.p.k. wobec poszczególnych zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.) jest pochodną jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji, a także treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty.
Jeżeli sąd I instancji w swoim uzasadnieniu dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności i w sposób pełny przedstawił argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd I instancji, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie i odesłania do tej argumentacji, która dotyczy kwestii stanowiącej podstawę zarzutu apelacji (postanowienie SN z 11 października 2022 r. sygn. akt V KK 332/22).
Zadaniem sądu kasacyjnego nie jest bowiem ponowne przeprowadzanie kontroli apelacyjnej czy rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu pierwszej instancji, do czego zmierza autor kasacji, polemizując w zawoalowany sposób z poczynionymi przez sąd a quo ustaleniami faktycznymi. Na marginesie Sąd Najwyższy zauważa także, iż sąd odwoławczy w niniejszej sprawie nie orzekał reformatoryjnie, nie przeprowadzał własnych dowodów ani też nie dokonywał własnej oceny dowodów przeprowadzonych przed Sądem Rejonowym w Będzinie zatem nie stosował art. 7 k.p.k., w związku z czym nie mógł dopuścić się jego naruszenia.
Tym samym, chociażby z tej przyczyny za oczywiście nieuzasadnione należy uznać zarzuty odwołujące się do obrazy art. 7 k.p.k. Przypomnieć tu należy, że zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. (podobnie jak zarzut z art. 410 k.p.k.) może być podnoszony w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, jakim jest kasacja tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne (postanowienie SN z 6 grudnia 2024 r. sygn. akt II KK 496/24), co jak wykazano powyżej w niniejszej sprawie, nie miało miejsca.Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, jednocześnie zwalniając skazanego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (art. 637a k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k.). [J.J.][a.ł]