Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 492/22 Généré par l'IA

Supreme Court quashes order judgment for probation sentence due to statutory sentencing limits violation.

Numéro de cause IV KK 492/22
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court quashed the lower court's order judgment, which sentenced defendants to restricted liberty under probation conditions. The defendants were charged with theft punishable by up to ten years in prison, yet the regional court imposed a sentence of restricted liberty using Article 37a of the Criminal Code. The court ruled this was legally impossible because Article 37a only applies to crimes punishable by imprisonment not exceeding eight years, and order judgments cannot impose restricted liberty without statutory grounds.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 37a § 1 k.k.; Art. 500 § 1 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.k.: Restricted liberty sentences under probation may only be imposed for crimes punishable by imprisonment not exceeding eight years, and order judgments are limited to fines or restricted liberty only when statutory conditions for such sentences are met.

Mots-clés

Généré par l'IA
order judgment restricted liberty probation conditions statutory limits Criminal Code procedural error sentencing guidelines restriction de liberté

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 37a § 1 k.k.
z art. 37a § 1 k.k. wymierzył mu karę roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym (pkt 1), a także uznał S.
Art. 279 § 1 k.k.
skazanych za czyn z art. 279 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 29 grudnia 2022 r., na posiedzeniu w trybie art.
Art. 500 § 1 k.p.k.
art. 500 § 1 k.p.k. oraz art.
Art. 523 § 1 k.k.
wbrew ustawowym jego przesłankom stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.k. (por.
Art. 60 § 6 pkt 3 k.k.
W tej sprawie orzeczenie samoistnej kary ograniczenia wolności byłoby możliwe jedynie w razie zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 60 § 6 pkt 3 k.k.) lub przyjęcia wypadku mniejszej wagi kradzieży z włamaniem (art.
Art. 283 k.k.
art. 279 § 1 k.k
skazanych za czyn z art. 279 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 29 grudnia 2022 r., na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
279 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 29 grudnia 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Rybniku‎z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn.
art. 521 § 1 k.p.k
Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się.Kasację od powyższego wyroku nakazowego, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł Prokurator Generalny.
art. 500 § 1 k.p.k
Zaskarżony wyrok jest bowiem wyrokiem nakazowym, natomiast zgodnie z art. 500 § 1 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 492/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie K. M. i S. N. skazanych za czyn z art. 279 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 29 grudnia 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Rybniku‎z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt III K 926/22, uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i sprawę przekazuje ‎Sądowi Rejonowemu w Rybniku do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt III K 926/22, Sąd Rejonowy w Rybniku uznał K. M. za winnego czynu z art. 279 § 1 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzył mu karę roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym (pkt 1), a także uznał S. N. za winnego czynu z art. 279 § 1 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzył mu karę roku i 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym (pkt 2).

Wyrok zawierał ponadto rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody (pkt 3) i kosztów procesu (pkt 4-5). Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się.Kasację od powyższego wyroku nakazowego, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył go w całości na niekorzyść obu skazanych i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. art. 500 § 1 k.p.k. oraz art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., polegające na wadliwym przyjęciu, iż za zarzucany K.

M. i S. N. występek możliwe jest orzeczenie kary ograniczenia wolności, co doprowadziło do skazania obu oskarżonych wydanym na posiedzeniu wyrokiem nakazowym, przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., za czyn z art. 279 § 1 k.k. na kary: roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym – orzeczoną wobec K. M. oraz roku i 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym – orzeczoną wobec S. N., w sytuacji, gdy występek ten zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 10, co czyniło niemożliwym orzeczenie za niego kary ograniczenia wolności, nawet przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., który przewiduje możliwość wymierzenia tego rodzaju kary jedynie wówczas, gdy przestępstwo zagrożone jest tylko karą pozbawienia wolności, nieprzekraczającą 8 lat.

W oparciu o ten zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Rybniku do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Rację ma autor kasacji, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego. K. M. i S. N. zarzucono i przypisano popełnienie czynu z art. 279 § 1 k.k., tj. czynu zagrożonego karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności.

Jednocześnie Sąd Rejonowy zastosował art. 37a k.k., którego – z uwagi na zagrożenie karą czynu przypisanego – zastosować nie mógł. Zgodnie bowiem z art. 37a k.k., przewidzianą w jego ramach karę ograniczenia wolności można orzec, jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat. Nie jest to zatem możliwe w sprawie o czyn z art. 279 § 1 k.k. jako zagrożony karą surowszą. Tym samym zastosowanie art. 37a k.k. wbrew ustawowym jego przesłankom stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2020 r., V KK 675/19).Powyższe uchybienie pociągnęło za sobą także rażące naruszenie prawa procesowego.

Zaskarżony wyrok jest bowiem wyrokiem nakazowym, natomiast zgodnie z art. 500 § 1 k.p.k. wyrok nakazowy może zostać wydany jedynie w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny. W tej sprawie orzeczenie samoistnej kary ograniczenia wolności byłoby możliwe jedynie w razie zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 60 § 6 pkt 3 k.k.) lub przyjęcia wypadku mniejszej wagi kradzieży z włamaniem (art. 283 k.k.), co jednak nie miało miejsca w zaskarżonym kasacją wyroku nakazowym.Wobec oczywistej zasadności zarzutu kasacyjnego należało uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rybniku.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd ten będzie miał na względzie przepisy prawa materialnego i procesowego, w tym także to, że orzeczenie w tej sprawie samoistnej kary ograniczenia wolności jest potencjalnie możliwe jedynie przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, zaś skorzystanie z art. 37a k.k. – jedynie w razie zmiany kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych oskarżonym i przyjęcia wypadku mniejszej wagi kradzieży z włamaniem. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku. l.n