Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 43/14 Généré par l'IA

Supreme Court quashes theft of phone charge due to value under 250 zł, reclassifying as misdemeanor.

Numéro de cause IV KK 43/14
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction for theft, ordering the case remanded for retrial. The defendant was found guilty of theft (Article 292) for stealing a mobile phone valued at 200 zł, which the prosecution argued constituted a crime. The court held that under the law at the time, stealing property worth less than 250 zł constituted a misdemeanor (Article 122), not a crime, resulting in a clear violation of material law.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 292 § 1 k.k.; Art. 122 § 2 k.w.: Stealing property valued under 250 zł constitutes a misdemeanor, not a crime; conviction for theft in such cases violates material law.

Mots-clés

Généré par l'IA
theft classification misdemeanor threshold value of property material law violation remand for retrial

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 292 § 1 k.k.
16 z mieszkania nr 1 na szkodę G.S., o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, to jest przestępstwa z art. 292 § 1 k.k., i za to na podstawie art.
Art. 33 § 1 i 3 k.k.
z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 40 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na 20 zł.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 22 maja 2013 r.Od powyższego wyroku kasację wniósł – na podstawie art.
Art. 122 § 2 k.w.
292 § 1 k.k., podczas gdy przypisany mu czyn – ze względu na wartość mienia będącego jego przedmiotem, nie przekraczającą 250 zł – stanowi wykroczenie określone w art. 122 § 2 k.w. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w C.
Art. 521 § 1 k.p.k.
skazał go na karę 40 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na 20 zł.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 22 maja 2013 r.Od powyższego wyroku kasację wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.
Art. 535 § 5 k.p.k.
292 § 1 kk ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk‎w dniu 13 marca 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 19 kwietnia 2013 r.
art. 292 § 1 k.k
16 z mieszkania nr 1 na szkodę G.S., o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, to jest przestępstwa z art. 292 § 1 k.k., i za to na podstawie art.
art. 521 § 1 k.p.k
skazał go na karę 40 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na 20 zł.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 22 maja 2013 r.Od powyższego wyroku kasację wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
I KZP 14/97
I KZP 14/97, OSNKW 1997, z.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 43/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Tomasz Grzegorczyk‎SSN Kazimierz KlugiewiczProtokolant Danuta Bratkrajc w sprawie M. S.‎skazanego z art. 292 § 1 kk ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk‎w dniu 13 marca 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 19 kwietnia 2013 r. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C., wyrokiem nakazowym z dnia 19 kwietnia 2013 r., uznał M. S. za winnego tego, że w lipcu 2012 roku w C. przyjął telefon komórkowy marki Nokia 300 5091066, skradziony w dniu 14 lipca 2012 roku w C. przy ulicy W. 16 z mieszkania nr 1 na szkodę G.S., o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, to jest przestępstwa z art. 292 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 292 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 40 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na 20 zł.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 22 maja 2013 r.Od powyższego wyroku kasację wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.

– Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości, na korzyść oskarżonego, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa karnego materialnego – art. 292 § 1 k.k., polegające na uznaniu M. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 k.k., podczas gdy przypisany mu czyn – ze względu na wartość mienia będącego jego przedmiotem, nie przekraczającą 250 zł – stanowi wykroczenie określone w art. 122 § 2 k.w. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.Wprawdzie zawarty w wyroku opis czynu, kwalifikowanego z art. 292 § 1 k.k., nie wskazuje wartości telefonu, będącego przedmiotem przestępstwa, jednakże z zeznań pokrzywdzonej G.

S. wynika jednoznacznie, że wartość tego telefonu wynosiła 200 zł (k. 3-5).Skarżący zasadnie podnosi, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili orzekania ocena prawna czynu stanowiącego paserstwo dokonane w warunkach nieumyślności wymagała uwzględnienia wartości mienia będącego przedmiotem czynu. W przypadku mienia, którego wartość nie przekraczała kwoty 250 zł, czyn sprawcy stanowi jedynie wykroczenie, o ile nie dotyczy mienia w postaci wyrąbanego lub powalonego drzewa z lasu – art. 122 § 2 k.w. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 listopada 2013 r.Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, jakiego normatywnego typu czynu dopuścił się sprawca kradzieży mienia, które stało się później przedmiotem paserstwa (p. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 r.

I KZP 14/97, OSNKW 1997, z. 11-12, poz. 96).W realiach sprawy nie budzi wątpliwości, że czyn przypisany oskarżonemu należało zakwalifikować nie jako występek z art. 292 § 1 k.k., lecz jako wykroczenie z art. 122 § 2 k.w.Podzielając oczywistą zasadność zarzutu kasacji, Sąd Najwyższy uznał, że skazanie M. S. za przestępstwo z art. 292 § 1 k.k. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa materialnego, a wpływ tego uchybienia na treść wyroku nie budzi żadnych wątpliwości. W konsekwencji należało uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.