Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 200/12 Généré par l'IA

Supreme Court quashes appeal verdict for holding combined sentence trial without prisoner or counsel present.

Numéro de cause IV KK 200/12
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court quashed the appeal court's verdict for holding a combined sentence trial without the imprisoned defendant or his counsel present. The defendant had requested his presence, which the lower court denied, violating procedural rules regarding mandatory participation. The court ruled this omission constituted a fundamental procedural error requiring the case to be remanded for a new hearing.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 573 § 2 k.p.k.; Art. 451 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 10 in fine k.p.k.: A combined sentence trial held without the imprisoned defendant or his counsel, despite their request for presence, constitutes a fundamental procedural error requiring the quashing of the verdict.

Mots-clés

Généré par l'IA
combined sentence trial fundamental procedural error imprisoned defendant presence mandatory counsel participation quashing of verdict remand for retrial art. 439 k.p.k.

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 573 § 2 k.p.k.
536 k.p.k.).Zgodnie z art. 573 § 2 zd.
Art. 451 k.p.k.
2 k.p.k., znajduje art. 451 k.p.k.; porównanie przepisu odsyłającego z przepisem odesłania prowadzi do wniosku, że chodzi tu o zastosowanie wprost.
Art. 439 § 1 pkt 10 in fine k.p.k.
wprost zastosowanie – stanowi bezwzględne uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 10 in fine k.p.k.Przechodząc na grunt konkretnej sprawy: skoro Ł.
Art. 536 k.p.k.
Art. 537 § 2 k.p.k.
Art. 436 k.p.k.
537 § 2 k.p.k.).Sąd Najwyższy ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do podlegającego uwzględnieniu z urzędu bezwzględnego uchybienia, gdyż rozpoznanie w tym zakresie było wystarczające do wydania wyroku, a rozpatrywanie zarzutu podniesionego w kasacji byłoby przedwczesne (art. 436 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
Art. 8 § 1 k.p.k.
Podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia art. 85 i 86 § 1 k.k.
art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k
wprost zastosowanie – stanowi bezwzględne uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 10 in fine k.p.k.Przechodząc na grunt konkretnej sprawy: skoro Ł.
art. 451 k.p.k
2 k.p.k., znajduje art. 451 k.p.k.; porównanie przepisu odsyłającego z przepisem odesłania prowadzi do wniosku, że chodzi tu o zastosowanie wprost.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
IV KK 43/06
SN z 20 kwietnia 2006 r., IV KK 43/06, R-OSNKW 2006, poz.
V KK 448/06
V KK 467/07
SN z 3 marca 2008 r., V KK 467/07, LEX nr 406949).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 200/12 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Danuta Bratkrajc przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej w sprawie Ł. W. dot. wyroku łącznego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 19 lutego 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 20 marca 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w J.‎z dnia 17 listopada 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w J., wyrokiem łącznym z 17 listopada 2011 r., m.in. połączył orzeczone wobec Ł. W. czterema prawomocnymi wyrokami tego sądu kary – karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności powstałą z połączenia dwóch kar jednostkowych w wymiarach 8 i 4 miesięcy, karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz dwie kary po roku pozbawienia wolności (pierwotnie wykonanie wszystkich kar warunkowo zawieszono na okresy próby 3 lat, ale w dniu 17 maja 2011 r. zarządzono ich wykonanie) – w jedną karę łączną 4 lat pozbawienia wolności.Skazany złożył po wniesieniu apelacji wniosek o sprowadzenie go z zakładu penitencjarnego na rozprawę odwoławczą.

Żądanie to spotkało się z odmową i w rozprawie odwoławczej przed Sądem Okręgowym w P. w dniu 20 marca 2012 r., podczas której zapadł wyrok utrzymujący w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie i uznający apelację za oczywiście bezzasadną, nie brał udziału ani skazany, ani prawidłowo zawiadomiony o terminie czynności jego obrońca z urzędu.Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył obrońca z urzędu. Podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia art. 85 i 86 § 1 k.k. - polegającego na przekroczeniu w wyroku łącznym sumy kar pozbawienia wolności podlegających łączeniu, która wynosiła 3 lata i 10 miesięcy – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację w całej rozciągłości poparł wyrażone w niej stanowisko.Obecny na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej wyraził pogląd, że wprawdzie kasacja odznacza się oczywistą bezzasadnością, niemniej z uwagi na uchybienie z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 451 k.p.k. należy zawarte w kasacji żądanie uwzględnić.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Abstrahując od granic zaskarżenia kasacyjnego i podniesionego przez obrońcę zarzutu, Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę w zakresie szerszym, stwierdzając wystąpienie bezwzględnego powodu odwoławczego, który skutkował uwzględnienie kasacji (art. 536 k.p.k.).Zgodnie z art. 573 § 2 zd. 1 k.p.k. stawiennictwo osobiste skazanego na rozprawie w przedmiocie wyroku łącznego nie jest obowiązkowe, chyba że sąd postanowi inaczej.

Respektując regułę wykładni językowej lege non distinguente, trzeba powiedzieć, że w przepisie tym chodzi zarówno o rozprawę przed sądem pierwszej instancji, jak i o rozprawę odwoławczą. Jeśli sąd drugiej instancji nie uzna obecności na rozprawie skazanego pozbawionego wolności za konieczną, wówczas odpowiednie zastosowanie, w myśl art. 573 § 2 zd. 2 k.p.k., znajduje art. 451 k.p.k.; porównanie przepisu odsyłającego z przepisem odesłania prowadzi do wniosku, że chodzi tu o zastosowanie wprost. Wolno zatem powiedzieć, że złożenie przez skazanego pozbawionego wolności wniosku o sprowadzenie go na rozprawę apelacyjną sprawia, iż jego obecność na niej staje się obowiązkowa, przy czym w razie oddalenia wniosku obligatoryjny staje się udział w rozprawie obrońcy (zob. wyr.

SN z 20 kwietnia 2006 r., IV KK 43/06, R-OSNKW 2006, poz. 881; post. SN z 3 grudnia 2007 r., V KK 448/06, LEX nr 361429).Konkludując: przeprowadzenie rozprawy odwoławczej w sprawie dotyczącej wyroku łącznego bez udziału skazanego pozbawionego wolności, którego wniosek o sprowadzenie na tę rozprawę został nieuwzględniony, oraz pod nieobecność jego obrońcy – wbrew dyspozycji art. 451 k.p.k., który znajduje tu w myśl art. 573 § 2 zd. 2 k.p.k. wprost zastosowanie – stanowi bezwzględne uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 10 in fine k.p.k.Przechodząc na grunt konkretnej sprawy: skoro Ł.

W. pozbawiony wolności złożył wniosek o sprowadzenie go na rozprawę odwoławczą (k. 84), a Sąd Okręgowy w P. żądanie to oddalił (k. 86), to przeprowadzenie w dniu 20 marca 2012 r. rozprawy odwoławczej zakończonej wyrokiem, gdy nie był obecny ani skazany, ani jego obrońca z urzędu (k. 95), należało uznać za bezwzględne uchybienie, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 10 in fine k.p.k. Oczywistą więc koniecznością stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi ad quem do ponownego rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym (art. 537 § 2 k.p.k.).Sąd Najwyższy ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do podlegającego uwzględnieniu z urzędu bezwzględnego uchybienia, gdyż rozpoznanie w tym zakresie było wystarczające do wydania wyroku, a rozpatrywanie zarzutu podniesionego w kasacji byłoby przedwczesne (art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).

Niemniej trzeba tu zaapelować, aby zagadnienie górnej granicy kary orzekanej w wyroku łącznym nie uszło uwagi sądu odwoławczego, ale stało się przedmiotem wnikliwych rozważań. Innymi słowy, w powtórnym postępowaniu odwoławczym zajdzie potrzeba wypowiedzenia się sądu ad quem, czy górną granicę kary orzeczonej w wyroku łącznym stanowi suma wszystkich kar jednostkowych, a więc i poszczególnych kar jednostkowych wchodzących w skład kary łącznej zawartej w wyroku podlegającym łączeniu, czy też kara łączna z wyroku objętego wyrokiem łącznym nie podlega rozpadowi i w stanie nienaruszonym stanowi podstawę obliczenia sumy kar.

Sąd Najwyższy, uwzględniając zasadę samodzielności jurysdykcyjnej przewidzianą w art. 8 § 1 k.p.k., powstrzymał się od wyrażenia wiążącego sąd drugiej instancji zapatrywania prawnego, sygnalizując tylko, że aktualnie zdaje się dominować w judykaturze linia interpretacyjna nakazująca traktować górną granicę kary orzekanej w wyroku łącznym jako sumę kar jednostkowych (zob. wyr. SN z 3 marca 2008 r., V KK 467/07, LEX nr 406949).