Supreme Court dismisses cassation appeal as inadmissible due to low case value and lack of constitutional review authority.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a property division case because the disputed value of 111,872.99 PLN fell below the statutory minimum of 150,000 PLN required for admissibility. The appellant argued that the low-value threshold violated constitutional rights to a fair trial and equal protection, requesting a referral to the Constitutional Tribunal. The court rejected this, noting that only the Constitutional Tribunal can declare laws unconstitutional and that the Supreme Court lacks authority to initiate such a review without genuine doubts about the law's constitutionality.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 519 § 2 k.p.c.; Art. 188 ust. 1 Konstytucji RP: The Supreme Court cannot declare a statute unconstitutional; only the Constitutional Tribunal has this power, and the Court may not refer a question to the Tribunal unless it has genuine doubts about the law's constitutionality.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV CZ 90/09
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)
SSN Dariusz Zawistowski
SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku T.D.
przy uczestnictwie E.D.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 grudnia 2009 r.,
zażalenia wnioskodawczyni
na postanowienie Sądu Okręgowego w G.
z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił
skargę kasacyjną wnioskodawczyni T.D. jako niedopuszczalną z uwagi na zbyt
niską wartość przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd
wskazał, że zarówno w apelacji jak i w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu
zaskarżenia określono na kwotę 111.872,99 zł. Tymczasem, zgodnie z art. 519 1 § 2
k.p.c. minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność
wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu
wspólności majątkowej między małżonkami, wynosi co najmniej sto pięćdziesiąt
tysięcy złotych.
W zażaleniu wnioskodawczyni, podnosząc naruszenie przepisów Konstytucji
RP, tj. art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2, wniosła o uchylenie zaskarżonego
postanowienia, jako wydanego na podstawie sprzecznego z Konstytucją art. 5191
§ 2 k.p.c. oraz o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponadto wniosła
o spowodowanie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego:
„Czy art. 5191 § 2 k.p.c. nie narusza norm Konstytucji RP, a w szczególności art. 64
ust. 2 i art. 77 ust. 2."
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne.
Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował art. 519 1 § 2 k.p.c. uznając, że
niniejsza sprawa nie ma charakteru kasacyjnego, czego skarżąca nie kwestionuje.
Poddaje ona natomiast w wątpliwość zgodność tego przepisu z Konstytucją RP.
Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy
z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego
kompetencje określone w art. 183 Konstytucji i nie obejmują orzekania o zgodności
ustaw z Konstytucją. Nie może być zatem skuteczny zarzut zażalenia powołujący
się na niezgodność art. 5191 § 2 k.p.c. z art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji,
skoro
skarżąca
nie
przedstawiła
orzeczenia
Trybunału Konstytucyjnego
stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do
wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji ze wskazanym przez skarżącą
pytaniem prawnym do Trybunału. O potrzebie skorzystania z możliwości z art. 193
Konstytucji decydują bowiem rzeczywiste wątpliwości sądu, co do zgodności aktu
normatywnego z Konstytucją, a nie wątpliwości podnoszone przez strony czy
praktyczna doniosłość rozważanego problemu (por. wyrok Sądu Najwyższego
z dnia 29 lutego 2008 r., II CSK 463/07, niepubl.). W ocenie zaś Sądu
Najwyższego ograniczenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga
kasacyjna,
do
spraw
skomplikowanych,
o
znacznej
wartości
przedmiotu
zaskarżenia nie budzi wątpliwości odnośnie do zgodności tego uregulowania z
prawami obywatelskimi o jakich stanowią powołane w zażaleniu art. 64 ust. 2 i 77
ust. 2 Konstytucji RP.
Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
orzeczono jak w sentencji postanowienia.