Legislator Jurisprudence & Législation
IV CZ 80/20 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal in nuisance case as property rights matter with value under 50,000 zloty bars cassation.

Numéro de cause IV CZ 80/20
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's rejection of a cassation complaint filed by a municipality. The plaintiffs sought an injunction against noise and light pollution from neighboring property based on property rights under the Civil Code. The court ruled that such nuisance cases are inherently property disputes, making the cassation inadmissible due to the claim's value falling below the 50,000 zloty threshold.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c.: A claim for an injunction against nuisance is a property right dispute, rendering cassation inadmissible if the disputed value is under 50,000 zloty.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation inadmissibility property rights dispute nuisance injunction value threshold Civil Code nuisance examen en cassation retrait de la requête second asile

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Mając to na względzie należy uznać, że skarga kasacyjna pozwanej jest niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Art. 3986 § 2 k.p.c.
z art. 3986 § 2 k.p.c. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi kasacyjnej wskutek błędnego uznania, że jest ona niedopuszczalna z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Art. 144 k.c.
Swoje roszczenie wywodzili z prawa własności, a podstawę prawną stanowił art. 144 k.c. w zw.
Art. 222 § 2 k.c.
z art. 222 § 2 k.c.Sąd Najwyższy przychyla się do dominującego w orzecznictwie stanowiska, że sprawa o zakazanie immisji ma charakter sprawy majątkowej.
Art. 3981 § 1 k.p.c.
o zakazanie immisji.W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 3981 § 1 k.p.c. od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku strona może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
art. 3981 § 1 k.p.c
o zakazanie immisji.W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
Mając to na względzie należy uznać, że skarga kasacyjna pozwanej jest niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).
art. 222 § 2 k.c
z art. 222 § 2 k.c.Sąd Najwyższy przychyla się do dominującego w orzecznictwie stanowiska, że sprawa o zakazanie immisji ma charakter sprawy majątkowej.
art. 3986 § 2 k.p.c
Trafnie zatem Sąd Okręgowy odrzucił skargę na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.4.
art. 144 k.c
Swoje roszczenie wywodzili z prawa własności, a podstawę prawną stanowił art. 144 k.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 19 grudnia 2002 r., V CZ 162/02
postanowienie Sądu Najwyższy z 22 listopada 2013 r., III CZ 55/13
postanowienie Sądu Najwyższy z 6 listopada 2014 r., II CZ 64/14
postanowienie Sądu Najwyższy z 13 września 2018 r., II CZ 37/18
postanowienie Sądu Najwyższy z 23 listopada 2018 r., II CZ 64/18
postanowienie Sądu Najwyższy z 9 września 2020 r., IV CZ 42/20
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CZ 80/20 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska (przewodniczący)‎SSN Joanna Misztal-Konecka (sprawozdawca)‎SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z powództwa W. G. i E. B.‎przeciwko Gminie Miasta P.‎o zaniechanie immisji,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2021 r.,‎zażalenia strony pozwanejna postanowienie Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 8 czerwca 2020 r., sygn. akt II Ca (…), 1. oddala zażalenie;

2. zasądza od Gminy Miasta P. na rzecz W. G. i E. B. kwoty po 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 8 czerwca 2020 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej Gminy Miasta P. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z 27 listopada 2019 r., w sprawie z powództwa W. G. i E. B. o zakazanie immisji.W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 3981 § 1 k.p.c. od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku strona może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem takim jest art. 3982 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.Mając na względzie wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej, określoną przez pozwaną w piśmie z 27 maja 2020 r. na kwotę 1 500 zł, zgodną z niekwestionowaną w toku postępowania wartością przedmiotu sporu określoną przez powodów, skargę kasacyjną pozwanej należało uznać za niedopuszczalną.2.

Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego z 8 czerwca 2020 r. wniosła strona pozwana, wskazując na naruszenie art. 144 w zw. z art. 222 § 2 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że niniejsza sprawa jest sprawą o prawa majątkowe, w której dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy formułowane przez powodów roszczenia, zmierzały w istocie do ochrony ich praw niemajątkowych oraz art. 3982 § 1 w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi kasacyjnej wskutek błędnego uznania, że jest ona niedopuszczalna z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Analiza niniejszej sprawy wskazuje na to, że powodowie domagali się ochrony przysługującego im prawa własności nieruchomości położonych P., w obrębie W., oznaczonych jako działki numer (…) przez zakazanie pozwanej Gminie Miasto P. immisji hałasu i światła z nieruchomości oznaczonej jako działka numer (…), na stanowiące ich własność nieruchomości. Swoje roszczenie wywodzili z prawa własności, a podstawę prawną stanowił art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c.Sąd Najwyższy przychyla się do dominującego w orzecznictwie stanowiska, że sprawa o zakazanie immisji ma charakter sprawy majątkowej.

W judykaturze podkreśla się, że podstawę prawną tego rodzaju powództwa stanowi art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c., kreujący roszczenie prawnorzeczowe po stronie właściciela nieruchomości w stosunku do właściciela nieruchomości sąsiedniej. Jest to więc typowy instrument ochrony prawa majątkowego w postaci własności nieruchomości przed jego naruszeniami przybierającymi inną postać niż pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, w tym poprzez immisje. Ponadto roszczenie to nie zmierza do jakiejkolwiek regulacji stosunków niemajątkowym, lecz do bezpośredniej ingerencji w sposób korzystania z prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej, będącej źródłem immisji.

Jedynie pośrednim skutkiem orzeczenia uwzględniającego to roszczenie jest ochrona wartości niemajątkowych, w tym dóbr osobistych właściciela i innych osób korzystających z nieruchomości sąsiedniej (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2002 r., V CZ 162/02, OSNC 2004/2/31; postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZ 55/13; postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2014 r., II CZ 64/14, OSNC-ZD 2016/1/10; postanowienie Sądu Najwyższego z 13 września 2018 r., II CZ 37/18; postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2018 r., II CZ 64/18; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 września 2020 r., IV CZ 42/20).

Mając to na względzie należy uznać, że skarga kasacyjna pozwanej jest niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.). Trafnie zatem Sąd Okręgowy odrzucił skargę na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.4. Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu. O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. związku z § 2 pkt 2, § 10 ust. 2 pkt 2 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.ke