Legislator Jurisprudence & Législation
IV CZ 74/12 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses retrial request for formal ruling ending proceedings, citing lack of statutory grounds.

Numéro de cause IV CZ 74/12
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's request for a retrial of a final decision rejecting the appeal. The lower court correctly identified that the proceedings ended with a formal ruling dismissing the appeal, not a substantive judgment on the merits. Consequently, the court found no statutory grounds under the Civil Procedure Code to allow the extraordinary remedy of retrial.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 399 § 2 k.p.c.; Art. 4011 k.p.c.: A retrial is generally inadmissible against formal rulings concluding proceedings; it is only permitted under Art. 4011 k.p.c. if the Constitutional Tribunal has found a normative act unconstitutional, which did not occur here.

Mots-clés

Généré par l'IA
retrial request formal ruling substantive judgment Civil Procedure Code procedural bar final decision appellate review

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 399 § 2 k.p.c.
odrzucenia pozwu, a zgodnie z art. 399 § 2 k.p.c. postępowanie procesowe
Art. 4011 k.p.c.
określoną w art. 4011 k.p.c.
Art. 399 § 1 k.p.c.
odrzucenia pozwu, a zgodnie z art. 399 § 2 k.p.c.
Art. 4041 k.p.c.
399 § 1 i 2 k.p.c., art. 4041 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. zdanie pierwsze
Art. 233 § 1 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie
Art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.
o wznowienie, były przepisy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., art.
Art. 366 k.p.c.
199 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 366 k.p.c. oraz art.
Art. 385 k.p.c.
o wznowienie, były przepisy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 366 k.p.c. oraz art. 385
Art. 398 § 14 k.p.c.
na mocy art. 39814 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
w z art. 3941 § 3 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CZ 74/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 lutego 2004 r., w sprawie z powództwa J. G.

przeciwko Nauczycielskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 października 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 lutego 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. odrzucił

skargę J. G. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa J. G. przeciwko

Nauczycielskiej

Spółdzielni

Mieszkaniowej

o

zapłatę,

zakończonego

postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2004 r. - jako niedopuszczalną.

Sąd wskazał, iż postępowanie zakończone zostało orzeczeniem formalnym

oddalającym zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie

odrzucenia pozwu, a zgodnie z art. 399 § 2 k.p.c. postępowanie procesowe

zakończone postanowieniem może być wznowione tylko w oparciu o podstawę

określoną w art. 4011 k.p.c.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód J. G. Zarzucając

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 399 § 1 i 2 k.p.c., art. 4041 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zdanie pierwsze

poprzez

ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2004 r. stanowi orzeczenie formalne, podczas gdy

jest orzeczeniem co do istoty sprawy oraz naruszenie przepisu postępowania, które

miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie

wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz wszystkich

okoliczności sprawy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

wznowienie

postępowania

jest

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżenia o charakterze szczególnym. Jako środek skierowany przeciwko

prawomocnym

orzeczeniom

dopuszczalny

jest

na

zasadzie

wyjątku

w stosunku do orzeczeń merytorycznie kończących postępowanie w sprawie,

tj. rozstrzygających sprawę co do istoty, a więc wyroków, nakazów zapłaty

w postępowaniu

nakazowym,

upominawczym

(również

postępowaniu) oraz postanowień w trybie nieprocesowym.

w

elektronicznym

Odstępstwem od

powyższej reguły jest dopuszczona w art. 399 § 2 k.p.c. możliwość wznowienia

postępowania zakończonego postanowieniem, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł

o

niezgodności

aktu

normatywnego

z

Konstytucją,

ratyfikowaną

umową

międzynarodową lub ustawą, który stanowił podstawę wydanego i zaskarżonego

skargą orzeczenia formalnego, tj. wystąpienia podstawy wznowieniowej opartej na

art. 4011 k.p.c. Przepis powyższy ma charakter wyjątku, zatem nie jest

dopuszczalna

jego

wykładnia

rozszerzająca

(por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 19 października 2007r., I CO 8/07, nie publ.).

W

przedmiotowej

sprawie,

jak

prawidłowo

ustalił

Sąd

Apelacyjny

postępowanie zakończyło się postanowieniem z dnia 5 lutego 2004 r. oddalającym

zażalenie powoda od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 17 października

2003 r. odrzucającego pozew. Ten rodzaj orzeczenia nie stanowi rozstrzygnięcia

odnoszącego się do istoty sprawy i kończy postępowanie z przyczyn formalnych,

tu:

wobec

stwierdzenia

bezwzględnej

negatywnej

przesłanki

procesowej

polegającej na powadze rzeczy osądzonej. Całkowicie chybiona jest argumentacja

zażalenia odnosząca się do konstrukcji apelacji pełnej i odpowiedniego stosowania

przepisów jej dotyczących w postępowaniu zażaleniowym (art. 397 § 2 k.p.c.).

Odpowiedniość stosowania w rozumieniu powołanego przepisu, zgodnie z

zasadami

techniki

legislacyjnej,

oznacza

uwzględnianie

specyfiki

danego

postępowania, zatem stosowanie przepisów w całości, bądź z uwagi na istotę i

istniejące różnice w części lub z ich wyłączeniem. W żadnym razie nie oznacza ona

zrównania charakteru zaskarżanych orzeczeń, gdyż w tym przedmiocie decyduje

treść rozstrzygnięcia Sądu, a nie zarzuty podniesione w środku odwoławczym.

Podstawą prawną orzeczenia Sądu Apelacyjnego, którego dotyczy skarga

o wznowienie, były przepisy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 366 k.p.c. oraz art. 385

k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., co do których Trybunał Konstytucyjny nie orzekł

o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową czy też

ustawą. W sprawie nie wystąpiła zatem podstawa wznowienia postępowania z art.

4011 k.p.c. i odrzucenie skargi było prawidłowe. Z tych względów Sąd Najwyższy

na mocy art. 39814 k.p.c. w z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako bezzasadne.

jw