Supreme Court dismisses appeal for failure to identify the judgment, ruling this defect is non-curable.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a cassation complaint. The appellant argued that the lower court erred in rejecting the complaint because the original judgment was mislabeled as a 'ruling' rather than a 'judgment,' and that the lawyer's failure to correct this did not justify dismissal. The court held that while the identification of the judgment is a formal requirement, the specific defect of mislabeling the document is non-curable and does not warrant a remedial procedure, thus the appeal was properly rejected.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3986 § 1 pkt 1 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.; The failure to correctly identify the judgment from which an appeal is lodged constitutes a non-curable formal defect that precludes the application of remedial proceedings and justifies the rejection of the cassation complaint.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV CZ 43/12
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lipca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku B. J.
przy uczestnictwie P. D., J. S.
i A. C.
o rozgraniczenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 lipca 2012 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania A. C.
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 20 stycznia 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r. odrzucił skargę
kasacyjną uczestniczki postępowania A. C. od postanowienia Sądu Okręgowego z
dnia 7 września 2011 r. wydanego w sprawie o rozgraniczenie, wobec
nieoznaczenia we właściwy sposób orzeczenia od którego została wniesiona i
nieusunięcia tego braku mimo wezwania.
Uczestniczka postępowania A. C. w zażaleniu na powyższe postanowienie
podniosła zarzuty błędnej wykładni art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. prowadzącej do
przyjęcia, iż użycie w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia nazwy „wyrok" w
miejsce „postanowienie" stanowi brak formalny skargi kasacyjnej, niewłaściwego
zastosowania art. 3986 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i odrzucenie skargi
kasacyjnej, która nie zawierała braków formalnych, w szczególności określonych w
art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Zarzuciła także, że niepodporządkowanie się przez jej
pełnomocnika wezwaniu nie uzasadnia odrzucenia skargi. Skarżąca wniosła o
uchylenie postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył:
Zgodzić się należy ze skarżącą jedynie co do tego, że skoro element skargi
kasacyjnej dotyczący „oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona,
ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części" wynika z treści art.
3984 § 1 pkt 1 k.p.c., to brak podstawy do wdrażania postępowania naprawczego.
To postępowanie jest bowiem przewidziane jedynie w odniesieniu do elementów
skargi wynikających z art. 3984 § 2 i 3 k.p.c. Niemniej uchybienie powyższe
nie powoduje wadliwości zastosowanej sankcji procesowej. Oznaczenie orzeczenia
stanowi bowiem wymóg konieczny skargi, a jego brak lub wadliwość mają charakter
nieusuwalny.
Forma
orzeczenia
jest
także
istotna
z
punktu
widzenia
dopuszczalności skargi, a oznaczenie nie jest tożsame z nazwą, jak twierdzi
skarżąca.
Podzielić ponadto należy stanowisko wcześniej wyrażone przez Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2001 r. IV CZ 197/2001, nie publ. że specyfika
środków odwoławczych w postępowaniu kasacyjnym oraz obowiązujący w nim
przymus
adwokacki,
wreszcie
profesjonalizm
zawodowych
pełnomocników
wyłączają możliwość nadania im przez sąd innego charakteru, jak określony przez
adwokata, nawet wówczas gdy oznaczenie to jest oczywiście błędne.
W tym stanie rzeczy zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu
(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
jw