Legislator Jurisprudence & Législation
IV CZ 42/10 Généré par l'IA

Supreme Court partially allowed appeal on costs, remanding case to lower court for proper cost assessment.

Numéro de cause IV CZ 42/10
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Partiellement admis (Partially Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court partially overturned the District Court's decision regarding litigation costs while leaving the main case judgment intact. The appellant argued that the lower court violated procedural rules by awarding costs without addressing specific arguments about the social assistance fee. The court ruled that the prohibition against worsening a party's position applies only to the merits of the case, not to cost rulings, but acknowledged a failure to consider the appellant's specific cost-related arguments.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 384 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: The prohibition against reformationis in peius applies only to judgments on the merits of the case and does not restrict the appellate court from ordering costs against the appellant; however, the court must still consider specific arguments regarding cost exemption presented by the appellant.

Mots-clés

Généré par l'IA
reformationis in peius litigation costs appellate procedure social assistance fees procedural violation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 384 k.p.c.
Naruszenie art. 384 k.p.c. polega na tym – zdaniem skarżącej – że Sąd drugiej
Art. 102 k.p.c.
postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 102 k.p.c., polegającym na
Art. 98 k.p.c.
natomiast do przytoczenia art. 98 k.p.c. i § 6 pkt 1 i 5 oraz § 13 ust.
Art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej
opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przez osobę, o której mowa w art. 61 ust.
art. 98 k.p.c
natomiast do przytoczenia art. 98 k.p.c.
art. 384 k.p.c
Naruszenie art. 384 k.p.c.
art. 102 k.p.c
postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 102 k.p.c., polegającym na
art. 3941 § 3 k.p.c
39815 § 1 w związku art. 3941 § 3 k.p.c.).

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CZ 42/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Gminy Miasta R. – Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w

R. przeciwko M. K. i T. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2010 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt IV Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej orzeczenia o kosztach

procesu (pkt 2) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w R. do

ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w R. oddalił powództwo o

zasądzenie kwoty 13 654,64 zł z tytułu obciążającej pozwanych opłaty za pobyt w domu

opieki społecznej ich babci, zastępczo ponoszonej przez powódkę, i nie obciążył

powódki kosztami procesu.

Przytoczony wyrok Sąd Okręgowy w R. – na skutek apelacji powódki – uchylił i

odrzucił pozew oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanej 3 617 zł, a na rzecz

pozwanego 107 zł tytułem kosztów procesu za obie instancje.

Uzasadniając odrzucenie pozwu, Sąd drugiej instancji powołał się na uchwałę z

dnia 29 października 2009 r., III CZP 77/09 (Biul. SN 2009/10/11), w której Sąd

Najwyższy orzekł, że niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie o zwrot wydatków

poniesionych zastępczo przez gminę w wypadku niewywiązywania się z obowiązku

opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przez osobę, o której mowa w art. 61 ust. 2

pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. 2008 r. Nr

115, poz. 728 ze zm.). Uzasadnienie rozstrzygnięcia o kosztach procesu ograniczył

natomiast do przytoczenia art. 98 k.p.c. i § 6 pkt 1 i 5 oraz § 13 ust. 1 pkt 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielone z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżyła powódka w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o kosztach procesu i zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem

art. 102 i 384 k.p.c. W konkluzji zażalenia wniosła „o uchylenia postanowienia w

zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy przez nieobciążanie powoda

kosztami procesu za obie instancje” albo uchylenie zaskarżonego postanowienia i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Naruszenie art. 384 k.p.c. polega na tym – zdaniem skarżącej – że Sąd drugiej

instancji orzekł na jej niekorzyść o kosztach procesu, mimo że strona przeciwna nie

wniosła środka odwoławczego.

Wynikający z przytoczonego przepisu zakaz reformationis in peius, zabraniający

wydania mniej korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia niż to, które zawarte jest w

zaskarżonym przez niego wyroku (z wyjątkiem wypadków, w których sąd może orzekać

z urzędu), dotyczy rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie odnosi się on więc do

orzeczenia o kosztach procesu. Jeżeli zatem sąd odwoławczy orzeka – jak trafnie

podkreśla się w piśmiennictwie – o „procesie” bez rozstrzygnięcia sprawy co do

meritum, nie można w zasadzie mówić o uchyleniu lub zmianie wyroku na niekorzyść,

choćby sąd nie uwzględnił wniosków skarżącego. To oznacza, że orzeczenie o kosztach

procesu może być zmienione na niekorzyść skarżącego, tak jak i skarżący może zostać

zobowiązany do zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Zarzut wydania

zaskarżonego orzeczenia z naruszeniem art. 384 k.p.c. należało zatem uznać za

nieuzasadniony.

Z protokołu rozprawy apelacyjnej z dnia 4 marca 2010 r. wynika, że skarżąca

domagała się – poza uchyleniem zaskarżonego wyroku i odrzuceniem pozwu –

nieobciążania jej kosztami procesu. Sąd odwoławczy orzeczenie o kosztach procesu

oparł jednak na przewidzianej w art. 98 k.p.c. zasadzie odpowiedzialności za wynik

procesu. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia nie wynika natomiast, dlaczego Sąd nie znalazł

podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o nieobciążanie jej kosztami procesu. W

tej sytuacji nie można odeprzeć podniesionego w zażaleniu zarzutu, że zaskarżone

postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 102 k.p.c., polegającym na

nierozważeniu jego zastosowania w sprawie, mimo że – zdaniem skarżącej – zachodzą

w rozumieniu tego przepisu okoliczności uzasadniające nieobciążanie jej kosztami

procesu.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

postanowienia (art. 39815 § 1 w związku art. 3941 § 3 k.p.c.).

orzekł,

jak

w

sentencji