Legislator Jurisprudence & Législation
IV CZ 11/15 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees due to low value in property dispute.

Numéro de cause IV CZ 11/15
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint against the district court's decision to reject the cassation appeal. The lower court found the case to be a property dispute involving a lease agreement with a value of 106.59 zł, which fell below the 50,000 zł threshold required for cassation. The court ruled that the nature of the right involved, not the type of claim, determines the case's character, making the appeal inadmissible due to insufficient value.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3982 § 2 k.p.c.: A cassation appeal in a property dispute is inadmissible if the subject matter value is below 50,000 zł, where the case's character is determined by the economic interest of the right involved rather than the procedural form of the claim.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal inadmissibility property dispute value threshold court fees payment requirement lease agreement validity economic interest characterization

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Wobec tego, że wartość przedmiotu zaskarżenia skargą nie osiągnęła 50.000 zł, a zatem progu przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga była niedopuszczalna.
Art. 3982 § 2 k.p.c.
jest roszczeniem niemajątkowym”, a Sąd odrzucając skargę rażąco naruszył art. 3982 § 2 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw.
Art. 39814 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
Wobec tego, że wartość przedmiotu zaskarżenia skargą nie osiągnęła 50.000 zł, a zatem progu przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga była niedopuszczalna.
art. 189 k.p.c
W zażaleniu powódka, kwestionując majątkowy charakter sprawy, podniosła, że „roszczenie z art. 189 k.p.c.
art. 3982 § 2 k.p.c
jest roszczeniem niemajątkowym”, a Sąd odrzucając skargę rażąco naruszył art. 3982 § 2 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
I CZ 21/02
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 r., I CZ 21/02, niepubl.
IV CZ 169/03
oraz z dnia 13 lutego 2004 r., IV CZ 169/03, niepubl.).
II PK 240/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PK 240/08, niepubl.).
III CZ 90/05
Hunting lease dispute dismissed; court confirms hunting rights are economic property requiring sufficient value for cassation.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CZ 11/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Strzelczyk‎SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa M. S.‎przeciwko Gminie Miasta G.‎o ustalenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2015 r.,‎zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 28 listopada 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę kasacyjną powódki M. S. od wyroku tego Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r. oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego w G., którym zostało oddalone powództwo o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy dzierżawy bliżej w pozwie określonej nieruchomości. Sąd odwoławczy, uznając, że sprawa dotyczy prawa majątkowego, stwierdził, że w skardze nie została oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia, a w pozwie jako wartość przedmiotu sporu wskazano kwotę 106,59 zł.

Skoro powódka zaskarżyła wyrok w całości, kwotę tę należało uznać za wartość przedmiotu zaskarżenia apelacją i konsekwentnie - skargą kasacyjną. Wobec tego, że wartość przedmiotu zaskarżenia skargą nie osiągnęła 50.000 zł, a zatem progu przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga była niedopuszczalna. W zażaleniu powódka, kwestionując majątkowy charakter sprawy, podniosła, że „roszczenie z art. 189 k.p.c. jest roszczeniem niemajątkowym”, a Sąd odrzucając skargę rażąco naruszył art. 3982 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca bezpodstawnie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł. Argumentacja powódki zmierzająca do zakwestionowania możliwości przypisania sprawom o „ustalenie” majątkowego charakteru jest chybiona, opierając się na oczywiście błędnym założeniu, że jedynie sprawy o świadczenie mają taki charakter. O tym, czy sprawa ma charakter majątkowy czy niemajątkowy nie rozstrzyga rodzaj powództwa (o świadczenie, ukształtowanie lub o ustalenie), lecz charakter prawa, którego sprawa dotyczy.

Wykładnia ta nie budzi w orzecznictwie wątpliwości i jest jednolita (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 r., I CZ 21/02, niepubl. oraz z dnia 13 lutego 2004 r., IV CZ 169/03, niepubl.). O majątkowym lub niemajątkowym charakterze prawa, którego dotyczy roszczenie, decyduje majątkowy lub niemajątkowy charakter dobra, którego naruszenia powód upatruje i którego ochrony się domaga. Prawami majątkowymi są wszelkie prawa wywodzące się bezpośrednio ze stosunków obejmujących ekonomiczne interesy stron. Powództwa oparte na art. 189 k.p.c. mogą dotyczyć zarówno praw o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PK 240/08, niepubl.).

Ponieważ powódka w pozwie żądała ustalenia bezskuteczności wypowiedzenia umowy dzierżawy, a zatem umowy, z którą łączy się prawo o charakterze niewątpliwie majątkowym, sprawę należało zakwalifikować jako sprawę o prawo majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2005 r., III CZ 90/05, niepubl.). Bezprzedmiotowe są zawarte w zażaleniu wywody powódki odnoszące się do pojęcia „ustalenia”, użytego w art. 189 k.p.c. oraz do pojęcia „interesu prawnego”, o którym mowa w tym przepisie, jako niemające znaczenia dla oceny charakteru sprawy z punktu widzenia art. 3982 § 2 k.p.c. Skarżąca, wnosząc skargę kasacyjną, nie oznaczyła wprawdzie wartości przedmiotu zaskarżenia, zastępując to wskazaniem, że przedmiotem zaskarżenia jest bezskuteczność czynności prawnej, a Sąd odwoławczy nie wezwał jej do uzupełnienia tego braku formalnego, jednak ostatecznie nie wpłynęło to na wynik sprawy, zważywszy, że nie ma żadnych wątpliwości co do tego, iż sprawa ma charakter majątkowy, a wartość przedmiotu sporu stanowiąca podstawę określenia wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji, a dalej w skardze kasacyjnej, utrzymała się w toku postępowania na niezmienionym poziomie.

Ponieważ wartość ta pozostała poniżej poziomu 50.000 zł, przewidzianego w art. 3982 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. W sprawie można było rozważać odrzucenie zażalenia z powodu nieusunięcia braku formalnego tego środka odwoławczego, bowiem skarżąca, trwając przy błędnym stanowisku, nie wykonała wezwania Sądu i odmówiła wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz zażalenie merytorycznie rozpoznano ze względu na to, iż ocena charakteru sprawy stanowiła istotę sporu wymagającego rozstrzygnięcia.

Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.