Legislator Jurisprudence & Législation
IV CSK 479/17 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of abstract legal issue and proper argumentation under Civil Procedure Code.

Numéro de cause IV CSK 479/17
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by J. S. against the lower court's decision on adverse possession. The applicant argued that unresolved factual questions regarding lease continuity and land boundaries created significant legal issues requiring Supreme Court review. The Court found the appeal inadmissible because the applicant failed to demonstrate an abstract legal problem or cite specific provisions creating serious interpretative doubts.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the applicant proves the existence of an abstract legal issue requiring Supreme Court resolution, supported by specific statutory citations and convincing arguments regarding judicial divergence or procedural invalidity.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal admissibility abstract legal issue adverse possession procedure Civil Procedure Code judicial interpretation divergence

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadnia to stwierdzenie, że przyczyna przyjęcia skargi nie została wykazana.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Uzasadnia to stwierdzenie, że przyczyna przyjęcia skargi nie została wykazana.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw r.g.
art. 3983 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Uzasadnia to stwierdzenie, że przyczyna przyjęcia skargi nie została wykazana.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku, zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego.W skardze brak argumentacji prawnej, która byłaby właściwa dla wykazania przyczyny przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Uzasadnia to stwierdzenie, że przyczyna przyjęcia skargi nie została wykazana.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CSK 479/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku J. S.‎przy uczestnictwie Gminy Miasta R. i A. R.‎o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV Ca (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca J. S. w skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 4 kwietnia 2017 r., opartej na obu na podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania tym, że w sprawie „występują istotne zagadnienia prawne, polegające na konieczności ustalenia:1)Czy zawarcie przez posiadacza nieruchomości umowy dzierżawy na czas określony, a następnie kontynuowanie jej po wygaśnięciu umowy świadczy o zależnym charakterze posiadania nieruchomości?2)Czy możliwym jest prowadzenie postępowania o zasiedzenie bez weryfikacji stanu prawnego zasiadywanej nieruchomości? Odpowiedź na powyższe pytania jest ważna dla rozstrzygnięcia sprawy, ze względu na okoliczność, iż Sąd Okręgowy nie wypowiedział się co do wszystkich zebranych w sprawie dowodów, zaś ustalenia faktyczne Sądu I instancji przyjął za własne, pomimo iż one przede wszystkim były przedmiotem krytyki apelacyjnej.

W szczególności Sąd II instancji w ogóle nie zajął się ustaleniem, czy umowa dzierżawy z właścicielem gruntu po 31 grudnia 1981 roku była kontynuowana, w jakim czasie sporna nieruchomość znajdowała się we władaniu wnioskodawcy i jego poprzednika, wreszcie jak przebiegały granice tych działek począwszy od roku 1971 roku. Powyższe uchybienia w niewątpliwy sposób wpłynęły na wynik przedmiotowej sprawy a to uzasadnia potrzebę rozważenia przedmiotowych zagadnień prawnych przez Sąd Najwyższy. Ponadto rozstrzygnięcie przedstawionych zagadnień zawiera w sobie element interesu publicznego, gdyż ma znaczenie nie tylko dla sytuacji prawnej Wnioskodawcy, lecz także dla rozwoju prawa oraz sytuacji innych osób ubiegających się o zasiedzenie nieruchomości”.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku, zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego.W skardze brak argumentacji prawnej, która byłaby właściwa dla wykazania przyczyny przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jej wykazanie wymaga, poza sformułowaniem określonego problemu prawnego o charakterze abstrakcyjnym, który - zdaniem skarżącego - miał w sprawie wystąpić, także powołania przepisów, które stanowiły źródło jego powstania, zaprezentowania argumentacji przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych, a także świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, ponadto wskazania, dlaczego jest ono istotne (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 12 grudnia 2013 r., IV CSK 384/13, niepubl.).Tych elementów brak w uzasadnieniu wniosku.

Skarżący ograniczył się do ponownego przedstawienia części zarzutów kasacyjnych, skupiając się przy tym na zarzutach dotyczących podstawy faktycznej orzeczenia. Nie powołał argumentacji, która mogłaby przekonać, że w sprawie wystąpił abstrakcyjny, istotny i budzący poważne wątpliwości problem prawny, który wymagałby rozwiązania przez Sąd Najwyższy. Uzasadnia to stwierdzenie, że przyczyna przyjęcia skargi nie została wykazana.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw r.g.