Legislator Jurisprudence & Législation
IV CSK 469/18 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for procedural failure under Civil Procedure Code Article 3989.1 regarding service of process.

Numéro de cause IV CSK 469/18
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal without substantive review due to a procedural defect in the filing request. The appellant failed to demonstrate that the lower court's finding regarding the proper identification of the civil partnership partners in the service of process was legally erroneous. Consequently, the court ruled that the appeal could not be accepted for consideration and ordered the appellant to bear the costs.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be rejected if the appellant fails to prove that the lower court's decision violates the law or if the appeal is clearly unfounded, as the Supreme Court is bound by established facts.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal dismissal service of process validity civil partnership partners procedural prerequisites clearly unfounded appeal Civil Procedure Code binding factual findings recours en manquement

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z pewnością nie jest w stanie tego zmienić kolejna wypowiedź Sądu Najwyższego, co przekonująco starają się wykazać powodowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną.Z tego wynika, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w treści postanowienia, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Skarżący nie zauważył, że wyłączone z podstaw skargi kasacyjnej są zarzuty dotyczące stanu faktycznego i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a ustalony stan faktyczny wiąże Sąd Najwyższy (art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 k.p.c.), a ustalony stan faktyczny wiąże Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 98 k.p.c.
orzec jak w treści postanowienia, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
98 w związku z art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw
art. 654 k.c
kwota 95 045,41 złotych z odsetkami, jako zapłata wynagrodzenia z tytułu częściowego wykonania zobowiązania w postaci zrealizowanych robót budowlanych, przyjmując za podstawę prawną art. 654 k.c.
art. 60 § 1 k.c
77 § 1 oraz art. 60 § 1 k.c.
art. 483 § 1 k.c
494 in fine w związku z art. 483 § 1 k.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
I CSK 14/13
Supreme Court dismisses action by one civil partner for debt belonging to the partnership's joint assets.
I CK 191/03
I CK 191/03; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1998 r.
III CZP 2/98
III CZP 2/98 oraz z dnia 29 stycznia 1999 r.
II UKN 507/98
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CSK 469/18 POSTANOWIENIE Dnia 18 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa J. C. i H. Ł.‎przeciwko M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I AGa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz powodów kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację pozwanego M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 3 listopada 2016 r., którym zasądzona została od pozwanego na rzecz powodów J. C. i H. Ł. kwota 95 045,41 złotych z odsetkami, jako zapłata wynagrodzenia z tytułu częściowego wykonania zobowiązania w postaci zrealizowanych robót budowlanych, przyjmując za podstawę prawną art. 654 k.c. Stanowisko to zostało podzielone przez Sąd drugiej instancji, tak co do ustaleń faktycznych, jak i oceny prawnej, w wyniku rozpoznania apelacji strony pozwanej.

W szczególności Sąd potwierdził przerwanie biegu przedawnienia roszczeń powodów przez skuteczne zawezwanie pozwanej do próby ugodowej, a określenie powodów jako wnioskodawców przez sformułowanie: „[…] „H.” s.c. […]” nie niweczy skutków zawezwania, gdyż obok nazwy prowadzonego wspólnie przedsiębiorstwa zostali wskazani obaj wspólnicy spółki cywilnej, będący indywidualnymi przedsiębiorcami.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 77 § 1 oraz art. 60 § 1 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że strony po uzgodnieniu zmieniły umowę w zakresie rodzaju robót i sposobu ich wykonania, zamiast w zastrzeżonej formie pisemnej pod rygorem nieważności oraz uznanie, że opuszczenie placu budowy przez powodów jest odstąpieniem od umowy w sposób dorozumiany; art. 494 in fine w związku z art. 483 § 1 k.c. przez błędną wykładnię i uznanie, że pozwany nie może skorzystać z przewidzianej kary umownej.

Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 278 § 1 w związku z art. 217 § 3 i art. 227 w związku z art. 381 i art. 382 k.p.c. oraz art. 382 w związku z art. 378 § 1 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu pierwszej instancji w całości oraz odrzucenie pozwu, ewentualnie po uchyleniu zaskarżonego wyroku przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania, ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wskazał na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne oraz uznał oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Zagadnienie prawne dotyczy prawidłowego oznaczenia spółki cywilnej w postępowaniu cywilnym i pytania, czy sposób, w jaki to uczynili powodowie powinien spowodować odrzucenie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, czy też wniosek ten wywołał zamierzony skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia. Jednak pełnomocnik pozwanego wymagający precyzji w zgłoszeniu wniosku przez stronę powodową, sam popełnił z istoty swojej znacznie poważniejsze błędy. Po pierwsze, w zagadnieniu prawnym pyta o skuteczność przerwania biegu przedawnienia „oznaczonej we wniosku wierzytelności” w sytuacji, gdy wierzytelności się nie przedawniają, tylko roszczenia majątkowe (jest przedawnienie roszczeń, art. 117 i nast. k.c.).

Po drugie, uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (s. 5 skargi) wskazuje na wadliwe oznaczenie przez stronę powodową „wyłącznie spółki cywilnej poprzez podanie jej firmy” i dalej „”we wniosku została oznaczona wyłącznie firma spółki cywilnej”, podczas gdy spółka cywilna ze względu na brak podmiotowości i to, że nie jest przedsiębiorcą w ogóle nie ma firmy, tylko najwyżej może mieć nazwę handlową (art. 432 § 2 k.c.). Ma natomiast rację skarżący, że oznaczenie wnioskodawcy w zawezwaniu do próby ugodowej nie było właściwe w tym sensie, że przedsiębiorcami w spółce cywilnej są jej wspólnicy (obecnie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 30 marca 2018 r.

Prawo przedsiębiorców, Dz.U. poz. 646, tak samo wcześniejsza ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z 2004 r. oraz wprowadzające tą regulację expressis verbis Prawo działalności gospodarczej z 1999 r.). Jeżeli wspólnikami są osoby fizyczne, to ich firmą jest imię i nazwisko, do których mogą dodać określenia wskazujące na przedmiot działalności oraz inne określenia dowolnie obrane (art. 434 k.c.). W rozpoznawanej sprawie za takie określenia mogą posłużyć te, które znalazły się w nazwie. Z uwagi na to, że oprócz elementów dodatkowych znalazły się imiona i nazwiska wspólników spółki cywilnej, a one stanowią obligatoryjny składnik dla oznaczenia firmy przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, Sądy rozpoznające sprawę w toku instancji były uprawnione do uznania oznaczenia wnioskodawcy w zawezwaniu do próby ugodowej za wystarczające.

Zostało to przekonująco wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przy czym faktem jest nadanie spółce cywilnej jednolitego numeru identyfikacji podatkowej - NIP i nim się posłużyli wspólnicy we wniosku. Należy ponadto stwierdzić, że podniesiona kwestia braku podmiotowości prawnej spółki cywilnej ze względu na jej konstrukcję (art. 860 i nast. k.c.) i uznania przez obowiązujący w Polsce porządek prawny za przedsiębiorców tylko wspólników takiej spółki jest obszernie i wystarczająco wyjaśniona w licznych wypowiedziach piśmiennictwa, poświęconych tej spółce monografiach i komentarzach przepisów kodeksu cywilnego oraz w orzecznictwie (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2013 r.

I CSK 14/13, z dnia 7 listopada 2003 r. I CK 191/03; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1998 r. III CZP 2/98 oraz z dnia 29 stycznia 1999 r. II UKN 507/98). Sygnalizowane przez skarżącego błędy w praktyce prawniczej, także w orzecznictwie sądowym, co rzeczywiście ma miejsce, świadczy jedynie o braku wiedzy lub niewystarczającej dbałości o prawidłowe posługiwanie się językiem prawniczym tych, którzy te błędy popełniają. Z pewnością nie jest w stanie tego zmienić kolejna wypowiedź Sądu Najwyższego, co przekonująco starają się wykazać powodowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną.Z tego wynika, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Podobnie należy ocenić twierdzenia pozwanego o oczywistej zasadności skargi na gruncie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., które sprowadzają się do kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów, jak podnoszenie pominięcia części materiału dowodowego oraz niepowołanie biegłego.

Skarżący nie zauważył, że wyłączone z podstaw skargi kasacyjnej są zarzuty dotyczące stanu faktycznego i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a ustalony stan faktyczny wiąże Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z bardzo krótkiego uzasadnienia (s. 9-10 skargi) wynika, że skarżący nie poznał ustabilizowanego, obszernego i powszechnie dostępnego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym zostało wyjaśnione, co oznacza oczywistość uzasadnienia skargi kasacyjnej i w jaki sposób należy ją wykazać, dowodząc, iż wady zaskarżonego orzeczenia są tak rażące, że dostrzeże je każdy przeciętny prawnik.

Niestety, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w części dotyczącej podstawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., to nie wynika. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w treści postanowienia, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw