Legislator Jurisprudence & Législation
IV CSK 469/17 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of public law grounds and new legal issue in inheritance case.

Numéro de cause IV CSK 469/17
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the lower court's decision on inheritance acquisition. The appellant failed to substantiate the public law grounds required by Article 3984 of the Civil Procedure Code, specifically regarding the interpretation of error under the Civil Code. The court ruled that the alleged issue lacked novelty and did not constitute a significant legal question warranting Supreme Court review.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; Art. 945 § 1 pkt 1, 2 k.c. - A cassation appeal must be grounded in public law prerequisites; if such grounds are invoked, the appellant must demonstrate a novel, unresolved legal issue, otherwise the appeal is inadmissible.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal admissibility public law grounds requirement novel legal issue standard inheritance law error testament validity error

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
wyłączone są spod kontroli Sądu Najwyższego.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw
Art. 945 § 1 pkt 1, 2 k.c.
Skarżący wskazując na zagadnienie, czy błąd w rozumieniu art. 945 § 1 pkt 2 k.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 945 § 1 pkt 2 k.c
Skarżący wskazując na zagadnienie, czy błąd w rozumieniu art. 945 § 1 pkt 2 k.c.
art. 945 § 1 pkt 1 k.c
Czy w danym stanie faktycznym okoliczność ta będzie mogła być uznana za przesłankę zastosowania art. 945 § 1 pkt 1 k.c.
art. 39813 k.p.c
zależy od konkretnych okoliczności sprawy i ustaleń faktycznych, które zgodnie z art. 39813 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
wyłączone są spod kontroli Sądu Najwyższego.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CSK 469/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku D. Ś.‎przy uczestnictwie M. B., W. B. i J. G.‎o stwierdzenie nabycia spadku,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 marca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania W. B.od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt IV Ca (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie brak jest wywodów uzasadniających istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc zagadnienia prawnego cechującego się nowością, dotychczas niewyjaśnionego i nierozwiązanego w orzecznictwie, budzącego zatem wątpliwości kwalifikowane a nie zwykłe. Skarżący wskazując na zagadnienie, czy błąd w rozumieniu art. 945 § 1 pkt 2 k.c. należy interpretować tylko subiektywnie, czy mając na uwadze zasady słuszności, dopuszczać obiektywizm w ocenie pozostawania testatora w błędnym przekonaniu co do okoliczności mających wpływ na podejmowaną decyzję, pomija, że testowanie jest jednostronną czynnością prawną i przy ocenie jej ważności nie dochodzi w ogóle do rozważenia zasad słuszności, które zakładają rozważenie interesów stron, a ochronie podlega jedynie interes testatora.

Ponadto zasady te nie mogą modyfikować dyspozycji tych przepisów prawnych, które przewidują sankcję bezwzględnej nieważności czynności sprzecznych z prawem. Ani w doktrynie, ani w judykaturze nie ma wątpliwości co do subiektywnego pojmowania błędu, a więc jego oceny z punktu widzenia testatora. Zagadnienie odnoszące się do tego, czy okoliczność pozostawania testatora pod wpływem sugestii i presji spadkobierców, na których opiece polega, jest przesłanką do stwierdzenia nieważności testamentu, nie nosi cechy istotności, w nowszym bowiem orzecznictwie Sądu Najwyższego, przywołanym też przez skarżącego oraz w doktrynie, prezentowany jest dominujący pogląd, że co do zasady taka okoliczność może być traktowana jako wyłączająca swobodę testowania.

Czy w danym stanie faktycznym okoliczność ta będzie mogła być uznana za przesłankę zastosowania art. 945 § 1 pkt 1 k.c. zależy od konkretnych okoliczności sprawy i ustaleń faktycznych, które zgodnie z art. 39813 k.p.c. wyłączone są spod kontroli Sądu Najwyższego.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw