Supreme Court dismisses cassation appeal on execution termination date, citing settled precedent and lack of legal uncertainty.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against the lower court's judgment regarding the termination of an execution proceeding. The defendants argued that the termination date should be the second failed auction to suspend the statute of limitations, but the court found this interpretation contradicted established case law. Consequently, the court ruled that the termination date is the formal decision, not the auction date, as the legal issue was already settled by prior precedent.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 985 § 1 k.p.c.: The Supreme Court dismisses a cassation appeal when the legal issue is already settled by established case law, as there is no need for interpretation of provisions creating serious doubts.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV CSK 462/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa […] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętegoprzeciwko M. S. i B. S.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwani wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisu prawa budzącego poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to jest art. 985 § 1 k.p.c., w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy orzeczenie o umorzeniu postępowania na podstawie tego przepisu ma charakter wyłącznie deklaratywny i w związku z tym do umorzenia postępowania dochodzi w dacie drugiej bezskutecznej licytacji, czy też do umorzenia postępowania dochodzi dopiero w chwili wydania formalnego orzeczenia w tym przedmiocie.
Pozwany zaprezentował pogląd mający wspierać jego tezę o jedynie deklaratywnym charakterze postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego skierowanego do nieruchomości. Uczynił to nie w odrębnym wywodzie, lecz w ramach jednego uzasadnienia opracowanego łącznie dla zarzutów skargi kasacyjnej i wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania.Potrzeba wykładni przepisów prawnych występuje, jeżeli wobec konkretnego przepisu prawnego brak jednolitej lub utrwalonej judykatury, zwłaszcza judykatury Sądu Najwyższego albo też przyjęta i dominująca wykładnia jest oczywiście błędna lub kontrowersyjna.
O tym, z jaką datą należy wiązać zakończenie egzekucji z nieruchomości po drugiej bezskutecznej licytacji, Sąd Najwyższy wypowiedział się w uzasadnieniu uchwały z 8 września 2011 r., III CZP 44/11 (OSNC 2012, nr 4, poz. 42). Wypada dodać, że w art. 985 § 1 k.p.c. ustawodawca wyraźnie zastrzegł, iż po drugiej bezskutecznej licytacji postępowanie umarza się, jeżeli żaden z wierzycieli nie przejął nieruchomości na własność. Wniosek o przejęcie nieruchomości na własność po drugiej bezskutecznej licytacji może być złożony w terminie określonym w art. 984 § 2 k.p.c., co wyklucza możliwość liczenia terminu do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w związku z bezskutecznością drugiej licytacji automatycznie, od daty jej ukończenia.
Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale wypowiedział się też na temat sposobów, w jakich zainteresowani mogą przeciwdziałać ewentualnej zwłoce w wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 985 § 1 k.p.c. O umorzeniu postępowania z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania żadnego orzeczenia w tym przedmiocie, ustawodawca wspominał jedynie w art. 823 k.p.c. W każdym innym przypadku wywołanie tego skutku wymaga wydania postanowienia.W niniejszej sprawie pozwani akcentują znaczenie daty, w której doszło lub powinno dojść do umorzenia postępowania egzekucyjnego z ich nieruchomości i prezentują stanowisko, że od tej daty, na powrót należało liczyć bieg terminu przedawnienia wierzytelności przysługującej powodowi w stosunku do nich.
Okres zawieszenia biegu przedawnienia w związku z egzekwowaniem tej wierzytelności, zdaniem pozwanych, powinien się bowiem zakończyć w dacie, w której miała miejsce druga bezskuteczna licytacja nieruchomości. Stanowisko to można byłoby rozważać, gdyby konkretna nieruchomość była jedynym składnikiem majątku pozwanych objętym wnioskiem egzekucyjnym wierzyciela, a zatem gdyby zakończenie egzekucji z tej nieruchomości miało być równoznaczne z zakończeniem postępowania egzekucyjnego wszczętego przeciwko pozwanym jako dłużnikom.
Do takiego wnioskowania nie uprawniają ustalenia faktyczne dokonane w sprawie.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.aw