Legislator Jurisprudence & Législation
IV CSK 440/14 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and obvious merit under Polish Civil Procedure Code.

Numéro de cause IV CSK 440/14
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, ruling that the applicant failed to meet statutory prerequisites. The applicant argued that the lower court violated procedural and substantive laws regarding evidence evaluation and factual presumptions, but the court found no serious legal doubts or obvious merit. Consequently, the appeal was rejected, and the applicant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists, serious doubts about legal interpretation arise, the proceedings are invalid, or the appeal is obviously meritorious, requiring the applicant to demonstrate clear legal errors without deep analysis.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue obvious merit standard Civil Procedure Code Supreme Court review

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
3983 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art.
art. 520 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
520 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z § 8 pkt 2 w związku z § 12 ust.
§ 8 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
oraz w związku z § 8 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn.
art. 3989 § 1 k.p.c
3983 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
Powołując się na obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art.
art. 233 § 1 k.p.c
Twierdził, że wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy rażąco naruszył przepisy prawa procesowego i materialnego wskazane w podstawach kasacyjnych, a poza tym w sprawie występują istotne zagadnienia prawne:1.„…Na tle art. 233 § 1 k.p.c.
art. 231 k.p.c

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CSK 440/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku M. D. ‎przy uczestnictwie J. D. , M. E. D. i M. D.‎o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w E.‎z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki postępowania M.D. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 26 marca 2014 r., którym Sąd Okręgowy – na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w I. z dnia 7 października 2013 r.

– zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w I. z dnia 14 lipca 2010 r, wydane w sprawie I Ns (…) i stwierdził, że spadek po E. D. zmarłej w dniu 29 kwietnia 2010 r., na podstawie testamentu własnoręcznego z dnia 23 listopada 2006 r. nabyła w całości bratanica M.D. Powołując się na obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Twierdził, że wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy rażąco naruszył przepisy prawa procesowego i materialnego wskazane w podstawach kasacyjnych, a poza tym w sprawie występują istotne zagadnienia prawne:1.„…Na tle art. 233 § 1 k.p.c. i art. 231 k.p.c. pojawia się problem wykorzystania wszechstronnej oceny dowodów dokonanej przez Sądy obu instancji i nadanej tak przeprowadzonym dowodom konkretnej mocy dowodów w toku postępowania, do zmiany ustaleń faktycznych w sprawie i wyprowadzenia domniemania faktycznego będącego podstawą wydania wyroku w sprawie li tylko na podstawie art. 233 § 1 k.p.c., w tym kontekście jawi się także problem znaczenia art. 231 k.p.c. dla tak poczynionych ustaleń Sądu i procesowej dopuszczalności ich zastosowania.2.Art. 948 k.c. implikuje problem tego jakich reguł wykładni można użyć do tłumaczenia testamentu w okoliczności, gdy spadkodawca pozostawił dwa testamenty nie odwołując żadnego.

Istotnym w ocenie skarżącego jest rozstrzygnięcie, czy do wykładni testamentu można użyć posiłkowo art. 65 § 1 k.c. i jak szeroki jest zakres jego zastosowania, tak aby każdemu rozrządzeniu testamentowemu nadać rozsądną treść.3.Na tle art. 957 k.c. pojawia się zagadnienie ważności testamentu w przypadku, gdy jego świadkiem (choć nie wpisanym do treści testamentu) jest osoba, której przewidziano korzyść, zaś świadkami właściwymi (wpisanymi w treść testamentu) są jej bliscy przyjaciele, będący z osobą dla której testator rozporządza swym majątkiem w tak bliskiej relacji faktycznej, że nawet w miejscu urzędowym zwracają się doń zdrobniale…”.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Skarżący nie może przy tym powtarzać uzasadnienia przytoczonych podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe. Skarżący nie wykazał również przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W przepisie tym chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.Skarżący nie sprostał tym wymaganiom, ograniczył się bowiem do zasygnalizowania problemów prawnych, nie sformułował konkretnych zagadnień prawnych, których wyjaśnienie miałoby znaczenie dla praktyki sądowej i dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi kasacyjnej, nie wskazał na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne ani nie przytoczył argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącego przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z § 8 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:

Dz. U. z 2013 r., poz. 490).