Legislator Jurisprudence & Législation
IV CSK 262/13 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation under Polish Civil Procedure Code.

Numéro de cause IV CSK 262/13
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a final judgment. The defendant argued that the lower court's interpretation of specific criminal procedure and code articles was legally erroneous. The court rejected this claim because the questions raised were imprecise and lacked the necessary legal context to constitute a genuine issue of law requiring interpretation.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of laws creating serious doubts, as vague questions without legal context do not meet these statutory requirements.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue interpretation of law imprecise legal questions civil procedure code

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 3984 § 2 k.p.c
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 304 k.p.k
13 dwóch rozbudowanych pytań dotyczących wykładni art. 304 k.p.k.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CSK 262/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa P. P.‎przeciwko J. M.‎o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270 zł (słownie: dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez pozwanego skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania na s. 13 dwóch rozbudowanych pytań dotyczących wykładni art. 304 k.p.k. i art. 234 i 238 k.k., do których trudno, ze względu na ich nieprecyzyjne sformułowanie, ustosunkować się.

Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w jakimkolwiek kontekście prawnym, aczkolwiek ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w sferze argumentacji jurydycznej. Ponieważ skarżący twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna pozwanego na s. 12 nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi, odwołując się do uzasadnienia zarzutów z podstaw kasacyjnych. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów ogólnie sformułowanych na s. 12 in fine - a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić od oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej.

Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. 2013 r., poz. 461). awjw