Legislator Jurisprudence & Législation
IV CNP 3/09 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to failure to cite specific legal provisions.

Numéro de cause IV CNP 3/09
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment on rent payment. The plaintiff argued the lower court erred in material law but failed to identify the specific statutory provision violated. The court ruled that under the Civil Procedure Code, an appeal for non-compliance must explicitly cite the relevant legal article, which the plaintiff omitted.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for non-compliance with a final judgment must explicitly identify the specific legal provision violated; failure to cite the article renders the appeal inadmissible.

Mots-clés

Généré par l'IA
appeal for non-compliance Civil Procedure Code specific legal provision inadmissible appeal formal requirements final judgment rent payment dispute

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
postanowienie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 42412 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821, art. 391 § 1, art.
art. 98 § 1 k.p.c.
391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art.
art. 98 § 3 k.p.c.
391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art.
art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.
art. 47 k.c
z naruszeniem prawa materialnego – art. 47 k.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC
III CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CNP 3/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy

A. w G.

przeciwko A.B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 lutego 2009 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz pozwanej

kwotę 1217 zł (jeden tysiąc dwieście siedemnaście zł) tytułem

kosztów procesu.

Uzasadnienie

Powodowa Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 26

listopada 2007 r. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy zmienił orzeczenie Sądu

Rejonowego w G. i oddalił powództwo, które powódka skierowała przeciwko

pozwanej A.B. o zapłatę czynszu najmu za wynajmowane pomieszczenie o pow.

5,30 m2. Sąd II instancji, odmiennie niż Sąd Rejonowy, uznał, że pomieszczenie to

stanowiło część składową odrębnego lokalu nabytego przez pozwaną i pozwana od

chwili zakupu tego lokalu nie ma obowiązku opłacania za nie czynszu.

W skardze powódka zarzuciła, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało

z naruszeniem prawa materialnego – art. 47 k.c. oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903,

ze zm.) i wyrządziło jej szkodę w postaci pozbawienia prawa do pobierania czynszu

za lokal. Skarżąca wskazała, że ze względu na wartość przedmiotu sporu nie było

możliwe wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego, a nie

zachodzą żadne podstawy do wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono

stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez powódkę nie ma wszystkich koniecznych składników,

nie

zawiera

bowiem

wskazania

przepisu

prawa,

z

którym

zaskarżone

postanowienie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przedstawione w jej treści

zarzuty i ich uzasadnienie stanowią przytoczenie podstaw skargi i wypełniają

obowiązek z art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., tymczasem sprecyzowanie, z którym

przepisem prawa

orzeczenie

jest niezgodne

jest odrębnym obowiązkiem

sformułowanym w ustawie, wymagającym osobnego ujęcia w skardze (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC

z 2006 r., nr 1, poz. 16).

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 424 12 w zw.

z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.