Supreme Court dismisses Minister's complaint as inadmissible due to lack of subject matter and improper procedural standing.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the Minister of Health's complaint against a regional election board's resolution regarding the selection of a nursing council chair. The complainant argued the selection violated term limits, while the defense claimed the complaint lacked a subject matter and was filed by a lawyer without proper standing. The court ruled that the complaint was not a civil suit and that the lawyer lacked the authority to represent the Minister in this specific administrative review.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych; Art. 87 § 1 k.p.c.: A complaint filed by a lawyer without specific statutory authority is inadmissible, and the Supreme Court's review of self-governance acts is a competency function, not a civil judicial proceeding.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt III ZS 5/08
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lipca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)
SSN Jerzy Kwaśniewski
Protokolant Wanda Cabaj
w sprawie ze skargi Ministra Zdrowia
na uchwałę Okręgowego Zjazdu Sprawozdawczo - Wyborczego z dnia 16
października 2007 r., w sprawie wyboru Przewodniczącej Okręgowej Rady
Pielęgniarek i Położnych,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 3 lipca 2008 r.,
postanawia:
1. odrzucić skargę z dnia 30 maja 2008 r.,
2. rozpoznać skargę z dnia 2 lipca 2008 r. w odrębnym
postępowaniu.
Uzasadnienie
W dniu 30 maja 2008 r. radca prawny B. P., w imieniu Ministra Zdrowia –
powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19
kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. nr 41, poz. 178 ze
zm.), wniosła do Sądu Najwyższego skargę na uchwałę z 16 października 2007 r.
podjętą przez Okręgowy Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy w sprawie wyboru
Przewodniczącej Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych. Wyżej wymienionej
uchwale zarzuciła sprzeczność z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o
samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. Nr 41, poz. 178, ze zm.), polegającą
na wyborze J. W. na funkcję Przewodniczącej Okręgowej Rady Pielęgniarek i
Położnych na trzecią następującą po sobie kadencję. Wskazując na powyższą
sprzeczność z prawem, wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie
kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dokumentem, z którego wynika fakt
podjęcia uchwały o wyborze J. W. na Przewodniczącą Okręgowej Rady
Pielęgniarek i Położnych, jest Protokół Komisji Skrutacyjnej, który wpłynął do
Ministerstwa Zdrowia 31 marca 2008 r. Jak wynika z pisma Okręgowej Izby
Pielęgniarek i Położnych znak: […], z 19 lutego 2008 r., nie posiada ona odrębnie
sporządzonej uchwały w sprawie wyboru Przewodniczącej Okręgowej Rady
Pielęgniarek i Położnych. Poprzednio, J. W. pełniła funkcję Przewodniczącej
Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych dwukrotnie: w III (lata 1999-2003) i IV
(lata 2003-007) kadencji. Wybór J. W. na Przewodniczącą Okręgowej Rady
Pielęgniarek i Położnych na V kadencję, w świetle okoliczności, że pełniła ona tę
samą funkcję w III i IV kadencji, stanowi wybór tej samej osoby na tę samą funkcję
w organie izby na trzecią następującą po sobie kadencję, co jest sprzeczne z art.
14 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych,
który stanowi, że tę samą funkcję w organach izby można pełnić nie dłużej niż
przez dwie następujące po sobie kadencje.
W odpowiedzi na skargę Pełnomocnik Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych
wniósł o oddalenie skargi ze względu na niedopuszczalne zaskarżenie przez
pełnomocnika procesowego, jak również ze względu na brak przedmiotu
zaskarżenia, czyli uchwały, która miałaby być poddana kontroli Sądu Najwyższego.
Pismem z 2 lipca 2008 r. strona skarżąca wniosła do Sądu Najwyższego skargę
tej samej treści co rozpoznawana skarga, podpisaną przez Ministra Zdrowia i
Opieki Społecznej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W postanowieniu z 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt. III ZS 4/08), wydanym w
analogicznej do niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy odrzucił skargę Ministra Zdrowia
i Opieki Społecznej, złożoną przez radcę prawną B. P. w imieniu Ministra Zdrowia i
Opieki Społecznej – z powołaniem się na udzielone jej pełnomocnictwo oraz art. 6
ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych
(Dz.U. nr 41, poz. 178 ze zm.). W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Najwyższy
wskazał, że wymieniony przepis nadaje prawo zaskarżenia do Sądu Najwyższego,
pod zarzutem sprzeczności z prawem uchwały organu samorządu w ramach
ustawowo określonej kompetencji Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, będącego
jednoosobowym, naczelnym organem administracji rządowej. Kompetencja ta
strukturalnie jest podobna do „resortowych” kompetencji Ministra Zdrowia jako
naczelnego
organu
normatywnych,
administracji
wydawania
rządowej
decyzji
dotyczących
administracyjnych
wydawania
aktów
i
aktów
innych
administracyjnych. Takiego strukturalnego znaczenia kompetencji Ministra Zdrowia
i Opieki Społecznej do kontrolowania zgodności z prawem uchwał organów
samorządu pielęgniarek i położnych nie osłabia określona w ustawie forma i zakres
kontroli, przez to że polega ona na zaskarżeniu uchwały organu izby do Sądu
Najwyższego i że ostateczne rozstrzygnięcie sprawy należy do właściwości Sądu
Najwyższego, który: „utrzymuje” zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla”. Wobec
tego skargi Ministra nie może zastąpić pismo procesowe, nazwane „skarga ... w
imieniu
skarżącego”,
wniesione
przez
radcę
prawnego
zatrudnionego
w
Departamencie Prawnym Ministra Zdrowia na podstawie pełnomocnictwa do:
”reprezentowania
Skarbu
Państwa
–
Ministra
Zdrowia
przed
sądami
powszechnymi, Sądem Najwyższym, Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi,
Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawach z udziałem Skarbu Państwa –
Ministra Zdrowia”.
Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela przedstawione wyżej stanowisko.
Jego trafności nie przeczy, wbrew poglądowi skarżącej, wyrażonemu we
wskazanym wcześniej piśmie z 2 lipca 2008 r., art. 87 1 k.p.c. Przepis ten dotyczy
bowiem zastępstwa procesowego strony w postępowaniu cywilnym przed Sądem
Najwyższym, podczas gdy skarga uregulowana w art. 6 ust. 1 ustawy o
samorządzie pielęgniarek i położnych nie jest czynnością procesową – skargą na
czynności sądu w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego, lecz czynnością
kompetencyjną Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Rozpoznawana sprawa nie
jest sprawą cywilną w ujęciu materialnym, tj. sprawą ze stosunków prawnych
wymienionych w art. 1 k.p.c. oraz nie jest sprawą cywilną w znaczeniu formalnym,
tj. inną sprawą w rozumieniu tego przepisu, do której przepisy Kodeksu
postępowania cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Przedmiotem
postępowania przed Sądem Najwyższym jest bowiem wyłącznie publicznoprawna
kwestia legalności uchwał organów samorządu pielęgniarek i położnych, a ustawa
o samorządzie pielęgniarek i położnych, dokładnie określa zakres zastosowania
Kodeksu postępowania cywilnego do spraw w niej regulowanych, nie odsyłając do
tego Kodeksu w zakresie skargi unormowanej w art. 6 ust. 1. W tym stanie rzeczy
Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie nie sprawuje wymiaru sprawiedliwości w
rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
(Dz.U. Nr 240 poz. 2052 ze zm.), lecz wykonuje, na podstawie art. 1 pkt 4 tej
ustawy oraz art. 183 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, inne czynności
określone w ustawach (zob. też postanowienia SN z: 21 marca 2006 r., III SO 8/06,
OSNP 2007 nr 9-10, poz. 149 i 10 maja 2006 r., III SO 11/06, OSNP 2007 nr 11-12,
poz. 180).
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 sentencji, a wobec
przedłożenia przez skarżącą kolejnej skargi w piśmie procesowym z 2 lipca 2008 r.,
postanowił jak w pkt 2 sentencji.