Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of specific legal grounds and failure to prove obvious violation of law.

Sygn. akt III UK 43/08

POSTANOWIENIE

Dnia 21 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie ze skargi B. R.

o wznowienie postępowania w sprawie III U …/05 toczącej się z odwołania B. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę wypadkową,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 21 maja 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

22 listopada 2007 r.,

1/ odrzuca skargę kasacyjną,

2/ zawiadamia właściwy organ samorządowy adwokatury o

odrzuceniu skargi kasacyjnej,

3/ przyznaje adwokatowi G. J. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia)

powiększoną o 22% stawkę VAT tytułem wynagrodzenia za

udzieloną z urzędu pomoc prawną w postępowaniu kasacyjnym

od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 412 § 2 k.p.c. oddalił skargę

wnioskodawcy B. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 17 maja 2005 r. oraz wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2005 r.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego

pełnomocnik wnioskodawcy będący adwokatem wniósł o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania dlatego, że „zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w

sposób oczywisty narusza przepisy prawa w szczególności art. 403 § 2 k.p.c. oraz

art. 6 k.c. i art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.”, a także „istnieje

również potrzeba wykładni przepisów prawnych wobec występujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów tj. w szczególności art. 403 § 2 k.p.c., art. 6 k.c. i art. 328 §

2 k.p.c. w związku art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.”. Wniosek ten zawiera następujące

uzasadnienie: „skarga winna być przyjęta i podlegać rozpoznaniu także ze względu

na fakt, że w sprawie pojawiają się zagadnienia prawne i zachodzi potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie, a dotyczy to w szczególności wykładni art. 403 § 2

k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. i art. 328 § 2 k.p.c. w związku z 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. w

odniesieniu do zarzutów opisanych w skardze kasacyjnej w zakresie określenia

granic swobody oceny dowodów przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego

sprawy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 3984 § 1 k.p.c. ustawodawca określił w czterech punktach

konstrukcyjne elementy skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne tego szczególnego

środka odwoławczego. Są to wymogi bezwzględne. Ich ewentualny brak nie może

być uzupełniony po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por.

postanowienie SN z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt II PZ 49/05). Skarga

kasacyjna

niezawierająca

któregokolwiek

z

elementów

konstrukcyjnych

wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c. dotknięta jest nieusuwalnym brakiem

skutkującym jej odrzuceniem w myśl art. 3986 k. p. c. (postanowienie SN z dnia 29

grudnia 2005 r. I CSK 113/05; postanowienie z dnia 29 grudnia 2005 r., I CSK

109/05; postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2005 r., II CSK 119/05).

Przedstawienie w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania wraz z uzasadnieniem należy do bezwzględnych wymogów skargi

kasacyjnej (postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt III PK 67/05).

Spełnienie tego obowiązku polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów lub, że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinno dotyczyć istniejących w sprawie przyczyn przyjęcia skargi do

rozpoznania, ich przedstawienie i argumentacyjne wykazanie potrzeby ich

rozpoznania ze względu na podstawy zaskarżonego wyroku.

Sąd

Najwyższy

stwierdza,

że

skarga

kasacyjna

wniesiona

przez

pełnomocnika wnioskodawcy zawiera jedynie pozór uzasadnienia wniosku o

przyjęcie jej do rozpoznania – art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Wymogu tego nie spełnia

ogólnikowe twierdzenie pełnomocnika wnioskodawcy, że zaskarżony wyrok „w

sposób oczywisty narusza przepisy prawa w szczególności art. 403 § 2 k.p.c. oraz

art. 6 k.c. i art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.”. Pełnomocnik

skarżącego nie powołał się nawet na ustawowo określoną treść przesłanki przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 4 –, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. Nie zawarł też wywodu prawnego wskazującego, w czym

wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa, nie przedstawił jakiegokolwiek

argumentu, który mógłby uzasadniać postawiony zarzut, że skarga jest oczywiście

uzasadniona. Taka wypowiedź nie odpowiada wymaganiom uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stosownie do standardów

odpowiednich do zdolności postulacyjnej wniesienia skargi kasacyjnej należącej do

profesjonalnych pełnomocników (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14

lipca 2005 r., III CZ 61/05 – OSNC z 2006 r. nr 4, poz. 75, z 26 kwietnia 2006 r., II

CZ 28/06 – LEX nr 198531, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/2006 – LEX nr

201037.).

To samo odnosi się do powołania się we wniosku, że „w sprawie pojawiają

się zagadnienia prawne i zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie”.

Poza powołaniem się na ogólną formułę przepisu, nie ma w tym uzasadnieniu

niczego, co odnosiłoby się do sprawy, której dotyczy skarga kasacyjna. Nie

wskazano jakiegokolwiek zagadnienia prawnego, które mogłoby występować w

sprawie, nie przedstawiono żadnych rozbieżności w orzecznictwie sądowym i nie

wskazano jakiegokolwiek problemu z zakresu wykładni przepisów stanowiących

podstawę zaskarżonego wyroku.

Z powyższych przyczyn zastosowaniu podlegały przepisy art. 398 6 § 3 i § 4

k.p.c.