Legislator Jurisprudence & Législation
III SO 1/11 Généré par l'IA

Supreme Court rejects appeal against its own ruling as no civil procedure remedies exist for Supreme Court decisions.

Numéro de cause III SO 1/11
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against its own December 2010 ruling regarding the recusal of judges. The applicant argued for the invalidity of the decision and requested an official lawyer to file the appeal. The court rejected the appeal because the Civil Procedure Code provides no remedies for challenging Supreme Court rulings, which serve as the final judicial authority.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 394 § 1 k.p.c.; Art. 183 Konstytucji RP; Art. 1 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym: The Supreme Court's decisions are final and binding, and no appeal or other remedy exists against them under the Civil Procedure Code.

Mots-clés

Généré par l'IA
finality of Supreme Court decisions lack of appeal remedies recusal of judges Civil Procedure Code final judicial authority

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 130 § 5 k.p.c.
na podstawie art. 130 § 5
art. 871 k.p.c.
w związku z art. 871 k.p.c. zwrócił wniosek A.
art. 394 k.p.c.
art. 394¹ k.p.c. Instytucja zażalenia do Sądu Najwyższego podlega odrębnej od art.
art. 183 Konstytucji RP
(art. 183 Konstytucji RP oraz art.
art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
na podstawie art. 130 § 5
art. 394 § 1 k.p.c.
art. 394¹ k.p.c. Instytucja zażalenia do Sądu Najwyższego podlega odrębnej od art.
art. 398 § 1 k.p.c.
oraz art. 39821 w związku z art.
art. 370 k.p.c.
39821 w związku z art. 370 i 373 k.p.c.
art. 373 k.p.c.
art. 130 § 5 k.p.c
na podstawie art. 130 § 5

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie SN z 12 października 2007 r., IV CZ 28/07
postanowienie SN z 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07
postanowienie SN z 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08
postanowienie SN z 7 października 2009 r., III UZ 3/09
postanowienie SN z 20 stycznia 2010 r., II PZ 29/09
postanowienie SN z 21 września 2010 r., III PO 4/10
postanowienie SN z 3 marca 2010 r., III SO 1/10
postanowienie SN z 4 lipca 2000 r., II UZ 82/00

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt III SO 1/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z wniosku A. W.

o wyłączenie sędziów Sądu Apelacyjnego oraz Sędziów Sądów Okręgowych […]

delegowanych do orzekania w Sądzie Apelacyjnym od orzekania w sprawie /.../,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na zarządzenie Sądu Najwyższego - Izby Pracy,

Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych

z dnia 13 grudnia 2010 r., oraz wniosku o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy zarządzeniem z 13 grudnia 2010 r. na podstawie art. 130 § 5

k.p.c. w związku z art. 871 k.p.c. zwrócił wniosek A. W. o wyłączenie sędziów Sądu

Apelacyjnego oraz Sędziów Sadów Okręgowych […] delegowanych do orzekania w

Sądzie Apelacyjnym. A. W. wniosła do Sądu Najwyższego zażalenie na to

zarządzenie, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia.

Złożyła jednocześnie „wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu z prawem do

jego wyboru” do wniesienia zażalenia na zarządzenie z 13 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dopuszczalność

poszczególnych

środków

odwoławczych

lub

innych

środków zaskarżenia jest wyczerpująco uregulowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego. Ich wniesienie jest możliwe tylko wówczas, gdy akt ten

dopuszcza oznaczony środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia.

Kwestię dopuszczalności wnoszenia do Sądu Najwyższego zażaleń normuje

art. 394¹ k.p.c. Instytucja zażalenia do Sądu Najwyższego podlega odrębnej od art.

394 k.p.c. regulacji, ograniczającej ją do wypadków wymienionych w tym przepisie,

który wykładany jest restrykcyjnie (postanowienia SN z 12 października 2007 r., IV

CZ 28/07, OSNC 2008, nr 2, poz. 29, z 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, Biul. SN

2008, nr 4, poz. 12, z 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08, LEX nr 497695, z 7 października

2009 r., III UZ 3/09, LEX nr 560877 i z 20 stycznia 2010 r., II PZ 29/09, LEX nr

577837). Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują więc

możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka odwoławczego od orzeczenia Sądu

Najwyższego (postanowienie SN z 21 września 2010 r. III PO 4/10, niepubl.).

Brak środków odwoławczych od orzeczeń Sądu Najwyższego wynika także z

ustrojowego

usytuowania

tego

Sądu

jako

naczelnego

organu

sądowego

sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania

(art. 183 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym, Dz.U. Nr 240, poz. 2052). W każdej procedurze musi występować

najwyższy organ procesowy, którego orzeczenia są ostateczne. Takim organem w

polskim postępowaniu cywilnym jest Sąd Najwyższy (postanowienia SN z 3 marca

2010 r., III SO 1/10 i z 4 lipca 2000 r., II UZ 82/00, oba niepubl.).

Wobec powyższego bezprzedmiotowy był wniosek skarżącej o ustanowienie

pełnomocnika, który miałby wnieść zażalenie na zarządzenie Sądu Najwyższego.

Z powyższych przyczyn zażalenie zostało odrzucone, na podstawie 394 1 § 3

oraz art. 39821 w związku z art. 370 i 373 k.p.c.