Legislator Jurisprudence & Législation
III PK 89/04 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation as inadmissible due to lack of significant legal issues and obvious lack of merit.

Numéro de cause III PK 89/04
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Irrecevable (Inadmissible)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling it inadmissible under Article 393 of the Civil Procedure Code. The plaintiff argued for compensation for occupational disease but failed to file the claim within the three-year limitation period after discovering the injury in 1995. The court determined that the appeal raised no significant legal questions or serious interpretative doubts, rendering the cassation obviously groundless.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 393 § 1, § 2 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal for consideration if the appealed judgment does not obviously violate rights, no significant legal issues exist, and the appeal is obviously groundless.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation inadmissibility limitation period occupational disease Civil Procedure Code lack of legal issues

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 393 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
Art. 393 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
Art. 393 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
Art. 442 § 1 k.c.
przedawnienia dochodzonego roszczenia, które – stosownie do art. 442 § 1 k.c.
Art. 444 § 2 k.c.
oparciu o art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego), dowiedział się powód w 1995 r., w
Art. 117 § 2 k.c.
do uchylenia się od zaspokojenia roszczenia przedawnionego (por. art. 117 § 2
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
art. 393 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
art. 442 § 1 k.c
przedawnienia dochodzonego roszczenia, które – stosownie do art. 442 § 1 k.c.
art. 117 § 2 k.c
do uchylenia się od zaspokojenia roszczenia przedawnionego (por. art. 117 § 2

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt III PK 89/04

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko Lasom Państwowym Nadleśnictwu w M.

o rentę wyrównawczą,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 9 czerwca 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 k.p.c., a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu

uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Podstawę zaskarżonego kasacją powoda wyroku stanowi ustalenie, że o

wszystkich okolicznościach szkody i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia

(okolicznościach istotnych ze względu na dochodzone w sprawie roszczenie w

oparciu o art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego), dowiedział się powód w 1995 r., w

którym nastąpiło zdarzenie powodujące u powoda chorobę zawodową, ustalenie z

tego względu niezdolności do pracy i ustalenie prawa do renty. W związku z tym, że

z pozwem wystąpił powód dopiero w lipcu 2001 r. Sąd rozpatrywał zarzut

przedawnienia dochodzonego roszczenia, które – stosownie do art. 442 § 1 k.c.

podlegało przedawnieniu trzyletniemu od dnia, w którym powód dowiedział się o

szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Blisko trzyletnie przekroczenie

tego terminu nie wynikało z żadnych szczególnych okoliczności i nie wchodzi w

rachubę sprzeczność z zasadami współżycia społecznego prawa strony pozwanej

do uchylenia się od zaspokojenia roszczenia przedawnionego (por. art. 117 § 2

k.c.).

W świetle, z jednej strony powyższych podstaw zaskarżonego wyroku, a z

drugiej podstawy kasacji ograniczonej do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.

(por. art. 39311 § 1 k.p.c.), postawienie w kasacji pytań o to, czy zasadne jest

uwzględnienie zarzutu przedawnienia i czy prawidłowo określono początek biegu

przedawnienia nie zawiera przedstawienia zagadnień prawnych, nie zawiera nawet

wskazania przepisów – jak należy sądzić przepisów prawa materialnego – których

postawione pytania dotyczą.

Z powyższych przyczyn postanowiono zgodnie z art. 393 § 1 i § 3 k.p.c.