Supreme Court dismisses appeal for retrial on suspended sentence termination as procedurally inadmissible under criminal procedure law.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's request for a retrial, upholding the lower court's order to terminate proceedings regarding the conditional early release from a prison sentence. The applicant argued that the termination order violated specific articles of the Criminal Procedure Code, claiming it constituted a final judgment on criminal liability. The court rejected this, ruling that the termination order is not a final judgment on criminal liability but rather an administrative act within the execution phase, thus excluding the application of retrial provisions from the Criminal Procedure Code.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 540 § 1 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.: A ruling terminating proceedings on conditional early release is not a final judgment on criminal liability; therefore, the provisions on retrial in the Criminal Procedure Code do not apply to such execution proceedings.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt III KO 78/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie z wniosku A. B. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II AKzw (…), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt VI Kow (…) , w przedmiocie umorzenia postępowania o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności , jako niedopuszczalnego z mocy ustawy po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 listopada 2014 r. zażalenia A. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt III KO 78/14 o odmowie przyjęcia wniosku p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący III Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego odmówił przyjęcia wniosku A. B. w powyżej wskazanej sprawie jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.Zażalenie na to zarządzenie wniósł A. B.Wniósł w nim o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, podnosząc, że „Sąd Najwyższy naruszył przepisy postępowania art. 540 § 1 k.p.k., art. 540 a k.p.k. i art. 540 b k.p.k. oraz art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 426 k.p.k., art. 427 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k., nadto powołał się na jeden pogląd judykatury”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym.Nie jest bowiem prawdą, by przy wydaniu zaskarżonego nim zarządzenia dopuszczono się obrazy jakichkolwiek przepisów prawa procesowego, a więc i tych powołanych przez skarżącego w zażaleniu.
Z wyjątkiem art. 540 § 1 k.p.k. i art. 542 § 3 k.p.k. - czy to wobec swojej treści, czy tylko wskazania w takim powiązaniu, nie mogły one w ogóle mieć przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia żadnego zastosowania. Nie stanowiły też podstawy prawnej zaskarżonego zarządzenia. Wspomnianego przepisu art. 540 § 1 k.p.k. także to orzeczenie nie narusza, jako że – ze względów przytoczonych w jego uzasadnieniu – respektuje treść tej normy. Nie może też przez to i uchybiać normie art. 542 § 3 k.p.k. W tej stwierdzonej sytuacji powtórzyć zatem tylko wypada, że treść art. 540 § 1 k.p.k. wskazuje na to, że instytucja w nim uregulowana dotyczy postępowania sądowego rozstrzygającego w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego.
Wbrew twierdzeniom skarżącego takie stanowisko jest powszechnie w orzecznictwie przyjmowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 29 października 1997 r., II KZ 130/97, OSNKW 1998, z. 1-2, poz. 10, 12 czerwca 2003 r., IV KZ 16/03, R-OSNKW 2003, poz. 1290, 29 stycznia 2007 r., IV KO 118/07, Lex nr 346765, 17 września 2008r., IV KO 108/08, OSNKW 2008, z.12, poz. 99, 28 listopada 2013 r., IV KO 75/13, Lex nr 1396786). Postanowienie o umorzeniu postępowania w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej, bo takim jest – pierwotny w stosunku do niego – prawomocny wyrok skazujący, wymierzający karę, której dotyczy to warunkowe przedterminowe zwolnienie.
Z tego więc względu nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia w oparciu o treść art. 540 § 1 k.p.k. Prezentowany pogląd znajduje akceptację również w piśmiennictwie, gdzie nawet wskazuje się, iż przepis art. 24 k.k.w. daje dostatecznie szerokie możliwości poprawy błędnego rozstrzygnięcia wydanego w postepowaniu wykonawczym i tym samym należy wykluczyć stosowanie przepisów o wznowieniu, zawartych w kodeksie postępowania karnego, do postępowania wykonawczego (por. D. Szumiło-Kulczycka:
Prawne warunki dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego, [w:] Środki zaskarżenia w procesie karnym. Księga pamiątkowa ku czci prof. Zbigniewa Dody, Kraków 2000, s. 215 ).Z tych wszystkich względów postanowiono jak wyżej.