Legislator Jurisprudence & Législation
III KK 539/24 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation; appellate court exceeded statutory limits on combined prison sentence.

Numéro de cause III KK 539/24
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, despite acknowledging a material error in the appellate court's calculation of the combined sentence. The appellant argued that combining a one-month and three-month sentence resulted in an illegal five-month term, exceeding the statutory maximum of four months. The court ruled that while the lower court violated the law by setting the combined penalty too high, this specific error does not constitute a procedural defect under Article 439 § 1(7) of the Code of Criminal Procedure that warrants cassation.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 86 § 1 k.k.: A defect under Art. 439 § 1(7) k.p.k. requires a contradiction preventing execution of the judgment, not merely an error in calculating the combined sentence which may be corrected via extraordinary cassation.

Mots-clés

Généré par l'IA
combined sentence limits cassation inadmissibility procedural defect material law violation extraordinary cassation procédure de révision pénale modification du jugement retrait de la plainte pénale

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.
W kasacji zarzucił zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wskazanej w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Podniósł w kasacji, iż Sąd Okręgowy Szczecinie w zaskarżonym wyroku, łącząc kary ograniczenia wolności, na podstawie art.
Art. 86 § 1 k.k.
z art. 86 § 1 k.k. połączył kary ograniczenia wolności wymierzone D.
Art. 523 k.k.
Uwzględniając jednak ustawowe ograniczenia w możliwości wnoszenia kasacji przewidziane w art. 523 k.k., to uchybienie Sądu Okręgowego w Szczecinie może być wyeliminowane w przypadku ewentualnego wniesienia tzw.
Art. 521 § 1 k.p.k.
kasacji nadzwyczajnej na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, mogą wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, z mocy art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Przed wykazaniem powodów takiej jej oceny, należy zauważyć, iż rodzaj orzeczonej wobec skazanej D.
art. 212 § 1 k.k
skazanej z art. 212 § 1 k.k.
art. 91 § 1 k.k
z art. 91 § 1 k.k., art.
art. 216 § 1 k.k
91 § 1 k.k., art. 216 § 1 k.k.
art. 91 § 2 k.k
wymierzył jej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności i z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym,-na podstawie art. 91 § 2 k.k.
art. 86 § 1 k.k
z art. 86 § 1 k.k., dokonał nieprawidłowego obliczenia łącznego czasu trwania kary ograniczenia wolności.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

III KK 539/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2024 r., sprawy D. J. skazanej z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., art. 216 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej, od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 1 lipca 2024 r., sygn. akt IV Ka 1283/23 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Kamieniu Pomorskim z dnia 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 49/22 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazaną. [J.J.]

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z 1 lipca 2024 r., sygn. akt IV Ka 1283/23, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Kamieniu Pomorskim z dnia 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 49/22, skazujący D. J. w ten sposób, że:-uchylił rozstrzygnięcie o przyjęciu ciągu przestępstw i wymierzonej, na podstawie art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., kary 6 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, zawarte w pkt. 1 jego części dyspozytywnej,-w opisie czynu wskazanego w pkt.

XIV jego części wstępnej w miejsce zwrotu „wyzywała” przyjął zwrot „znieważyła” i z tego opisu wyeliminował sformułowanie „które to działanie mogło poniżyć E. D. w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla stanowiska Sekretarza Gminy, przy przyjęciu, że sprawca dopuścił się tego czynu w obecności osób postronnych”, czyn ten zakwalifikował z art. 216 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 216 §1 k.k. wymierzył D. J. karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym,-przyjął, że czyny opisane w pkt.

I, II, III i IX jego części wstępnej, których popełnienie przypisano D. J. w pkt. 1 części dyspozytywnej, stanowią ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. i za ten ciąg przestępstw na podstawie art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył jej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności i z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym,-na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. połączył kary ograniczenia wolności wymierzone D. J. i orzekł karę łączną 5 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym,-za podstawę wszystkich rozstrzygnięć w zw. z art. 4 § 1 k.k. przyjął przepisy kodeksu karnego, obowiązujące w czasie czynów, których popełnienie przypisano D.J., a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od tego wyroku kasację złożył adwokat J.

L. - obrońca skazanej D. J. . W kasacji zarzucił zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wskazanej w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Podniósł w kasacji, iż Sąd Okręgowy Szczecinie w zaskarżonym wyroku, łącząc kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., dokonał nieprawidłowego obliczenia łącznego czasu trwania kary ograniczenia wolności. D. J. została skazana kolejno na karę jednego miesiąca ograniczenia wolności oraz na karę trzech miesięcy ograniczenia wolności, zatem Sąd Okręgowy w Szczecinie łącząc obie te kary (1 miesiąca ograniczenia wolności i 3 miesięcy ograniczenia wolności), powinien był orzec karę łączną w przedziale od 3 do 4 miesięcy ograniczenia wolności, a nie 5 miesięcy ograniczenia wolności.

W niniejszej sprawie doszło zatem, zdaniem Autora kasacji, do zmaterializowania się bezwzględnej podstawy odwoławczej, o której mowa w przepisie art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., tj. do sprzeczności w treści orzeczenia uniemożliwiającej jego wykonanie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy D. J. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Przed wykazaniem powodów takiej jej oceny, należy zauważyć, iż rodzaj orzeczonej wobec skazanej D. J. prawomocnie kary (tzw kara wolnościowa), spowodował, że mają w zakresie kasacji wniesionej przez jej obrońcę zastosowanie ustawowe ograniczenia, wskazane w przepisach § 2 w zw. z § 4 pkt. 1 art. 523 k.p.k.

Dlatego też Sąd Najwyższy ograniczył się do rozpoznania jedynie zarzutu obrazy art. 439 k.p.k., uznając pozostałe zarzuty za niedopuszczalne.Obrońca skazanej D. J. w kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie, zarzucił uchybienie z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., stanowiące bezwzględny powód odwoławczy, polegające na wydaniu orzeczenia wewnętrznie sprzecznego, uniemożliwiającego jego wykonanie. Podniósł, że Sąd Okręgowy w Szczecinie, działający jako sąd odwoławczy, łącząc, w zaskarżonym kasacja wyroku, kary ograniczenia wolności, dokonał nieprawidłowego obliczenia wymiaru kary łącznej ograniczenia wolności.

D. J. została skazana bowiem na karę 1 miesiąca ograniczenia wolności oraz na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności i w tej sytuacji Sąd Okręgowy w Szczecinie łącząc obie te kary powinien był orzec karę łączną w granicach od 3 do 4 miesięcy ograniczenia wolności, a nie karę łączną 5 miesięcy ograniczenia wolności. W ocenie Sądu Najwyższego, argumentacja przedstawiona na poparcie w/w zarzutu nie wskazuje na zaistnienie wskazanego w kasacji uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą. Zgodnie z poglądem wyrażonym w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II KK 42/10, OSNKW 2010, nr 11, poz. 101, sprzeczność w treści wyroku, uniemożliwiająca jego wykonanie (art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.), to sprzeczność między poszczególnymi jego rozstrzygnięciami i to nie każda, lecz jedynie taka, która powoduje, że niemożliwe staje się wykonanie wyroku.

W niniejszej sprawie sprzeczność taka nie występuje.Należy jednak przyznać rację Autorowi kasacji, iż w postępowaniu apelacyjnym prowadzonym przed Sądem Okręgowym w Szczecinie, w sprawie oznaczonej sygnaturą IV Ka 1283/23, doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k., polegającego na wymierzeniu kary powyżej granic wskazanych w treści tego przepisu. Zgodnie z art. 86 § 1 k.k., sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności.

Jeżeli najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa jest kara 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Szczecinie, działający jako sąd odwoławczy, łącząc obie kary ograniczenia wolności (1 miesiąca ograniczenia wolności i 3 miesięcy ograniczenia wolności), powinien był orzec karę łączną w granicach od 3 do 4 miesięcy ograniczenia wolności, nie zaś, jak to uczynił, 5 miesięcy ograniczenia wolności.

Uwzględniając jednak ustawowe ograniczenia w możliwości wnoszenia kasacji przewidziane w art. 523 k.k., to uchybienie Sądu Okręgowego w Szczecinie może być wyeliminowane w przypadku ewentualnego wniesienia tzw. kasacji nadzwyczajnej na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, mogą wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu. [J.J.][a.ł] ‎