Legislator Jurisprudence & Législation
III KK 48/11 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses conviction for selling stolen goods, ruling only specific acts constitute the crime.

Numéro de cause III KK 48/11
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's conviction of Sławomir W. for selling a stolen trailer. The prosecution argued that selling stolen property constituted the lesser offense of 'pasterstwo' under Article 291 of the Criminal Code. The court held that the statute criminalizes only specific acts like buying, helping to sell, or accepting stolen goods, not the act of selling itself. Consequently, the defendant was acquitted as the charged behavior did not match the statutory elements of the crime.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 291 § 1, 2 k.k.; Art. 17 § 1 pkt 2 in princ k.p.k.; The Criminal Code does not criminalize the act of selling goods obtained through a prohibited act, as only enumerated acts such as buying, helping to sell, accepting, or helping to conceal constitute the crime of pasterstwo.

Mots-clés

Généré par l'IA
pasterstwo zbycie rzeczy art. 291 k.k. wynik mniejszej wagi akty enumerate uniewinnienie kara grzywny

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 291 § 1 k.k.
art. 291 § 1 k.k. odpowiada tylko ten, kto realizuje jedną z enumeratywnie
art. 291 § 2 k.k.
podstawie art. 291 § 2 k.k. skazał oskarżonego na karę 100 stawek
art. 17 § 1 pkt 2 in princ k.p.k.
więc sytuacja określana w art. 17 § 1 pkt 2 in princ k.p.k. Powinna ona
art. 414 § 1 zd. 2 k.p.k.
art. 537 § 2 k.p.k.
niesłuszne w rozumieniu art. 537 § 2 k.p.k. Dlatego należało uchylić
art. 291 k.k
Przepis art. 291 k.k. nie przewiduje kryminalizacji zachowania
art. 291 § 2 k.k
podstawie art. 291 § 2 k.k.
art. 291 § 1 k.k
art. 291 § 1 k.k. odpowiada tylko ten, kto realizuje jedną z enumeratywnie
art. 537 § 2 k.p.k
niesłuszne w rozumieniu art. 537 § 2 k.p.k.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

WYROK Z DNIA 22 WRZEŚNIA 2011 R.

III KK 48/11

Przepis art. 291 k.k. nie przewiduje kryminalizacji zachowania

polegającego tylko na zbyciu rzeczy uzyskanej za pomocą czynu

zabronionego.

Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski.

Sędziowie SN: K. Cesarz (sprawozdawca), M. Laskowski.

Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Drozdowska.

Sąd Najwyższy w sprawie Sławomira W., skazanego z art. 291 § 2

k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 22 września 2011

r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 września 2008 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i u n i e w i n n i ł oskarżonego od

zarzucanego mu czynu (...).

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 23 września 2008 r., Sąd Rejonowy w L.

uznał Sławomira W. za winnego tego, że w dniu 10 maja 2007 r. w S. zbył

przyczepę specjalistyczną marki Niewiadów wartości 7 000 zł wiedząc, że

została uzyskana za pomocą czynu zabronionego – kradzieży na szkodę

Tomasza N. i przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, na

podstawie art. 291 § 2 k.k. skazał oskarżonego na karę 100 stawek

dziennych grzywny, po 10 zł za stawkę oraz zwolnił go od kosztów

sądowych. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 5 grudnia 2008 r.

Kasację

na

korzyść

skazanego

złożył

Prokurator

Generalny

zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 291 § 1 i 2 k.k., polegające

na uznaniu, że Sławomir W. dopuścił się przestępstwa określonego w tym

przepisie, podczas gdy przypisane oskarżonemu i uznane za przypadek

mniejszej wagi zachowanie, polegające na zbyciu rzeczy, o której wiedział,

że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, nie realizowało

znamion żadnego czynu zabronionego”, po czym wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. Słusznie podniesiono w

jej uzasadnieniu, że za popełnienie umyślnego paserstwa, zgodnie z treścią

art. 291 § 1 k.k. odpowiada tylko ten, kto realizuje jedną z enumeratywnie

wskazanych w tym przepisie czynności sprawczych, to jest nabywa,

pomaga do zbycia, przyjmuje lub pomaga do ukrycia rzeczy uzyskanej za

pomocą czynu zabronionego. Również wyczerpanie jednego z tych

czterech znamion czasownikowych konieczne jest do przyjęcia wypadku

mniejszej wagi, określonego w art. 291 § 2 k.k. Przepis ten nie przewiduje

natomiast penalizacji zachowania polegającego na zbyciu rzeczy uzyskanej

za pomocą czynu zabronionego. Zbycia nie można również utożsamiać z

karalną pomocą do zbycia. Sprawca musi mieć wówczas świadomość, że

swoim zachowaniem pomaga innej osobie (choćby osoba ta o pomocy tej

nie wiedziała) do zbycia rzeczy.

Zarzucone a następnie przypisane oskarżonemu zachowanie nie

zawierało zatem kompletu znamion przestępstwa z art. 291 k.k. Zaistniała

więc sytuacja określana w art. 17 § 1 pkt 2 in princ k.p.k. Powinna ona

skutkować wydaniem przez Sąd Rejonowy wyroku uniewinniającego (art.

414 § 1 zd. 2 k.p.k.). Skazanie w tej sytuacji okazało się oczywiście

niesłuszne w rozumieniu art. 537 § 2 k.p.k. Dlatego należało uchylić

zaskarżony wyrok i uniewinnić oskarżonego od zarzucanego czynu.