Legislator Jurisprudence & Législation
III KK 256/17 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal on tax fraud conviction where prior conviction for same act is legally absorbed by ideal concurrence rules.

Numéro de cause III KK 256/17
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal regarding a conviction for tax fraud involving false VAT invoices. The defense argued that the proceedings violated the principle of *res judicata* because a prior final judgment had already addressed the same criminal act. The court rejected this, ruling that the earlier conviction was legally absorbed by the doctrine of ideal concurrence between tax and general criminal offenses, meaning the new trial was not a violation of finality.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 8 § 1 k.k.s.; Art. 10 § 1 k.u.w.; The court established that a subsequent criminal proceeding for a general offense does not violate the principle of *res judicata* when the act constitutes ideal concurrence with a prior final conviction for a tax offense, as the earlier judgment already covered the same factual basis.

Mots-clés

Généré par l'IA
ideal concurrence tax fraud res judicata VAT invoices criminal proceedings final judgment Kodeks karny skarbowy

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 8 § 1 k.k.s.
Kwestie te były już szczegółowo rozważane w toku postępowania apelacyjnego, na skutek podniesionego w pkt 2 apelacji zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.k.s. (s.
art. 10 § 1 Kodeksu wykroczeń
ma swój odpowiednik w instytucji idealnego zbiegu określonego w art. 10 § 1 Kodeksu wykroczeń, który dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, odpowiedzialności za przestępstwo i wykroczenie.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
D.Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego, który zarzucił wyrokowi Sądu odwoławczego rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w związku z art.
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
Z tego powodu w sposób oczywisty niezasadne jest twierdzenie skarżącego jakoby w sprawie niniejszej doszło do uchybienia wskazanego w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
art. 537 § 1 k.p.k.
(res iudicata) zaliczanego do kategorii bezwzględnych przyczyn odwoławczych.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut kasacyjny skarżącego za bezzasadny w stopniu oczywistym i w konsekwencji na podstawie art. 537 § 1 k.p.k.
art. 627 k.p.k.
orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. i art.
art. 636 § 1 k.p.k.
i art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
art. 637a k.p.k.
art. 637a k.p.k., obciążając skazanego obowiązkiem ich uiszczenia.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 256/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 grudnia 2017 r.,‎sprawy R.
art. 270 § 1 k.k
D.skazanego z art. 270 § 1 k.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
K 45/14
Constitutional Court upholds Code of Offenses provision allowing dual criminal and misdemeanor liability for the same act.
IV KK 20/12
wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2012 r., IV KK 20/12, LEX nr 1163351; postanowienie SN z dnia 23 listopada 2006 r., IV KK 321/06, R-OSNKW 2006, poz.
IV KK 321/06
wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2012 r., IV KK 20/12, LEX nr 1163351; postanowienie SN z dnia 23 listopada 2006 r., IV KK 321/06, R-OSNKW 2006, poz.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt III KK 256/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 grudnia 2017 r.,‎sprawy R. D.skazanego z art. 270 § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) ‎z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa (...)‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w B.z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt III K (...) p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną;

II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIER. D. został oskarżony o to, że:I. w okresie od 5 lipca 2007r. do 8 stycznia 2009 r. w I. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą PPHU „R.” w I. i jednocześnie będąc uprawnionym w ramach tej działalności do podpisywania faktur VAT i przyjmowania dokumentów oraz zobowiązanym do prowadzenia ksiąg i składania deklaracji podatkowych, za pomocą wprowadzenia błąd Naczelnika Urzędu Skarbowego w I., poprzez użycie jako autentycznych 164 podrobionych przez nieustalone osoby faktur VAT na łączną kwotę brutto 5 243 639, 91 zł w tym VAT 945 561, 75 zł, wystawionych dla jego firmy PPHU D.

R. przez firmy:a) PPHU „J.” w miejscowości S.,b) P.W. „B.” w miejscowości Z.,c) P.W. „T.” w miejscowości Z.oraz użycie 17 poświadczających nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne faktur VAT na łączną kwotę brutto 484 182, 93 zł w tym VAT 87 311, 73 ł wystawionych dla jego firmy PPHU „R.” D. R. przez firmę:d) Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe „Z.„ w K.,dokumentując na ich podstawie w rejestrze zakupów VAT PPHU „R.” D. R. prowadzonym na jego zlecenie przez Kancelarię Doradcy Podatkowego P. P. z siedzibą w B., nie mające faktycznie miejsca zakupy od tych podmiotów złomu objętego stawką podatku od towarów i usług 22%, a pochodzącego faktycznie z nieustalonych źródeł, tym samym poświadczając w księgach rachunkowych nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne i następnie nie mając w zakresie opisanym na tych fakturach w rzeczywistości zakupów tego towaru udokumentowanych odpowiednimi fakturami VAT uprawniającymi zarazem do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takich dokumentów, wykazując obroty w złożonych z jego upoważnienia przez P. P. w Urzędzie Skarbowym w I. deklaracjach VAT-7 za miesiące od lipca 2007 r. do grudnia 2008 r. dokonał takiego odliczenia, poświadczając w ten sposób w tych deklaracjach nieprawdę co okoliczności mających znaczenie prawne, doprowadził w konsekwencji Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości uszczuplającego należny podatek od towarów i usług o łączną kwotę nie mniejszą niż 1 032 873,00 zł, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 11 § 2 k.k.;II. w okresie pomiędzy 4 a 30 września 2007 r. w I., jako właściciel działalności gospodarczej pod nazwą PPHU „R.” D.

R. w I. przy ul. O. będąc jednocześnie uprawnionym do wystawiania i podpisywania faktur VAT w ramach tej działalności poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne na fakturze VAT wystawionej dla Przedsiębiorstwa Wielobranżowego D. T. w B. przy ul. G. o numerze (...) z dnia 3 września 2007 na kwotę brutto 28 613,02 zł, dokumentującej nie mającą faktycznie miejsca transakcję zakupu złomu przez D. T., która to faktura posłużyła D. T. do użycia jej podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu 30 września 2007 r. w sprawie RSD (...) prowadzonej przez Komisariat Policji w K., tj. o przestępstwo z art.271 § 1 k.k.;III. w okresie od 26 marca 2010 r. do 27 grudnia 2010 r. w I., B., K. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą PPHU „R.” D.

R. w I. przy ul. O. oraz jako jedyny udziałowiec i prezes jednoosobowego zarządu spółkę pod nazwą „M.” Sp. z o.o. z siedzibą w B. i jednocześnie będąc uprawnionym w ramach tych działalności do podpisywania faktur VAT i przyjmowania dokumentów oraz zobowiązanym do prowadzenia ksiąg i składania deklaracji podatkowych, za pomocą wprowadzenia w błąd Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., poprzez użycie 46 poświadczających nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne faktur VAT na łączną kwotę brutto 1 330 876,53 zł w tym VAT 239 994,18 zł, wystawionych dla jego firmy PPHU „R.” D.

R. przez firmę: a. PPHU D. D. P. w P., a także użycie 17 poświadczających nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne faktur VAT na łączną kwotę brutto 659 045,25 zł w tym VAT 118 844,25 zł, wystawionych dla spółki „M.” Sp. z o.o. przez firmy:

a) PPHU D D. P.. w P. przy ul. S.,b) PPHU H. K. M. w I. przy ul. W.c) PPHU D D. P. w P. przy ul. S.oraz użycie jako autentycznych 2 podrobionych przez nieustaloną osobę faktur VAT na łączną kwotę brutto 72 226, 44 zł w tym VAT 13 024,44 zł wystawionych dla spółki „M.” sp. z o.o. przez firmę:d) „L.” L. Ł. w T.,dokumentując na ich podstawie odpowiednio w rejestrze zakupów VAT PPHU „R.” R. D. prowadzonym na jego zlecenie przez Kancelarię Doradcy Podatkowego P. P. z siedzibą w B. oraz prowadzonym przez siebie rejestrze zakupów VAT spółki „M.” sp. zo.o., nie mające faktycznie miejsca od tych podmiotów zakupy złomu objętego stawką podatku od towarów i usług 22%, a pochodzącego faktycznie z nieustalonych źródeł, tym samym poświadczając w księgach rachunkowych nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne i następnie nie mając w zakresie opisanym na tych fakturach w rzeczywistości zakupów tego towaru udokumentowanych odpowiednimi fakturami VAT uprawniającymi zarazem do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takich dokumentów, wykazując odpowiednio obroty w złożonych z jego upoważnienia przez P. P. w Urzędzie Skarbowym w I. deklaracjach VAT-7 dotyczących własnej działalności R.

D. za miesiące od marca do października 2010 r. oraz złożonych przez siebie w Urzędzie Skarbowym w K. deklaracjach VAT-7 spółki „M.” Sp. z o.o. za miesiące maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2010 roku, poświadczając w ten sposób w tych deklaracjach nieprawdę co okoliczności mających znaczenie prawne, doprowadził w konsekwencji Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości uszczuplającego należny podatek od towarów i usług o łączną kwotę nie mniejszą niż 371 863,00 zł, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294§ 1 k.k. w zb. z art. 271 § l i 3 k.k. w zb. z art. 270§ 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 11 §2 k.k.Wyrokiem z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie III K (...) Sąd Okręgowy w B. uznał oskarżonego R.

D. za winnego tego, że działając w ramach ciągu przestępstw opisanym w treści art. 91 § 1 k.k. dopuścił się: a. czynu opisanego powyżej w pkt I, z tym ustaleniem, iż. z jego opisu wyeliminowano stwierdzenia:-„za pomocą wprowadzenia w błąd Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.”,-„przez Kancelarię Doradcy Podatkowego P. P. z siedzibą w B.”,-„przez P. P.”,-„doprowadził w konsekwencji Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości uszczuplającego należny podatek od towarów i usług o łączną kwotę nie mniejszą niż 1 032 873,00 zł”,i przyjął, że czyn ten stanowi przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 11 § 2 k.k. b. czynu opisanego powyżej w pkt III, z tym ustaleniem, iż z jego opisu wyeliminowano stwierdzenia:- „za pomocą wprowadzenia w błąd Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.”,- „przez Kancelarię Doradcy Podatkowego P. P. z siedzibą w B.”,- „przez P. P. w Urzędzie Skarbowym w I.”- „doprowadził w konsekwencji Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości uszczuplającego należny podatek od towarów i usług o łączną kwotę nie mniejszą niż 371 863,00 zł”,przyjął, że czyn ten stanowi przestępstwo z art. 271 § 1 i3k.k.wzb.z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art.273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 11 § 2 k.k., i za te czyny w myśl art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał oskarżonego na karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 kk na karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda.

Nadto uznał oskarżonego R. D. za winnego czynu opisanego w pkt II części wstępnej, to jest przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego R. D. w pkt 1 i 2 wyroku i w to miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną roku pozbawienia wolności.Przedmiotowym wyrokiem skazani zostali także D. J. oraz T. N.Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego oraz Prokuratora Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa (...) utrzymał zaskarżony wyrok w mocy w stosunku do R.

D.Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego, który zarzucił wyrokowi Sądu odwoławczego rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w związku z art. 4 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 22 listopada 1984 r., polegające na utrzymaniu w mocy wyroku uznającego skazanego R. D. za winnego popełnienia przestępstw powszechnych, o których mowa w pkt I orzeczenia Sądu pierwszej instancji, podczas gdy zachowania te były już przedmiotem innego postępowania karnego, zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku przez Sąd Rejonowy w I. w sprawie zawisłej pod sygnaturą akt VI K (...), w którym przypisano skazanemu R.

D. sprawstwo przestępstwa skarbowego stypizowanego w art. 62 § 2 k.k.s.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenie postępowania oraz uchylenie kary łącznej, o której mowa w pkt 3 wyroku Sądu Okręgowego w B., ewentualnie jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (...) do ponownego rozpoznania.Prokurator Okręgowy w B. w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniesiona kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego została rozpoznana w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Na wstępie wskazać należy, że obrońca skazanego po raz kolejny kwestionuje zasadność skazania R.

D. w oparciu o przepisy ustawy Kodeks karny, podczas gdy został on uprzednio prawomocnie skazany w sprawie o sygn. akt VI K (...) Sądu Rejonowego w I. za przestępstwo stypizowane w art. 62 § 2 ustawy Kodeks karny skarbowy. Kwestie te były już szczegółowo rozważane w toku postępowania apelacyjnego, na skutek podniesionego w pkt 2 apelacji zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.k.s. (s. (...) uzasadnienia SA). Sąd Apelacyjny dostrzegł, że w kontrolowanym instancyjnie wyroku Sądu I instancji oraz wskazanym wyżej prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w I., które zapadły wobec R.

D., przedmiotem oceny prawno-karnej było zachowanie polegające na posłużeniu się tymi samymi fakturami VAT, które weszły w opis czynu ujętego w sprawie niniejszej - pkt I aktu oskarżenia. Jednocześnie dokonując analizy orzecznictwa dotyczącego idealnego zbiegu przepisów ustawy doszedł do trafnego przekonania, że Sąd Rejonowy nie naruszył dyspozycji art. 8 § 1 k.k.s. (zob. wyrok Sądu Rejonowego w I. z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt VI K (...) - k. 4604-4607, t. XXIV).Zarówno we wcześniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i w doktrynie prezentowano stanowisko, iż wystawienie nierzetelnej faktury należy traktować jako czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s., albowiem wskutek zastosowania zasad wyłączania wielości ocen, stanowi on lex specialis w stosunku do tożsamego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 271 § 1 k.k., co eliminuje możliwość zastosowania znanej m.in. prawu karnemu skarbowemu instytucji idealnego zbiegu czynów zabronionych (zob. np. wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2012 r., IV KK 20/12, LEX nr 1163351; postanowienie SN z dnia 23 listopada 2006 r., IV KK 321/06, R-OSNKW 2006, poz. 2251).

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 roku (I KZP 19/12, R-OSNKW 2013, poz.

13) przyjęto jednak, że reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s., co w konsekwencji oznacza, że wykluczone jest, aby przepis Kodeksu karnego skarbowego mógł wyprzeć na zasadzie specjalności lub konsumpcji przepis Kodeksu karnego albo odwrotnie (zob. postanowienie SN z dnia 24 stycznia 2013 r., I KZP 21/12, R- OSNKW 2013, poz. 14). To z kolei powoduje, że jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów (art. 8 § 1 k.k.s.).

Do kwestii tych nader szczegółowo odniósł się Sąd Apelacyjny, który słusznie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie ma żadnego znaczenia, czy wystawienie fikcyjnej faktury VAT lub posłużenie się nią, kreowało obowiązek podatkowy, skoro wystąpił idealny zbieg przestępstwa karno-skarbowego i przestępstwa powszechnego penalizowanego w Kodeksie karnym na gruncie art. 8 § 1 k.k.s. Należy podkreślić, że teza ta znajduje swoją aktualność także w sytuacji gdy doszło do niejednoczesności skazań za tak wyabstrahowane prawnie czyny, jak to było w przypadku R.

D.Skarżący wydaje się zapominać, że Kodeks karny skarbowy zawiera rozwiązanie dla tej sytuacji procesowej w art. 181 k.k.s. regulującym instytucję tzw. quasi wyroku łącznego. Przepis ten w przypadku określonym w art. 8 § 1 k.k.s. w razie niejednoczesności skazań przewiduje, że sąd, który ostatni wydał orzeczenie w pierwszej instancji, na wniosek skazanego rozstrzyga postanowieniem, która kara, jako najsurowsza, podlega wykonaniu. Podzielić należy uwagi Prokuratora wskazane w pisemnej odpowiedzi na kasację, że podniesiony w niej zarzut naruszenia prawa procesowego art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. dotyczy w istocie zgodności art. 8 k.k.s. z Konstytucją.

Obrońca nie tyle bowiem kwestionuje idealny zbieg przestępstw (jak czynił to w apelacji zarzucając wówczas naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 § 1 k.k.s.), co zdaje się nie akceptować w ogóle konstrukcji prawnej idealnego zbiegu czynów, która powoduje, że uprzednie skazania sprawcy za czyn z Kodeksu karnego skarbowego pozostający w idealnym zbiegu z odpowiednim czynem z Kodeksu karnego nie wyklucza przeprowadzenia kolejnego postępowania o przestępstwo powszechne.Warto przypomnieć, że przepis art. 8 k.k.s. ma swój odpowiednik w instytucji idealnego zbiegu określonego w art. 10 § 1 Kodeksu wykroczeń, który dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, odpowiedzialności za przestępstwo i wykroczenie.

Skarżący kwestionując instytucję idealnego zbiegu przepisów w kontekście regulacji zawartych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności wydaje się nie dostrzegać, że w obszarze tych zagadnień wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 1 grudnia 2016 r., K 45/14 (publ. OTK-A 2016/99), jednogłośnie stwierdził, że art. 10 § 1 ustawy z 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (j.t. Dz.U.2015.1094, ze zm.) jest zgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) oraz art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167).

Z tych względów brak jest również podstaw do kwestionowania w kontekście tych przepisów art. 8 § 1 k.k.s. Tym samym nie można uznać, że w sprawie niniejszej zostało wydane orzeczenie pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone. Z tego powodu w sposób oczywisty niezasadne jest twierdzenie skarżącego jakoby w sprawie niniejszej doszło do uchybienia wskazanego w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. (res iudicata) zaliczanego do kategorii bezwzględnych przyczyn odwoławczych.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut kasacyjny skarżącego za bezzasadny w stopniu oczywistym i w konsekwencji na podstawie art. 537 § 1 k.p.k. orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. art. 637a k.p.k., obciążając skazanego obowiązkiem ich uiszczenia. r.g.