Supreme Court dismisses cassation appeal due to missing request for admissibility under Civil Procedure Code.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured against a social insurance fund's denial of disability pension. The appellant argued procedural invalidity but failed to include a separate, substantiated request for the court to accept the appeal for examination as required by law. The court ruled that this omission constitutes an irreparable formal defect, rendering the appeal inadmissible without the possibility of correction.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal must contain a distinct and reasoned request for its acceptance for examination; failure to meet this requirement constitutes an irreparable formal defect leading to dismissal.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt II UK 219/05
POSTANOWIENIE
Dnia 27 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z odwołania E..
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych
i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 9 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/02,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2005 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił apelację E. C.od
wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 4
kwietnia 2002 r., którym oddalone zostało jej odwołanie od decyzji Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w W. odmawiającej wnioskodawczyni prawa do
renty z tytułu niezdolności do pracy wobec braku takiej niezdolności.
W
skardze
kasacyjnej
od
powyższego
wyroku
nazwanej
„kasacją”
wnioskodawczyni zarzuciła mu w ramach podstawy określonej w art. 3933 pkt 2 k.p.c. w
związku z art. 3931 pkt 1 k.p.c. nieważność postępowania, o której mowa w art. 379 pkt
5 k.p.c. i wywodząc, iż w związku z treścią art. 393 § 2 k.p.c. zwolniona jest z
obowiązku wskazania okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, wniosła o
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie
zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich
uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4). Przepis
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowił
odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich
uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek
przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym
przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 398 4 § pkt 3
k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym
skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na
uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie
uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Braki
skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych
powodują, że skarga jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie
właściwym do usuwania braków formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym
podlega odrzuceniu bez wzywania do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg
zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego
uzasadnienie ma taką samą wagę i znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi
kasacyjnej, to podlega badaniu według kryteriów, przy pomocy których badane są
kryteria pozostałe.
Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie spełnia istotnego wymogu formalnego
z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem nie został w niej w ogóle zawarty wniosek o
przyjęcie skargi do rozpoznania (co wynika z niedostrzeżenia przez skarżącą zmiany
z dniem 6 lutego 2005 r. charakteru tego środka prawnego, przez co stał się on
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia – art. 3981 § 1 k.p.c.) wraz ze wskazaniem
istnienia przesłanek wniosek ten uzasadniających.
W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do
rozpoznania, a także brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia
tego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi
odrzucenie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.
(por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05,
OSNC z 2006 r., z. 4, poz. 75).