Supreme Court quashes conviction due to improper service of summons violating defendant's right to defense.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court quashed the first-instance verdict against the defendant, K.K., for a serious violation of her right to defense. The prosecution argued the defendant failed to appear despite proper notice, but the court found the summons was sent to an incorrect address despite the defendant's prior notification of her true residence. Consequently, the court held that the proceedings were invalid because the defendant was not properly notified and thus deprived of her right to participate.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 117 § 1, 2 k.p.k.; Art. 374 § 1 k.p.k.: Improper service of a summons to a defendant's incorrect address, despite their knowledge of the correct address, constitutes a serious violation of the right to defense, rendering the proceedings invalid.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt II KK 32/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Jerzy GrubbaSSN Marek PietruszyńskiProtokolant Anna Janczak w sprawie K. K. oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.), w dniu 26 lutego 2020 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 stycznia 2018r., sygn. akt III K (...), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Prokurator Generalny wniósł kasację na korzyść K. K., która wyrokiem Sądu Rejonowego w W. została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. i skazana na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na czas 2 lat, a na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec niej obowiązek naprawienia szkody. W nadzwyczajnym środku zaskarżenia podniesiono zarzut rażącego naruszenia art. 117 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 133 § 2 k.p.k. przez błędne przyjęcie, że oskarżona zawiadomiona prawidłowo nie stawiła się na rozprawie głównej przed Sądem Rejonowym i przeprowadzenie czynności procesowych w dniach 19 grudnia 2017 r. i 9 stycznia 2018r. odbyło się bez jej udziału.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym (art. 535 § 5 k.p.k.).Warto przypomnieć, że przepis art. 117 k.p.k. ma charakter gwarancyjny dla stron uprawnionych do wzięcia udziału w czynności procesowej. Poza sporem jest przecież, iż warunkiem realizacji prawa do obrony w znaczeniu materialnym jest właśnie m.in. przysługujące oskarżonemu prawo do udziału w rozprawie umożliwiające mu przeciwstawienie się tezie oskarżenia.
Prawidłowe zawiadomienie stron wiąże się z wysłaniem zawiadomienia do rzeczywistego miejsca zamieszkania lub pobytu adresata. Musi ono zatem wskazywać nie tylko jego dane osobowe, czyli imię i nazwisko, ale i właściwy adres, pod którym zawiadamiany zamieszkuje bądź przebywa. Prawdą okazało się, że w omawianej sprawie doszło do nieprawidłowego wysłania oskarżonej zawiadomienia o terminie rozprawy, która odbyła się 19 grudnia 2017 r. Mianowicie zostało ono skierowane zamiast na ul. B. w W., na ul W. w W.. Dodać należało, że K.
K. poinformowała organy procesowe o aktualnym miejscu zamieszkania, który miał być adresem dla doręczeń (k. 2 załącznika adresowego), a tymczasem już w załączniku do aktu oskarżenia informacja ta została podana wadliwie, tzn. ul. W. (k. 7 załącznik). Następstwem błędnego przekonania, że oskarżona została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, który odbył się 19 grudnia 2017 r., był brak zawiadomienia jej o drugim terminie rozprawy – 9 stycznia 2018 r. W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, ponieważ w żadnej mierze nie można było przyjąć, iż oskarżona nie stawiła się na rozprawę mimo prawidłowego zawiadomienia jej o terminie.
Przesłanie zawiadomienia na inny adres niż wskazany przez osobę, która miała prawo uczestniczyć w czynnościach procesowych, oznaczało, że nie został dopełniony wymóg prawidłowego powiadomienia strony, który dawałby podstawę do prowadzenia rozprawy mimo jej niestawiennictwa (art. 374 § 1 k.p.k.). W takim zaś wypadku, stosownie do art. 117 § 2 k.p.k., czynności nie można było przeprowadzić. Przeprowadzenie zatem dwóch rozpraw pod nieobecność faktycznie niezawiadomionej oskarżonej pozbawiło ją prawa do udziału w rozprawie głównej.Przedstawione uchybienie uznać należało za rażącą obrazę prawa wskazanego w kasacji, która mogła mieć istotny wpływ na treść wyroku, albowiem skazana została pozbawiona możliwości przedstawienia argumentów na swoją rzecz.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł na posiedzeniu bez udziału stron jak w części dyspozytywnej wyroku (art. 537 § 2 k.p.k.).