Legislator Jurisprudence & Législation
I KZ 22/20 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs in cassation proceedings due to lack of statutory appeal right.

Numéro de cause I KZ 22/20
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appeal filed by the victims' representatives regarding the allocation of procedural costs in a disciplinary case. The court held that no statutory provision grants a right to appeal cost decisions rendered by the Supreme Court itself during cassation proceedings. Consequently, the appeal was declared inadmissible under the Criminal Procedure Code.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 426 § 1 k.p.k.; Art. 626 § 3 k.p.k.; Art. 426 § 2 k.p.k.; Art. 538 § 2 k.p.k.: In cassation proceedings, a party cannot appeal a Supreme Court decision on procedural costs because the Criminal Procedure Code provides no legal basis for such an appeal.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation proceedings procedural costs inadmissible appeal Supreme Court Criminal Procedure Code frais de la procédure dépens de mandataire professionnel frais d'avocat

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 430 § 1 k.p.k.
akt I KK 90/19 na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw.
art. 429 § 1 k.p.k.
z art. 429 § 1 k.p.k., art.
art. 426 § 1 k.p.k.
429 § 1 k.p.k., art. 426 § 1 k.p.k. i art.
art. 518 k.p.k.
i art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonych pozostawić bez rozpoznania.
art. 626 § 3 k.p.k.
Nie sposób upatrywać tej podstawy w treści przepisów art. 626 § 3 k.p.k. czy art.
art. 426 § 2 k.p.k.
Jeżeli chodzi natomiast o przepis art. 426 § 2 k.p.k., to jakkolwiek wprowadza on odstępstwa od zasady wymienionej w § 1 tego przepisu, to jednak nie mają one zastosowania do postępowania kasacyjnego, a to za sprawą nowelizacji art.
art. 538 § 2 k.p.k.
426 § 2 k.p.k., to jakkolwiek wprowadza on odstępstwa od zasady wymienionej w § 1 tego przepisu, to jednak nie mają one zastosowania do postępowania kasacyjnego, a to za sprawą nowelizacji art. 538 § 2 k.p.k., dokonanej ustawą z dnia 27 września 2013 r.
art. 430 § 1 k.p.k
akt I KK 90/19 na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.
art. 429 § 1 k.p.k
z art. 429 § 1 k.p.k., art.
art. 426 § 1 k.p.k
429 § 1 k.p.k., art. 426 § 1 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI KZ 4/17
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI KZ 4/17, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III KK 216/16
akt VI KZ 4/17, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III KK 216/16).Tym samym, wobec dyspozycji art.
I KK 90/19
Supreme Court orders equal cost reimbursement to defense counsel from co-defendants under criminal procedure law.
VI KZ 4/17
Supreme Court dismisses appeal on court costs in cassation proceedings as no appeal remedy exists.
III KK 216/16
Supreme Court dismisses defense appeal on defense costs as inadmissible due to lack of appeal rights in cassation proceedings.
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt I KZ 22/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Eugeniusz Wildowicz‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) w sprawie adw. M. Ł., adw. K. Ł. C. i adw. Ż. G. F.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 października 2020 r., zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonych na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I KK 90/19 na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., art. 426 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonych pozostawić bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt I KK 90/19, Sąd Najwyższy oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację pełnomocnika pokrzywdzonych B.B., E. N. , A. N. i K. P. od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 23 marca 2019 r., sygn. akt WSD (…), zmieniającego orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego (…) Izby Adwokackiej dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt SD (…), rozstrzygające w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej adw. M. Ł., adw. K. Ł. C. i adw. Ż. G. F. Nadto, Sąd Najwyższy rozstrzygnął o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi w częściach równych B.

B. , E. N, , A. N. i K. P. oraz zasądził od każdego z pokrzywdzonych na rzecz M. Ł. kwotę 720 zł i na rzecz K. Ł. C. kwotę 720 zł z tytułu zwrotu kosztów sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na kasację.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik pokrzywdzonych, zarzucając błąd w ustaleniach polegający na uznaniu, że obwinieni ponieśli koszty reprezentacji procesowej, podczas gdy prawidłowe ustalenia prowadzą do odmiennego wniosku. Nadto, skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 636 k.p.k. i art. 637a k.p.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie na rzecz każdego z obwinionych kosztów zastępstwa zwielokrotnionych z uwagi na liczbę oskarżycieli posiłkowych.Podnosząc powyższe, pełnomocnik pokrzywdzonych wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia o kosztach procesu, ewentualnie o zasądzenie na rzecz obwinionych kosztów procesu solidarnie od wszystkich pokrzywdzonych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonych, wobec jego niedopuszczalności z mocy ustawy, należało pozostawić bez rozpoznania.Zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W Kodeksie postępowania karnego próżno szukać przepisu stanowiącego podstawę prawną do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego w przedmiocie kosztów procesu, o których Sąd ten orzekł rozpoznając kasację. Nie sposób upatrywać tej podstawy w treści przepisów art. 626 § 3 k.p.k. czy art. 426 § 2 k.p.k.

Przepis art. 626 § 3 k.p.k. stanowi bowiem podstawę zaskarżenia rozstrzygnięć o kosztach wydanych wyłącznie przez sąd pierwszej instancji, na co wskazuje już sama literalna treść tego przepisu, stanowiącego, że „na orzeczenie w przedmiocie kosztów służy zażalenie, jeżeli nie wniesiono apelacji”. Jeżeli chodzi natomiast o przepis art. 426 § 2 k.p.k., to jakkolwiek wprowadza on odstępstwa od zasady wymienionej w § 1 tego przepisu, to jednak nie mają one zastosowania do postępowania kasacyjnego, a to za sprawą nowelizacji art. 538 § 2 k.p.k., dokonanej ustawą z dnia 27 września 2013 r. (Dz.

U. z 2013 r. poz. 1247 ze zm.), która wprowadzając do tego przepisu możliwość zaskarżenia rozstrzygnięć Sądu Najwyższego o zastosowaniu środka zapobiegawczego, wyłączyła tym samym zastosowanie art. 426 § 2 k.p.k., normującego tożsamą materię. Również z jednolitego stanowiska Sądu Najwyższego wynika, że w postępowaniu kasacyjnym nie przysługuje zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekł Sąd Najwyższy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI KZ 4/17, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III KK 216/16).Tym samym, wobec dyspozycji art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., art. 426 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.