Supreme Court allows appeal to Supreme Court despite wrong court filing due to clear inaccuracy.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court overturned the Regional Court's dismissal of the plaintiff's appeal, ruling that a filing error regarding the competent court does not render the appeal inadmissible. The plaintiff argued that the appeal was correctly filed to the Regional Court, which should have transferred it, citing prior Supreme Court precedents. The Court held that since the appeal was submitted within the deadline and to the court that issued the contested decision, the mistake was merely a clear inaccuracy subject to correction rather than a procedural bar.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3941 § 1, 2, 3 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; An appeal filed within the statutory period to the court that issued the contested decision is not inadmissible merely because the appellant incorrectly identified the court competent for its examination, provided the error is a clear inaccuracy.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt II PZ 21/09 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Hajn SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) w sprawie z powództwa H. L. przeciwko Specjalistycznemu Centrum Medycznemu w P. Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2009 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 27 sierpnia 2009 r., uchyla zaskarżone postanowienie.
U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił zażalenie H. L. od postanowienia z dnia 21 lipca 2009 r. Sądu Okręgowego w Ś. odrzucającego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 7 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy wskazał, że wydając orzeczenie z dnia 21 lipca 2009 r. działał jako sąd drugiej instancji. Zasady wnoszenia zażaleń na postanowienia sądu drugiej instancji określa art. 3941 k.p.c., zgodnie z którym sąd apelacyjny nie jest 2 instancją odwoławczą od wskazanego wyżej orzeczenia, co powoduje odrzucenie zażalenia z mocy art. 370 w związku z art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c. W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 27 sierpnia 2009 r. powódka wniosła o jego uchylenie, wskazując, że zażalenie na postanowienie z dnia 21 lipca 2009 r. zostało wniesione do właściwego sądu.
Zgodnie z treścią art. 397 § 2 w związku z art. 369 k.p.c. zażalenie, podobnie jak apelację, wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. Takim właściwym sądem był Sąd Okręgowy w Ś., do którego zostało złożone zażalenie i który winien je przekazać wraz z aktami sprawy sądowi właściwemu do rozpoznania zażalenia, co wynika z art. 395 § 1 k.p.c. W ocenie skarżącej, mylne oznaczenie przez nią sądu drugiej instancji pozostaje bez znaczenia prawnego i nie może być podstawą odrzucenia zażalenia. W tym zakresie skarżąca powołała się na postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1998 r., III CKN 919/98 oraz z dnia 29 listopada 2001 r., V CZ 232/01.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Stosownie do art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na:
1) postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz 2) w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, od których przysługuje skarga kasacyjna, a wymienionych w art. 3981 § 1 k.p.c. oraz postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. W myśl art. 394 § 2 i 3 k.p.c., stosowanego poprzez art. 3941 § 3 k.p.c., termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy, powinno ono czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego oraz spełniać określone warunki, a nadto – zgodnie z art. 369 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. i w związku z art. 394 § 3 k.p.c. – czynność ta winna być dokonana w sądzie, który wydal zaskarżone postanowienie.
Stosownie do art. 370 k.p.c., stosowanemu przez sąd drugiej instancji w związku z art. 373 i w związku z art. 397 § 2 k.p.c., odrzuceniu podlega zażalenie, które zostało wniesione po upływie przepisanego terminu, nie zostało należycie opłacone lub jest z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Należy uznać, że niedopuszczalność 3 zażalenia zachodzi wówczas, gdy jest ono niedopuszczalne pod względem przedmiotowym (gdy od danego orzeczenia nie przysługuje w ogóle środek zaskarżenia lub przysługuje do Sądu Najwyższego środek zaskarżenia innego rodzaju - w postaci skargi kasacyjnej) i podmiotowym (gdy środek zaskarżenia wniósł podmiot nielegitymowany).
Natomiast w sytuacji, gdy będące właściwą czynnością procesową zażalenie zostało wniesione do sądu właściwego (tego, który wydał zaskarżone postanowienie) z zachowaniem przepisanego terminu oraz zostało należycie opłacone, a jedynie błędnie określono w nim sąd właściwy do jego rozpoznania, to nie można uznać, że jest ono niedopuszczalne w rozumieniu art. 370 k.p.c. Taka niedokładność mogłaby bowiem chociażby podlegać ewentualnemu uzupełnieniu (sprostowaniu) w trybie przewidzianym w art. 130 § 1 w związku z art. 126 ust. 1 pkt 1 k.p.c. Również w postanowieniu z dnia 12 lutego 2009 r., I PZ 41/08 (niepublikowanym) Sąd Najwyższy wskazał, że w takiej sytuacji należy akta sprawy wraz z zażaleniem przedstawić Sądowi Najwyższemu jako wyłącznie właściwemu (funkcjonalnie) do jego rozpoznania, traktując błąd skarżącego w kategoriach oczywistej niedokładności niestanowiącej przeszkody w nadaniu pismu biegu i rozpoznaniu go we właściwym trybie (art. 130 in fine k.p.c.), albo – zgodnie z wnioskiem – sądowi apelacyjnemu, który - w razie uznania, że niedokładność taka nie występuje – winien stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 200 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 28/96, OSNAPiUS 1997 nr 13, poz. 236).
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.