Legislator Jurisprudence & Législation
II CZ 16/07 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial claim due to lack of active participation initiative.

Numéro de cause II CZ 16/07
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the District Court's rejection of their retrial request. The appellants argued they were denied the right to participate as interested parties in the possession proceedings, though they had previously appeared as witnesses and lawyers. The Court ruled that since the appellants actively participated and could have joined as interested parties, their failure to do so constituted a lack of initiative rather than a deprivation of action, thus barring the retrial.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 524 § 2 k.p.c.; Art. 401 ust. 2 k.p.c.: The institution of retrial for deprivation of the ability to act applies only when the party could not participate due to external causes; active participation as a witness or lawyer precludes claiming deprivation of action.

Mots-clés

Généré par l'IA
retrial proceedings deprivation of action interested party participation active initiative civil procedure law possession claim legal representation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 524 § 2 k.p.c.
Z ustaleń Sądu wynika, że podstawą skargi był art. 524 § 2 k.p.c., zgodnie z którym zainteresowany, który nie był uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego prawa.
Art. 401 ust. 2 k.p.c.
5246 § 2 k.p.c., stanowiącym podstawę prawną skargi o wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, ustawodawca odwołuje się do przepisów o wznowieniu z powodu pozbawienia możności działania w procesie, czyli do art. 401 ust.
Art. 609 k.p.c.
Powinni zatem, jako zainteresowani, być uczestnikami postępowania o zasiedzenie (art. 609 k.p.c. w zw.
Art. 510 § 2 k.p.c.
z art. 510 § 2 k.p.c.), zatem niewezwanie do sprawy w tym charakterze było uchybieniem Sądu.
Art. 410 § 1 k.p.c.
524 § 2 oraz art. 410 § 1 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie , ewentualnie „o orzeczenie co do istoty sprawy”.
Art. 394 § 2 i 3 k.p.c.
Dlatego należy zaaprobować stanowisko Sądu Okręgowego, iż nie zachodzi powołana przez skarżących podstawa wznowienia postępowania, co sprawia, że odrzucenie skargi było prawidłowe, a zażalenie, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu (art. 394 § 2 i 3 k.p.c. w zw.
Art. 398 § 14 k.p.c. jz
art. 524 § 2 k.p.c
Z ustaleń Sądu wynika, że podstawą skargi był art. 524 § 2 k.p.c., zgodnie z którym zainteresowany, który nie był uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego prawa.
art. 609 k.p.c
Powinni zatem, jako zainteresowani, być uczestnikami postępowania o zasiedzenie (art. 609 k.p.c.
art. 510 § 2 k.p.c
z art. 510 § 2 k.p.c.), zatem niewezwanie do sprawy w tym charakterze było uchybieniem Sądu.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt II CZ 16/07 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Marian Kocon w sprawie ze skargi S. P. i Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 kwietnia 2006 r., wydanym w sprawie z wniosku T. i T. małżonków S. przy uczestnictwie B. P., H. S. i T. D. o zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2007 r., zażalenia skarżących na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 6 grudnia 2006 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 6 grudnia 2006 r. odrzucił skargę S. i Z.

P. o wznowienie postępowania o zasiedzenie, zakończonego postanowieniem tegoż Sądu z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie I Ca …/05. Z ustaleń Sądu wynika, że podstawą skargi był art. 524 § 2 k.p.c., zgodnie z którym zainteresowany, który nie był uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego prawa. Skarżącym przysługuje służebność osobista w postaci prawa do nieodpłatnego korzystania z domu mieszkalnego znajdującego się na spornej nieruchomości oraz prawa swobodnego poruszania się po podwórku.

Powinni zatem, jako zainteresowani, być uczestnikami postępowania o zasiedzenie (art. 609 k.p.c. w zw. z art. 510 § 2 k.p.c.), zatem niewezwanie do sprawy w tym charakterze było uchybieniem Sądu. Jednakże występowali oni w niej w charakterze świadków, a potem jako pełnomocnicy uczestniczki B. P. Mieli zatem możliwość wstąpienia do sprawy w charakterze uczestników, a skoro nie wykazali tej inicjatywy, nie mogą teraz twierdzić, że zostali pozbawieni możliwości obrony praw w tamtej sprawie, wobec czego ich skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżących zarzuciła naruszenie art. 510 § 2, art. 524 § 2 oraz art. 410 § 1 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie , ewentualnie „o orzeczenie co do istoty sprawy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Instytucja wznowienia postępowania pozwala na podważenie prawomocnego orzeczenia, stąd też przyczyny usprawiedliwiające jej zastosowanie muszą mieć charakter wyjątkowy oraz odpowiednią dużą wagę. Dlatego też w art. 5246 § 2 k.p.c., stanowiącym podstawę prawną skargi o wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, ustawodawca odwołuje się do przepisów o wznowieniu z powodu pozbawienia możności działania w procesie, czyli do art. 401 ust. 2 3 k.p.c. Już samo określenie o „pozbawieniu możności działania” wskazuje na to, że odnosi się ono do sytuacji, kiedy to z przyczyny leżącej poza osobą samego zainteresowanego, nie mógł on wziąć udziału w sprawie.

Tymczasem, jak to bezspornie ustalił Sąd Okręgowy, skarżący występowali aktywnie w sprawie o zasiedzenie - najpierw w roli świadków, a potem pełnomocników córki B. – uczestniczki postępowania w tamtej sprawie. W tej sytuacji zgodzić się trzeba z tym Sądem, że mieli oni możliwość zgłoszenia udziału w tamtej sprawie również w charakterze uczestników postępowania. Skorzystanie z tej możliwości zależało od wykazania przez nich odpowiedniej inicjatywy, której nie przejawili. Nie można więc twierdzić, że „zostali pozbawieni”, możności działania w sprawie, gdyż to raczej sami z tej możliwości nie skorzystali.

Wbrew przy tym zastrzeżeniom autora zażalenia, trzeba zaznaczyć, że ewentualna nieświadomość prawna skarżących nie może być tutaj wystarczającym usprawiedliwieniem, ponieważ w konsekwencji oznaczałoby to, że może ona stanowić przyczynę wznowienia postępowania, do czego nie ma uzasadnienia prawnego. Dlatego należy zaaprobować stanowisko Sądu Okręgowego, iż nie zachodzi powołana przez skarżących podstawa wznowienia postępowania, co sprawia, że odrzucenie skargi było prawidłowe, a zażalenie, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu (art. 394 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. jz