Legislator Jurisprudence & Législation
II KK 391/03 Généré par l'IA

Supreme Court voids Polish court's penalty conversion for fines not covered by foreign sentence transfer order.

Numéro de cause II KK 391/03
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Partiellement admis (Partially Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland voided the lower court's decision converting foreign fines and restitution into Polish currency. The defendant had consented only to the transfer of the prison sentence, yet the lower court also modified the fine and restitution amounts. The court ruled that a Polish court acting under Article 611c of the Criminal Procedure Code may only determine penalties explicitly covered by the prior transfer order.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 611c § 1 k.p.k.; Art. 609 § 1 k.p.k.; When a Polish court determines penalties to be executed domestically after transferring a foreign judgment, it may rule only on those penalties covered by the prior transfer order.

Mots-clés

Généré par l'IA
criminal procedure code sentence transfer foreign judgment execution penalty conversion procedural limitation fine modification restitution order

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 611c § 1 k.p.k.
II KK 391/03 Po przejęciu orzeczenia do wykonania orzekając w trybie art. 611c § 1 k.p.k.
Art. 609 § 1 k.p.k.
Ten ostatni zaś mówi o właściwości sądu okręgowego w sprawach objętych dyspozycją art. 609 § 1 k.p.k. Dyspozycja owa dotyczy z kolei wyłącznie wniosku Ministra Sprawiedliwości w kwestii dopuszczalności przejęcia do wykonania pozba- wienia wolności orzeczonego za granicą wobec obywatela polskiego.
Art. 609 § 2 k.p.k.
Przejmowanie orzeczenia odnośnie do innych kar i środków unormowane jest w art. 609 § 2 k.p.k., a właściwość sądu określa wówczas art.
Art. 611 § 2 k.p.k.
609 § 2 k.p.k., a właściwość sądu określa wówczas art. 611 § 2 k.p.k. Tym samym jednak w niniejszej sprawie przedmiotem przejęcia do wykonania w Polsce było jedynie orzeczenie w zakresie wymierzonej ska- zanemu kary pozbawienia wolności.
Art. 114 § 4 k.k.
Wówczas to, stosownie do art. 114 § 4 k.k. i art.
art. 535 § 3 k.p.k
468 ze zm.), po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w try- bie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego w części dotyczącej określenia kary grzywny i na- wiązki, od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.
art. 114 § 4 k.k
Wówczas to, stosownie do art. 114 § 4 k.k.
art. 521 k.p.k
Od orzeczenia tego wywiódł w trybie art. 521 k.p.k.
art. 609 § 1 k.p.k
Ten ostatni zaś mówi o właściwości sądu okręgowego w sprawach objętych dyspozycją art. 609 § 1 k.p.k.
art. 611 § 1 k.p.k
oraz do przepisu art. 611 § 1 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
II KRN 116/92
1331 – 1332 i 1126; postanowienia SN z dnia 10 września 1992 r., III KRN 116/92, OSNKW 1992, z.
II KRN 256/94
86, z dnia 20 lutego 1995 r., II KRN 256/94, OSNKW 1995, z.
III KKN 168/01
Supreme Court voids partial criminal sanction verdict due to mandatory omission of statutory contribution order.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 LUTEGO 2004 R. II KK 391/03 Po przejęciu orzeczenia do wykonania orzekając w trybie art. 611c § 1 k.p.k. o określeniu kary lub środka podlegających wykonaniu w kraju, sąd polski może rozstrzygać wyłącznie o takich karach i środkach, których do- tyczyło uprzednie postanowienie dopuszczające przejęcie orzeczenia sądu państwa obcego do wykonania w Polsce, a nie o innych karach lub środ- kach zawartych także w takim orzeczeniu. Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Buliński, L.

Misiurkiewicz. Sąd Najwyższy w sprawie Jarosława B., skazanego z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 75, poz. 468 ze zm.), po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w try- bie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego w części dotyczącej określenia kary grzywny i na- wiązki, od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 czerwca 2003 r., u c h y l i ł zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. w części określającej – po przejęciu orzeczenia sądu zagranicznego do wykonania – jako podlegającą wykonaniu w kraju karę grzywny i nawiązkę na rzecz Stowarzyszenia „Monar”. 2 U Z A S A D N I E N I E Prawomocnym wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji w Brugii (Belgia) z dnia 4 grudnia 2000 r., obywatel polski Jarosław B. został skazany na karę 6 lat pozbawienia wolności, grzywnę w wysokości 200.000 franków belgij- skich oraz świadczenie w wysokości 2.000 franków belgijskich, płatne na rzecz Funduszu Pomocy Ofiarom Umyślnej Przemocy.

Wnioskiem z dnia 12 listopada 2002 r. Minister Sprawiedliwości zwrócił się do Sądu Okręgowego w Ł. o wydanie postanowienia w przed- miocie dopuszczalności przejęcia, w trybie Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonej w Strasburgu w dniu 21 marca 1983 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 51, poz. 279), do dalszego wykonania w Polsce „kary po- zbawienia wolności orzeczonej przez sąd belgijski” wobec Jarosława B. Do wniosku tego dołączono m.in. oświadczenie skazanego o wyrażeniu zgody na odbycie w Polsce kary pozbawienia wolności.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2003 r. Sąd Okręgowy w Ł. stwierdził prawną dopuszczalność „przekazania do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec (…) Jarosława B. (...) wyrokiem Sądu (...) w Brugii z dnia 4 grudnia 2000 r.”. Uprawomocniło się ono w dniu 21 stycznia 2003 r. W dniu 12 maja 2003 r. skazany znalazł się w Polsce w dyspozycji polskiego wymiaru sprawiedliwości. Wówczas to, stosownie do art. 114 § 4 k.k. i art. 611c k.p.k., Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem z dnia 17 czerwca 2003 r., określił kwalifi- kację prawną czynu przypisanego Jarosławowi B. według prawa polskiego przyjmując, że jest to przestępstwo z art. 42 ust. 3 ustawy o przeciwdziała- niu narkomanii z 1997 r. oraz karę podlegającą wykonaniu w Polsce przyj- mując, że są to: kara 6 lat pozbawienia wolności, grzywna w wysokości 90 stawek dziennych po 216 zł każda oraz nawiązka na rzecz Stowarzyszenia „Monar” w kwocie 200 zł, uwzględniając tu stosowny kurs franka belgijskie- 3 go.

Postanowienie to uprawomocniło się bez postępowania odwoławczego na skutek niezaskarżenia go przez żadną ze stron. Od orzeczenia tego wywiódł w trybie art. 521 k.p.k. kasację na ko- rzyść obwinionego Prokurator Generalny w części dotyczącej określenia kary grzywny i nawiązki. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażącą obrazę przepisów art. 611c § 1 w zw. z art. 609 § 1 k.p.k., polegającą na określeniu w orzeczeniu przekształcającym wydany w Belgii wyrok, także kary grzywny i świadczenia pieniężnego, mimo że stanowiące podstawę przekształcenia postanowienie Sądu Okręgowego stwierdzało jedynie do- puszczalność przejęcia do dalszego wykonania wyłącznie kary pozbawie- nia wolności.

W związku z powyższym wnosiły o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części. Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna w oczywistym stopniu, stąd też i roz- poznanie jej na posiedzeniu, stosownie do art. 535 § 3 k.p.k. Jak wynika z wniosku Ministra Sprawiedliwości w kwestii rozstrzygnięcia dopuszczalno- ści przejęcia kary do wykonania w Polsce, podstawą przejęcia miała być Konwencja z 1983 r. o przekazywaniu osób skazanych. Według art. 1 pkt a tej konwencji „skazanie” w jej rozumieniu oznacza „jakąkolwiek karę lub środek polegający na pozbawieniu wolności (...) za popełnienie przestęp- stwa”.

Dlatego też wniosek Ministra Sprawiedliwości dotyczył rozstrzygnię- cia przez sąd dopuszczalności przejęcia do wykonania jedynie „kary po- zbawienia wolności orzeczonej przez sąd belgijski”. W tej też tylko materii wypowiadał się sam skazany, wyrażając zgodę na przejęcie. Wreszcie, także orzeczenie Sądu Okręgowego o dopuszczalności tegoż przejęcia z dnia 14 stycznia 2003 r. wyraźnie zakładało ją tylko w stosunku do „kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec obywatela polskiego Jarosława B. (...) wyrokiem Sądu (...) w Brugii z dnia 4 grudnia 2000 r. 4 W orzeczeniu tym Sąd Okręgowy wyraźnie odwoływał do wskazanej Konwencji z 1983 r. oraz do przepisu art. 611 § 1 k.p.k.

Ten ostatni zaś mówi o właściwości sądu okręgowego w sprawach objętych dyspozycją art. 609 § 1 k.p.k. Dyspozycja owa dotyczy z kolei wyłącznie wniosku Ministra Sprawiedliwości w kwestii dopuszczalności przejęcia do wykonania pozba- wienia wolności orzeczonego za granicą wobec obywatela polskiego. Przejmowanie orzeczenia odnośnie do innych kar i środków unormowane jest w art. 609 § 2 k.p.k., a właściwość sądu określa wówczas art. 611 § 2 k.p.k. Tym samym jednak w niniejszej sprawie przedmiotem przejęcia do wykonania w Polsce było jedynie orzeczenie w zakresie wymierzonej ska- zanemu kary pozbawienia wolności.

Skoro zaś dopiero po przejęciu sąd polski określa karę lub środek podlegające wykonaniu w kraju, to przedmio- tem rozstrzygania w tym orzeczeniu może być jedynie przekształcenie tych z nich, których owo przejęcie dotyczyło. Generalnie bowiem należy przyjąć, że orzekając w trybie art. 611c § 1 k.p.k. po przejęciu orzeczenia do wykonania o określeniu kary lub środka podlegających wykonaniu w kraju, sąd polski może rozstrzygać wyłącznie o takich karach i środkach, których dotyczyło uprzednie postanowienie do- puszczające przejęcie orzeczenia sądu państwa obcego do wykonania w Polsce, a nie o innych karach lub środkach zawartych także w tym orze- czeniu.

Tym samym jednak w niniejszej sprawie doszło do rażącej obrazy art. 611 § 1 w zw. z art. 609 § 1 k.p.k., a uchybienie to miało wręcz istotny wpływ na treść wydanego postanowienia. Rzecz w tym, że Sąd Okręgowy, mimo iż przejęcie do wykonania dotyczyło tylko orzeczonej w Belgii kary pozbawienia wolności, dokonał przekształcenia także odnośnie do kary grzywny i świadczenia pieniężnego, orzeczonych przez sąd belgijski. To zaś oznacza, że zaskarżone orzeczenie nie może się ostać w zakresie określenia w nim kary grzywny i nawiązki, mających być jakoby wykona- nymi w Polsce.

Dlatego w tej właśnie części Sąd Najwyższy uchylił zaskar- 5 żone orzeczenie. W judykaturze i w doktrynie wskazuje się przy tym, że nie zawsze orzeczeniu uchylającemu musi towarzyszyć rozstrzygnięci następ- cze zwłaszcza, gdy orzeczono o kwestii, w której sądowi w ogóle nie wolno było orzekać, a w pozostałej części orzeczenie to jest prawidłowe (zob. np. T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz wraz z komen- tarzem do ustawy o świadku koronnym, Kraków 2003, s. 1331 – 1332 i 1126; postanowienia SN z dnia 10 września 1992 r., III KRN 116/92, OSNKW 1992, z. 11-12, poz. 86, z dnia 20 lutego 1995 r., II KRN 256/94, OSNKW 1995, z. 5-6, poz. 36, czy z dnia 19 września 2001 r., III KKN 168/01, OSNKW 2001, z. 11-12, poz. 97).

Sprawa niniejsza jest przykła- dem trafności takiego stanowiska. Dlatego też, Sąd Najwyższy ograniczył się do uchylenia tych, kwestionowanych zasadnie w kasacji rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.