Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to establish a general legal issue beyond individual case interpretation.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal against a labor court decision denying compensation for unequal treatment. The appellant argued that the lower court incorrectly focused on job value rather than the employer's failure to set targets for all managers in a comparable situation. The court ruled that the appeal did not raise a significant legal issue of general importance but merely sought a specific interpretation of the law for this individual case.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue of general importance for the legal system, but instead seeks a specific interpretation of the law applicable only to the individual case.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt II PK 217/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa K. R. przeciwko T. Polskiej Spółce Akcyjnej w W. o odszkodowanie i zadośćuczynienie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2015 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 czerwca 2013 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W.wyrokiem z 11 czerwca 2013 r. oddalił apelację skarżącego powoda K. R. od wyroku Sądu z 29 maja 2012 r., którym oddalono jego powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne polega „na potrzebie rozstrzygnięcia, czy przy ocenie zasadności roszczeń pracownika z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu, jeżeli podstawą roszczenia jest odmowa wypłacenia premii zadaniowej w pełnej wysokości, w sytuacji gdy, wbrew wewnętrznym przepisom pracodawcy, żadnemu z pracowników znajdujących się w porównywalnej sytuacji nie wyznaczono celów i ich nie rozliczono zgodnie z wewnętrznymi procedurami w ramach programu premiowego, sąd orzekający bierze pod uwagę porównywalność sytuacji pracowników w 2 kontekście wszystkich elementów treści stosunku pracy, czy też, dla oceny, czy pracownicy znajdują się w sytuacji porównywalnej, o której mowa w art. 183a § 3 Kodeksu pracy, wystarczające jest ustalenie, czy w stosunku do tych pracowników zostały spełnione przesłanki wypłaty premii zadaniowej wynikające z wewnętrznych przepisów pracodawcy?”.
W uzasadnieniu wniosku podano co następuje: „W ocenie powoda przedmiotem rozważania w powyższej sprawie, powinno być rozstrzygnięcie, czy sytuacja powoda oraz pozostałych pracowników pozwanej, z którymi rozwiązano umowy o pracę, była porównywalna biorąc pod uwagę treść podpisanych porozumień o rozwiązaniu umowy o pracę oraz treść kolejnych uchwał zarządu określających przesłanki w przedmiocie uzyskania prawa do premii. Prawo do premii było bowiem regulowane kolejnymi, identycznymi w istotnych zapisach uchwałami zarządu.
Wpływu na roszczenie o premię nie miały inne okoliczności, a tylko i wyłącznie zapisy wewnętrzne ustalone przez pozwaną i nakładające – w pierwszej kolejności – na samą pozwaną określone obowiązki wobec grupy menadżerów realizujących strategiczne projekty dla pozwanej, w tym wyznaczenie celów menadżerów i ich rozliczenie. Sąd Okręgowy w niewłaściwym kierunku skierował swoje rozważania, skupiając się na tym, czy praca powoda i pozostałych pracowników pozwanej była jednakowej wartości i na tym, kto i przez jaki okres nie świadczył pracy w okresie wypowiedzenia i czy było to spowodowane chorobą, czy też zwolnieniem z obowiązku świadczenia pracy.
Istotą w przedmiotowej sprawie, potwierdzającą istnienie porównywalnej sytuacji, jest okoliczność, że powód, podobnie jak pozostali pracownicy pozwanej, z którymi rozwiązano umowy o pracę, nie miał wyznaczonych i rozliczonych celów przez pracodawcę, nie wykonywał pracy w okresie wypowiedzenia. Zatem, tak samo jak inni menadżerowie, powód nie mógł spełnić – nie ze swej winy – warunków premiowych określonych w uchwale zarządu pozwanej spółki, tymczasem w przypadku innych menadżerów przyjęto, że zrealizowali oni w 100% cele pomimo ich niewyznaczenia, nierozliczenia przez pracodawcę i nie świadczenia pracy przez pracowników a powodowi odmówiono wypłaty premii w pełnej wysokości choć znajdował się on w porównywalnej sytuacji do pozostałych menadżerów, z którymi rozwiązano umowy o pracę i wypłacono premię”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Zasadniczy mankament wniosku (vide wyżej in extenso) polega na tym, że koncentruje się tylko na indywidulanej sprawie skarżącego, czyli odpowiedź nie wykraczałaby poza zwykłą wykładnię i zastosowanie prawa w tej konkretnej sprawie. Skarżący odwołuje się do argumentacji właściwej podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Tej podstawy nie podaje jako przesłanki przedsądu i we wniosku nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Innymi słowy istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do oceny normy prawnej w indywidulanej sprawie. Istotne zagadnienie prawne to problem jurydycznie doniosły, o ważkim znaczeniu dla systemu lub dziedziny prawa, opracowany na podstawie analizy prawa, orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to sam skarżący może wpierw stwierdzić, że takie zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy. Tymczasem sformułowane zagadnienie nie ma rangi istotnego zagadnienia prawnego. Rola Sadu Najwyższego nie może polegać na rozwiazywaniu kazusów formułowanych przez strony we wnioskach o przyjęcie skargi, gdyż funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. będzie wówczas bezprzedmiotowa i postępowanie kasacyjne stanie się powszechną instancją.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.