Legislator Jurisprudence & Législation
II KK 26/14 Généré par l'IA

Supreme Court quashes summary court fine due to exceeding statutory daily fine limit for combined penalties.

Numéro de cause II KK 26/14
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's order imposing a combined fine of 150 daily units on the defendant. The General Prosecutor argued this violated the statutory cap of 100 daily units for summary proceedings fines. The court ruled that the 100-unit limit applies to the total combined fine, not just individual fines, thereby dismissing the lower court's calculation.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 502 § 1 k.p.k.; The maximum daily fine limit for summary proceedings applies to the total combined fine, not merely individual fines.

Mots-clés

Généré par l'IA
summary proceedings combined fine daily fine limit procedural violation quashing of verdict

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 502 § 1 k.p.k.
U podstaw przepisu art. 502 § 1 k.p.k. leży zamiar ustawodawcy wykluczenia możliwości wymierzenia w wyroku nakazowym kar zbyt dolegliwych, co spowodowane jest szczególnym trybem, w którym dochodzi do wydania takiego wyroku.
art. 535 § 5 k.p.k.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co zgodnie z art. 535 § 5 k.p.k., zważywszy przy tym kierunek kasacji, uzasadnia jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu.
art. 500 k.p.k.
Dopuszczalność zastosowania wyjątkowej w swej istocie instytucji prawa procesowego w postaci wyroku nakazowego jest ograniczona spełnieniem wskazanych w przepisach art. 500 k.p.k. przesłanek pozytywnych i niemożnością wystąpienia przesłanek ujemnych z art.
art. 501 k.p.k.
przesłanek pozytywnych i niemożnością wystąpienia przesłanek ujemnych z art. 501 k.p.k.
art. 85 k.k.
W punkcie III wyroku nakazowego sąd połączył na podstawie art. 85 k.k. i art.
art. 86 § 1 i 2 k.k.
i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone kary grzywny i orzekł karę łączną grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł.
art. 85 k.k
W punkcie III wyroku nakazowego sąd połączył na podstawie art. 85 k.k.
art. 502 § 1 k.p.k
U podstaw przepisu art. 502 § 1 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co zgodnie z art. 535 § 5 k.p.k., zważywszy przy tym kierunek kasacji, uzasadnia jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu.
art. 500 k.p.k
Dopuszczalność zastosowania wyjątkowej w swej istocie instytucji prawa procesowego w postaci wyroku nakazowego jest ograniczona spełnieniem wskazanych w przepisach art. 500 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
II KK 114/10
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 czerwca 2010 r., II KK 114/10, R-OSNKW z 2010 r., poz.
II KK 332/11
224; z dnia 11 stycznia 2012 r., II KK 332/11, Prok.
II KK 323/12
Supreme Court quashes summary conviction for combined fine exceeding 100 daily units under CPLP Art. 502 § 1.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt II KK 26/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący) SSN Michał Laskowski (sprawozdawca) SSN Andrzej Ryński Protokolant Ewa Oziębła w sprawie P. H. skazanego z art. 178a § 1 k.k. i in po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2014 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyrok nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 kwietnia 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej (punkt III) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

2 Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. III K …/11, uznał P. H. za winnego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł. Tym samym wyrokiem P. H. uznany został za winnego przestępstwa z art. 270 1 k.k. i sąd wymierzył mu za nie karę 60 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł. W punkcie III wyroku nakazowego sąd połączył na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone kary grzywny i orzekł karę łączną grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł.

Sąd ponadto orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, a także świadczenie pieniężne na cel społeczny. Sąd zaliczył nadto na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny okres zatrzymania oskarżonego i rozstrzygnął w przedmiocie kosztów procesu. Strony nie wniosły do sądu sprzeciwu i wyrok nakazowy uprawomocnił się z dniem 20 kwietnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł od tego wyroku kasację na korzyść skazanego, zaskarżając wyrok nakazowy w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej.

Prokurator Generalny zarzucił wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 502 § 1 k.p.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu w postępowaniu nakazowym kary łącznej grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych grzywny, w sytuacji gdy przepis ten przewiduje możliwość orzeczenia kary grzywny w wysokości do 100 stawek dziennych. Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co zgodnie z art. 535 § 5 k.p.k., zważywszy przy tym kierunek kasacji, uzasadnia jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu. Wydanie wyroku nakazowego w sprawach o przestępstwa podlegające rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym jest możliwe tylko w razie spełnienia 3 przesłanek ściśle określonych w Rozdziale 53 kodeksu postępowania karnego. Dopuszczalność zastosowania wyjątkowej w swej istocie instytucji prawa procesowego w postaci wyroku nakazowego jest ograniczona spełnieniem wskazanych w przepisach art. 500 k.p.k. przesłanek pozytywnych i niemożnością wystąpienia przesłanek ujemnych z art. 501 k.p.k.

Ustawodawca określił również rodzaj i maksymalną wysokość kar, które orzec można w wyroku nakazowym. U podstaw przepisu art. 502 § 1 k.p.k. leży zamiar ustawodawcy wykluczenia możliwości wymierzenia w wyroku nakazowym kar zbyt dolegliwych, co spowodowane jest szczególnym trybem, w którym dochodzi do wydania takiego wyroku. Wyjątkowość przepisu art. 502 § 1 k.p.k. nakazuje jego ścisłą interpretację. W tym stanie rzeczy uznać należy, że górny limit grzywny możliwej do wymierzenia w wyroku nakazowym dotyczy nie tylko kar jednostkowych orzekanych w takim wyroku, ale także kary łącznej grzywny (zob. m. in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 czerwca 2010 r., II KK 114/10, R-OSNKW z 2010 r., poz. 224; z dnia 11 stycznia 2012 r., II KK 332/11, Prok. i Pr. wkł. z 2012 r., z. 6, poz. 10; z dnia 12 grudnia 2012 r., II KK 323/12, Prok. i Pr. wkł. z 2013 r., z. 3, poz. 16).

Inne rozumienie tego przepisu godzi w istotę ograniczeń dotyczących wyroku nakazowego. Zauważyć przy tym należy, że to podlegająca wykonaniu kara łączna stanowi realną dolegliwość wynikającą z wyroku nakazowego. Niezasadnym byłoby uznanie, że ograniczenia co do wymiaru kary zawarte w art. 502 § 1 k.p.k. nie dotyczą właśnie kary podlegającej wykonaniu. W zaskarżonym kasacją wyroku nakazowym doszło zatem do naruszenia prawa i to o charakterze rażącym. Konieczne stało się w tej sytuacji uchylenie wyroku skazującego P. H. w zaskarżonej części – punkt III wyroku nakazowego.

Konsekwencją tego orzeczenia jest także utrata mocy punktu VI wyroku, w którym zaliczono na poczet kary łącznej grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w tej sprawie. W toku ponownego rozpoznania Sąd orzeknie nową karę łączną grzywny, respektując ograniczenie z art. 502 § 1 k.p.k., a dodatkowo ponownie rozstrzygnie co do zaliczenia na jej poczet okresu rzeczywistego pozbawienia wolności P. H. w tej sprawie. 4