Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 142/13 Généré par l'IA

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for challenging appellate court's expert opinion review.

Numéro de cause IV KK 142/13
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the appellate court violated procedural rules by relying on an incomplete psychiatric report regarding the defendant's sanity. The court ruled that the appeal failed to meet admissibility requirements because it did not challenge the appellate court's own conduct but merely repeated first-instance arguments without new evidence.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.: An appeal is admissible only if it challenges the appellate court's decision; arguments solely questioning the quality of expert opinions without alleging procedural violations by the appellate court are obviously unfounded.

Mots-clés

Généré par l'IA
criminal appeal admissibility appellate court review expert opinion validity obviously unfounded appeal procedural violation claim

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lipca 2013 r.
Art. 536 k.p.k.
W pierwszym rzędzie podkreślić trzeba, że – na podstawie art. 536 k.p.k.
Art. 519 k.p.k.
Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona wyłącznie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie w sprawie.
Art. 433 k.p.k.
powinien być zatem powiązany z czynnościami właściwymi dla sądu drugiej instancji, a więc obowiązkami związanymi z instancyjną kontrolą, określającymi chociażby granice rozpoznania kasacji (art. 433 k.p.k.), czy wymogami dotyczącymi uzasadnienia sądu ad quem (art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 k.p.k.), czy wymogami dotyczącymi uzasadnienia sądu ad quem (art. 457 § 3 k.p.k.).
Art. 636 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
art. 535 § 3 k.p.k
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lipca 2013 r.
art. 280 § 1 k.k
W., skazanego z art. 280 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę T.
art. 200 § 2 pkt 5 k.p.k
Podniósł w niej jeden zarzut: rażącego naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci art. 200 § 2 pkt 5 k.p.k.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 142/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy T. W., skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę T. W., od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 listopada 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 maja 2012 r., postanowił I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 22 listopada 2012r., dotyczącym M. M. i T. W., utrzymał w mocy w stosunku do T. W. wyrok Sądu Rejonowego z dnia 29 maja 2012r., którym skazano go za czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., na karę 5 lat pozbawienia wolności. Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego T. W. Podniósł w niej jeden zarzut: rażącego naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci art. 200 § 2 pkt 5 k.p.k. i art. 201 k.p.k., polegającego na wydaniu orzeczenia w oparciu o niepełną i niespełniającą 2 procesowych wymogów opinię sądowo-psychiatryczną dotyczącą badania T.

W., która to opinia stanowiła podstawę do ustalenia stanu poczytalności oskarżonego w chwili dokonania zarzucanego mu czynu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku sądu pierwszej instancji. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja obrońcy T. W. była bezzasadna w stopniu oczywistym, implikującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. W pierwszym rzędzie podkreślić trzeba, że – na podstawie art. 536 k.p.k.

– Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym, tylko w wypadkach określonych w art. art. 435, 439 i 455 k.p.k., przy czym od razu należy dodać, iż te wyjątki w sprawie nie wystąpiły. Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona wyłącznie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie w sprawie. Oznacza to, że przedmiotem zarzutów kasacyjnych mogą być uchybienia sądu ad quem, a nie sądu a quo. Tego wymagania kasacja obrońcy T. W. nie spełniła.

Stawiany w niej zarzut naruszenia art. 200 § 2 pkt 5 k.p.k. i art. 201 k.p.k. nie dotyczył Sądu odwoławczego. Przepisy określające formę i treść sporządzanych w toku postępowań karnych opinii biegłych, znajdują zastosowanie w postępowaniu przed tym sądem, który dowody takie przeprowadza i zobowiązany jest do ich oceny zarówno pod kątem merytorycznym jak i formalnym. Sąd ad quem tylko wówczas wprost stosuje te przepisy, kiedy sam przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe w tym zakresie bądź odmiennie od sądu pierwszej instancji ocenia wiarygodność takiego środka dowodowego.

Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 200 § 2 pkt 5 k.p.k. i art. 201 k.p.k. powinien być zatem powiązany z czynnościami właściwymi dla sądu drugiej instancji, a więc obowiązkami związanymi z instancyjną kontrolą, określającymi chociażby granice rozpoznania kasacji (art. 433 k.p.k.), czy wymogami dotyczącymi uzasadnienia sądu ad quem (art. 457 § 3 k.p.k.). Podczas rozprawy odwoławczej obrońca skazanego 3 jednoznacznie wskazał, że zarzutu apelacyjnego dotyczącego sposobu przeprowadzenia opinii biegłych nie traktuje jako wniosku dowodowego, ale poddaje go pod rozwagę Sądu (k.1244), po czym w kasacji poprzestał na przedstawieniu li tylko własnego stanowiska, kwestionującego rzetelność opinii sądowo – psychiatrycznej, a nie sposób procedowania Sądu ad quem.

Stąd też, w realiach niniejszej sprawy, stawianie Sądowi Okręgowemu zarzutu samoistnego naruszenia art. 200 § 2 pkt 5 k.p.k. i art. 201 k.p.k., znalazło się na granicach dopuszczalności, a w świetle art. 536 k.p.k. i art. 519 k.p.k., zarzut taki trzeba ocenić w kategoriach oczywistej bezzasadności już z powodów stricte procesowych. Niemniej jednak dla jasności można dodać, że także w sferze merytorycznej zarzut kasacyjny był oczywiście bezzasadny. W toku kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy rzetelnie odniósł się do podnoszonej w apelacji kwestii związanych z opinią sądowo-psychiatryczną dotyczącą T.

W. Uzasadnienie tego Sądu w sposób wnikliwy, szczegółowy i rzeczowy analizowało treść tej opinii, sposób jej wykonania oraz spełnienie wszystkich procesowych standardów, jasno i przekonująco wskazując dlaczego zarzuty apelacyjne w tym zakresie nie zostały uwzględnione. Treść uzasadnienia kasacji w przeważającej mierze stanowi powielenie argumentacji podniesionej w apelacji, co powoduje, że wystarczającym pozostaje odwołanie się do stanowiska Sądu ad quem, co dotyczy zarówno ustosunkowania się przez biegłych do dokumentacji medycznej, jak i opisu metod oraz sposobu badań.

Nowym, podniesionym w kasacji argumentem obrońcy, mającym wykazywać niepełność dotychczasowej opinii, był ten dotyczący nieprzeprowadzenia przez biegłych psychiatrów wywiadu z konkubiną skazanego. Autor kasacji z cytowanych przez siebie fragmentów publikacji, wysnuwał jednak nieuprawnione wnioski o obligatoryjności takiego wywiadu. Wszak wprost w cytowanym przez skarżącego fragmencie publikacji J. P. stwierdził, że wywiad taki „może być nieodzowny ...” (str.4 kasacji). Kwestia ta dotyczy metodologii badań, pozostającej wyłącznie w kompetencjach biegłych i ich oceny co do potrzeby przeprowadzenia wywiadu od osób trzecich.

W tej sytuacji nieprzeprowadzenie przez biegłych wywiadu z konkubiną skazanego w żadnej mierze wydanej opinii nie czyni niepełną czy 4 niejasną w rozumieniu art. 201 k.p.k. Z kasacyjnego punktu widzenia najistotniejszym jest jednak to, że argumentacji takiej nie zawierała apelacja, a zatem Sąd odwoławczy nie miał możliwości się do niej odnieść, a tym samym nie sposób stawiać mu w tym zakresie racjonalnych zarzutów. Konsekwencją przedstawionego powyżej stanowiska Sądu Najwyższego było oddalenie kasacji wniesionej przez obrońcę T.

W. w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.