Legislator Jurisprudence & Législation
V KO 46/13 Généré par l'IA

Private prosecutor's claims of judge bias do not justify transfer under Polish Code of Criminal Procedure Art. 37.

Numéro de cause V KO 46/13
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Regional Court requested the Supreme Court to transfer the case to another court based on the private prosecutor's allegations of judge bias and corruption. The Supreme Court rejected this request, noting that the lengthy procedural delays were caused by the prosecutor's own ineffective actions rather than judicial obstruction. The court ruled that such accusations cannot alter jurisdiction and emphasized that the proper administration of justice requires efficient proceedings without allowing parties to manipulate court composition through baseless claims.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 212 § 1 k.k.: The mere accusation of judge bias or corruption by a party does not justify a transfer of jurisdiction under Article 37 of the Code of Criminal Procedure, as such claims must be substantiated and cannot be used to delay proceedings or undermine judicial independence.

Mots-clés

Généré par l'IA
transfer of jurisdiction judge bias allegations private prosecutor procedural delay judicial independence Code of Criminal Procedure substantiation of claims

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 37 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w G., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 10 maja 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić.
Art. 212 § 1 k.k.
oskarżonego z art. 212 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w G., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 10 maja 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art.
art. 212 § 1 k.k
oskarżonego z art. 212 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w G., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 10 maja 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
II KO 51/95
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 listopada 1995 r., II KO 51/95, OSNKW 1996, z.
III KO 19/10
6, z dnia 18 marca 2010 r., III KO 19/10, LEX nr 577213, z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KO 10/12, LEX nr 1163345, z dnia 5 grudnia 2012 r., IV KO 88/12, LEX nr 1231606 czy z dnia 29 stycznia 2013 r., V KO 78/12, LEX nr 1277828).
III KO 10/12
6, z dnia 18 marca 2010 r., III KO 19/10, LEX nr 577213, z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KO 10/12, LEX nr 1163345, z dnia 5 grudnia 2012 r., IV KO 88/12, LEX nr 1231606 czy z dnia 29 stycznia 2013 r., V KO 78/12, LEX nr 1277828).
IV KO 88/12
Supreme Court dismisses appeal against prosecutor's refusal to investigate, rejecting transfer of case due to lack of objective impartiality grounds.
V KO 78/12
Supreme Court dismisses request to transfer appeal case to another court due to lack of impartiality concerns.
V KO 12/13
Supreme Court dismisses transfer request citing lack of special circumstances and procedural obstruction.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V KO 46/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Dołhy SSN Małgorzata Gierszon w sprawie W. H. oskarżonego z art. 212 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w G., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 10 maja 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Występując z wnioskiem o przekazanie sprawy, Sąd Rejonowy wskazał, że w postępowaniu prywatnoskargowym, zainicjowanym aktem oskarżenia z dnia 5 sierpnia 2011 r., oskarżyciel prywatny złożył szereg pism, w których zarzucał kolejnym sędziom wyznaczonym do tej sprawy brak bezstronności, zmierzanie do jej zatuszowania, umorzenia bądź doprowadzenia do przedawnienia oraz powiązania z oskarżonym, które mają wpływać na treść wydawanych orzeczeń, co podnosił także w pismach kierowanych drogą administracyjną do przełożonych służbowych sędziów tegoż Sądu.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono też, że nie chodzi bynajmniej o ogólną znajomość przez sędziów oskarżonego z racji prowadzonych postępowań sądowych, ale o to, że oskarżyciel przypisuje tej 2 znajomości charakter korupcyjny i wpływanie przez W. H. na wydawane przez sąd i prokuraturę decyzje. To zaś zdaniem Sądu Rejonowego może budzić przekonanie o możliwości wykorzystywania rzekomych wpływów oskarżonego na wynik sprawy, a tym samym spełnione są przesłanki z art. 37 k.p.k. do przekazania jej innemu sądowi równorzędnemu.

Rozpoznając ten wniosek Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Wprawdzie rzeczywiście w sprawie tej, liczącej już 6 tomów, i to w sytuacji, gdy nie doszło w niej jeszcze – mimo upływu bez mała 2 lat – do rozprawy, większą część materiału stanowią różnorodne pisma oskarżyciela prywatnego. Zauważyć jednak należy, że w tym czasie zdołano jedynie przeprowadzić, i to dopiero po roku od złożenia aktu oskarżenia, nieskuteczne posiedzenie pojednawcze (k. 391), podejmując następnie po kolejnych 7 miesiącach decyzję o bezskuteczności jakoby aktu oskarżenia (k. 870), uchyloną przez Sąd odwoławczy (k. 945), aby w miesiąc po tej decyzji, wystąpić z przedmiotowym wnioskiem (k. 1034).

W sprawie tej zatem niewiele zrobiono, aby doprowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się zaś od dawna, że o właściwości do rozpoznania sprawy decydować mają kryteria ustawowe i nie powinna ich dyktować wola stron postępowania, a nawet podważanie autorytetu konkretnego sądu i pomawianie jego sędziów, nie może skutkować zmianą właściwości miejscowej, gdyż nadmierne wykorzystywanie instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. nie służy dobru wymiaru sprawiedliwości, gdyż podważa zaufanie do niezależności sądów i niezawisłości sędziów (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 listopada 1995 r., II KO 51/95, OSNKW 1996, z. 1-2, poz. 6, z dnia 18 marca 2010 r., III KO 19/10, LEX nr 577213, z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KO 10/12, LEX nr 1163345, z dnia 5 grudnia 2012 r., IV KO 88/12, LEX nr 1231606 czy z dnia 29 stycznia 2013 r., V KO 78/12, LEX nr 1277828).

Podnosi się przy tym także, że zbyt szerokie stosowanie tej konstrukcji prawnej, zwłaszcza po długim okresie zalegania sprawy w sądzie właściwym, może paradoksalnie szkodzić autorytetowi wymiaru sprawiedliwości (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 r., V KO 12/13, LEX nr 1284785), co w istocie idealnie wręcz wpasowuje się w realia niniejszej sprawy. Dobro wymiaru sprawiedliwości polega bowiem także na 3 sprawnym rozpoznaniu sprawy, tam gdzie tylko jest to możliwe, bez przewlekania procesu i nie ulegania jakiejkolwiek obstrukcji procesowej, ani nie traktowania pism stron za takową obstrukcję, tylko dlatego, że wysuwają one pod adresem sędziów rozmaite zarzuty.

W interesie wymiaru sprawiedliwości leży więc możliwie szybkie i sprawne procedowanie, którego w tej sprawie wyraźnie zabrakło, mimo że w świetle aktu oskarżenia nie jawi się ona bynajmniej jako szczególnie skomplikowana. Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.