Detention order upheld on wrong legal grounds; appeal partially allowed due to procedural error in basis of measure.
Pays-Bas (NL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the appeal admissible but found the lower court erred by ruling the detention measure invalid on a specific legal ground the minister no longer relied upon. While the appeal was technically successful, the court determined the detention remained unlawful only because the minister abandoned the original justification, not due to new substantive flaws. Consequently, the detention order was reinstated, the compensation claim dismissed, and the minister ordered to pay the appellant's legal costs.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticle 8:69, first paragraph, of the General Administrative Law; Article 91, second paragraph, of the Immigration Act 2000: An administrative court must base its judgment solely on the grounds presented by the parties and the evidence adduced; if a court invalidates a measure on a ground the authority no longer relies upon, it exceeds the scope of the dispute and violates procedural rules.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
BRS.26.001019 ECLI:NL:RVS:2026:2636 Datum uitspraak: 8 mei 2026 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) op het hoger beroep van: [appellant], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam, van 24 februari 2026 in zaak nr. NL26.6845 in het geding tussen: [de betrokkene] en de minister van Asiel en Migratie. Procesverloop Bij besluit van 4 februari 2026 heeft de minister appellant in bewaring gesteld. Bij uitspraak van 24 februari 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep gegrond verklaard, bepaald dat de rechtsgevolgen in stand blijven en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. D. Matadien, advocaat in Rotterdam, hoger beroep ingesteld. Overwegingen 1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000). Ook zijn in deze zaak geen vragen aan de orde over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punten 24 en 31).
2. De Afdeling constateert ambtshalve dat de uitspraak van de rechtbank in strijd is met artikel 8:69, eerste lid, van de Awb. 2.1. Op grond van deze bepaling doet de bestuursrechter uitspraak op de grondslag van het beroepschrift, de overgelegde stukken, het verhandelde tijdens het vooronderzoek en het onderzoek op de zitting. De minister heeft tijdens de zitting bij de rechtbank toegelicht dat hij artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vw 2000 niet langer handhaaft als grondslag van de maatregel. Daarom moet ervan worden uitgegaan dat deze grond niet aan de maatregel ten grondslag lag. Door te oordelen dat de minister de maatregel niet ook op deze grond heeft kunnen baseren, is de rechtbank in strijd met artikel 8:69, eerste lid, van de Awb buiten de omvang van het geschil getreden.
3. Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Omdat er geen beroepsgronden zijn die de rechtbank niet heeft besproken en de Afdeling ook ambtshalve geen reden ziet om de bewaring onrechtmatig te achten, is het beroep alsnog ongegrond. De Afdeling wijst het verzoek om schadevergoeding daarom af. De minister moet wel de proceskosten in hoger beroep vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam, van 24 februari 2026 in zaak nr. NL26.6845;
III. verklaart het beroep ongegrond; IV. wijst het verzoek om schadevergoeding af; V. veroordeelt de minister tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Breda, voorzitter, en mr. M. den Heyer en mr. M.C. Stoové, leden, in tegenwoordigheid van mr. S.S. Jiawan, griffier. w.g. Van Breda voorzitter w.g. Jiawan griffier Uitgesproken in het openbaar op 8 mei 2026 1017