Detention measure overturned due to lack of return country in underlying return decision under Dutch asylum law.
Pays-Bas (NL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the detention measure unlawful and granted the appellant's appeal against the lower court's dismissal. The appellant argued the 2019 return decision lacked a specified return country, rendering it invalid as a basis for detention. The court agreed, noting the lower court failed to verify this statutory requirement despite the decision's existence. Consequently, the detention was lifted immediately and damages awarded for the unlawful measure.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticle 106, first paragraph, of the Aliens Act 2000; Article 8:54, first paragraph, of the General Administrative Law Act: A detention measure based on a return decision is unlawful if that decision does not explicitly name a country of return or clearly indicate the intended destination.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
BRS.25.002437 ECLI:NL:RVS:2025:6441 Datum uitspraak: 31 december 2025 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [appellant], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, van 12 december 2025 in zaak nr. NL25.58139 in het geding tussen: appellant en de minister van Asiel en Migratie. Procesverloop Bij besluit van 24 november 2025 heeft de minister appellant in bewaring gesteld. Bij uitspraak van 12 december 2025 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. E. Schoneveld, advocaat in Haarlem, hoger beroep ingesteld. De minister heeft op verzoek van de Afdeling een nader stuk ingediend. Overwegingen 1. De enige grief is gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat het terugkeerbesluit van 20 maart 2019 niet ter beoordeling voorligt en dat het besluit in rechte vaststaat. Appellant voert aan dat het terugkeerbesluit niet als grondslag kan dienen voor de maatregel van bewaring, omdat daarin geen land van terugkeer is genoemd. 1.1. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het besluit van 20 maart 2019 niet meer bij de bestuursrechter kan worden aangevochten.
Dit neemt echter niet weg dat zij had moeten controleren of de minister dat besluit terecht ziet als het terugkeerbesluit waarop de maatregel van bewaring kan worden gebaseerd. Dat heeft zij niet gedaan zoals zou moeten. 1.2. Appellant klaagt terecht dat het besluit van 20 maart 2019 geen terugkeerbesluit is waarop de maatregel van bewaring kon worden gebaseerd. Dit besluit voldoet namelijk niet aan de vereisten die volgen uit de uitspraak van de Afdeling van 2 juni 2021, ECLI:NL:RVS:2021:1155. In het besluit is niet uitdrukkelijk een land van terugkeer genoemd.
Ook blijkt niet ondubbelzinnig uit de motivering van het besluit of het voornemen, dat deel uitmaakt van het besluit, naar welk land appellant zou moeten terugkeren. Dat uit de maatregel van 24 november 2025 en het vertrekgesprek van 26 november 2025 blijkt dat er gewerkt wordt aan de terugkeer naar Algerije, is niet voldoende om te kunnen oordelen dat sprake is van een aanvulling op het terugkeerbesluit. Omdat er geen terugkeerbesluit aan de maatregel ten grondslag ligt dat voldoet aan de eisen, is de maatregel van bewaring vanaf het begin onrechtmatig. 1.3.
De grief slaagt.
2. Omdat de maatregel van bewaring vanaf het begin onrechtmatig is, bestaat voor ambtshalve toetsing door de Afdeling geen aanleiding. Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Het beroep is gegrond. De maatregel van bewaring wordt opgeheven met ingang van vandaag. Ook heeft appellant recht op schadevergoeding (artikel 106, eerste lid, van de Vw 2000). Deze vergoeding wordt daarom aan appellant toegekend. De minister moet de proceskosten vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, van 12 december 2025 in zaak nr. NL25.58139; III. verklaart het beroep gegrond; IV. bepaalt dat de maatregel van bewaring met ingang van vandaag wordt opgeheven; V. kent aan appellant een vergoeding toe van € 3.800,00 over de periode van 24 november 2025 tot en met 31 december 2025, ten laste van de Staat der Nederlanden, te betalen door de griffier van de Raad van State; VI. veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 2.721,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Aldus vastgesteld door mr. A.J.C. de Moor-van Vugt, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. D.I. Schipper, griffier. w.g. De Moor-van Vugt lid van de enkelvoudige kamer w.g. Schipper griffier Uitgesproken in het openbaar op 31 december 2025 872