Legislator Jurisprudence & Législation
ECLI:NL:RVS:2022:2723 ECLI:NL:RVS:2022:2723 Généré par l'IA

Court dismisses appeal regarding detention legality when criminal sentence interrupts immigration detention trajectory.

Numéro de cause ECLI:NL:RVS:2022:2723
Autorité / Tribunal
Juridiction Pays-Bas (NL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Court of Administrative Justice of the Netherlands dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of his detention challenge. The appellant argued that a prior unpublicized judgment should have allowed the court to assess the legality of his standing detention, but the court found no prejudice from the delay. The court ruled that because a criminal sentence interrupted the immigration detention, the legal framework prevents reviewing the standing detention's legality in this specific appeal context. Consequently, the lower court's decision to reject the appeal was upheld without further motivation.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Articles 50 and 91, second paragraph, of the 2000 Act on the Procedure for Administrative Appeals; When a criminal sentence interrupts an immigration detention trajectory, the administrative court cannot assess the legality of the preceding standing detention in an appeal against the detention measure.

Mots-clés

Généré par l'IA
immigration detention standing detention criminal sentence interruption administrative appeal legal trajectory Raad van State Vw 2000

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Article 8:54, first paragraph, of the General Administrative Law
Article 91, second paragraph, of the 2000 Act on the Procedure for Administrative Appeals
Article 50 of the 2000 Act on the Procedure for Administrative Appeals
artikel 50 van de Vw 2000
Tegen de voor de onderbreking in het kader van artikel 50 van de Vw 2000 toegepaste dwangmiddelen staan wel afzonderlijke rechtsmiddelen open.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
ECLI:NL:RVS:2004:AO4476
De vreemdeling klaagt in grief 1 terecht dat de uitspraak van 17 februari 2004, ECLI:NL:RVS:2004:AO4476, waarnaar de rechtbank heeft verwezen op www.rechtspraak.nl noch op de website van de Raad van State was gepubliceerd.
ECLI:NL:RVS:2001:AG9341
Onder 2.2.2 van haar uitspraak van 29 juni 2001, ECLI:NL:RVS:2001:AG9341, heeft de Afdeling uitgelegd waarom een staandehouding en een ophouding die zonder onderbreking vooraf zijn gegaan aan de maatregel van bewaring in de beoordeling van de rechtmatigheid van de inbewaringstelling kunnen worden betrokken.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

202204639/1/V3. Datum uitspraak: 21 september 2022 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [de vreemdeling], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond, van 29 juli 2022 in zaak nr. NL22.13350 in het geding tussen: de vreemdeling en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Procesverloop Bij besluit van 12 juli 2022 heeft de staatssecretaris de vreemdeling in bewaring gesteld. Bij uitspraak van 29 juli 2022 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. H. Drenth, advocaat te Utrecht, hoger beroep ingesteld. Overwegingen 1. De vreemdeling klaagt in grief 1 terecht dat de uitspraak van 17 februari 2004, ECLI:NL:RVS:2004:AO4476, waarnaar de rechtbank heeft verwezen op www.rechtspraak.nl noch op de website van de Raad van State was gepubliceerd. De uitspraak is inmiddels alsnog op die website gepubliceerd. Niet is gebleken dat de vreemdeling hierdoor in zijn belangen is geschaad. Wat verder is aangevoerd in de grief kan ook niet afdoen aan het oordeel van de rechtbank, want zij heeft onder verwijzing naar de uitspraak van 17 februari 2004 terecht overwogen dat zij geen oordeel kan geven over de rechtmatigheid van de staandehouding.

Daartoe wordt het volgende overwogen. 1.1. Als ervan uit wordt gegaan dat de vreemdeling op 4 juli 2022 vreemdelingenrechtelijk is staandegehouden dan is op die staandehouding een strafrechtelijk traject gevolgd omdat hij nog een gevangenisstraf van acht dagen moest uitzitten. Er is daarom sprake geweest van een feitelijke onderbreking van het vreemdelingenrechtelijke traject en dan kan, zoals volgt uit de uitspraak 17 februari 2004, de rechtbank in het kader van de beoordeling van de rechtmatigheid van de inbewaringstelling geen oordeel geven over de rechtmatigheid van de staandehouding.

Onder 2.2.2 van haar uitspraak van 29 juni 2001, ECLI:NL:RVS:2001:AG9341, heeft de Afdeling uitgelegd waarom een staandehouding en een ophouding die zonder onderbreking vooraf zijn gegaan aan de maatregel van bewaring in de beoordeling van de rechtmatigheid van de inbewaringstelling kunnen worden betrokken. Als er echter wel een onderbreking heeft plaatsgevonden dan staat het wettelijke stelsel zoals neergelegd in de Vw 2000 eraan in de weg dat het voortraject dat vooraf is gegaan aan die onderbreking wordt betrokken bij het beroep gericht tegen de inbewaringstelling.

Tegen de voor de onderbreking in het kader van artikel 50 van de Vw 2000 toegepaste dwangmiddelen staan wel afzonderlijke rechtsmiddelen open. Als zijn staandehouding op 4 juli 2022 vreemdelingenrechtelijk is geweest en deze volgens hem niet rechtmatig was dan moet de vreemdeling daartegen dus het daartoe in de Vw 2000 voorziene rechtsmiddel aanwenden. 1.2. De grief kan niet leiden tot het ermee beoogde doel.

2. Wat in de grieven 2 en 3 is aangevoerd leidt ook niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat de grieven 2 en 3 geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).

3. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. N. Verheij, voorzitter, en mr. C.M. Wissels en mr. B. Meijer, leden, in tegenwoordigheid van mr. H. Vonk, griffier. w.g. Verheij voorzitter w.g. Vonk griffier 345-1020