Legislator Jurisprudence & Législation
Stavros Iosif Stavrou v. The Republic (1972) JSC 780 Généré par l'IA

Appeal dismissed; prior two-year sentence prevents one-year sentence from being deemed excessive despite missing social report.

Numéro de cause Stavros Iosif Stavrou v. The Republic (1972) JSC 780
Autorité / Tribunal
Juridiction Chypre (CY)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appeal against a one-year prison sentence for burglary and theft. Although the trial court lacked the Social Welfare Department's report on the appellant's character, the court held the sentence was not excessive given his prior conviction for a two-year term. The decision emphasized that the new sentence would aid in his reformation, noting positive changes in his family environment.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Articles 294(a) of the Penal Code and Article 5 of the Military Penal Code and Procedure Law 1964; A sentence is not excessive merely because a social welfare report was absent if the defendant has a prior record of similar offenses.

Mots-clés

Généré par l'IA
military criminal appeal excessive sentence review social welfare report prior conviction record reformation purpose penal code burglary procedural defect waiver internement psychiatrique

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Article 294(a) of the Penal Code
Article 5 of the Military Penal Code and Procedure Law 1964
Article 147(1) of the Alcohol Law

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Ioannou v. Police (1970) 6 A.A.D. 515
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

[*780] 1972 Ιανουάριος 4

ΔΙΚΑΣΤΑΙ: (ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, Πρόεδρος,

ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ,

ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δικασταί).

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Σταύρος Ιωσήφ Σταύρου,

Εφεσείων,

κατά

της Δημοκρατίας,

Εφεσιβλήτου.

(Ποινική

Έφεσις Αρ. 3287).

Ποινικόν Δίκαιον - Ποινή - Έφεσις κατά

ποινής φυλακίσεως ενός έτους δια διάρρηξιν καταστήματος και κλοπήν - Νεαρός

παραβάτης - Χρησιμότης εκθέσεως του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας - Παρά το

γεγονός ότι το Πρωτόδικον Δικαστήριον δεν είχεν ενώπιον του τοιαύτην έκθεσιν η

επιβληθείσα ποινή δεν δύναται να θεωρηθή υπό τας περιστάσεις ως υπερβολική

δεδομένου ιδίως ότι ο εφεσείων εβαρύνετο με προηγουμένην καταδίκην δια την

οποίαν κατεδικάσθη εις διετή φυλάκισιν.

Α. Παπαφιλίππου, δια τον εφεσείοντα.

Α. Κορφιώτης, δια την Δημοκρατίαν.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ*

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, Πρόεδρος: Η παρούσα έφεσις [*781] στρέφεται κατά ποινής

φυλακίσεως ενός έτους η οποία επεβλήθη εις τον εφεσείοντα υπό Στρατιωτικού

Δικαστηρίου κατόπιν καταδίκης του την 12ην Οκτωβρίου, 1971, δια διάρρηξιν

καταστήματος και κλοπήν, κατά παράβασιν του άρθρου 294(α) του Ποινικού

Κώδικος (Κεφ. 154) και του άρθρου 5 του περί Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικος και Δικονομίας Νόμου 1964 (Νόμος 40/64).

Το εν λόγω αδίκημα διεπράχθη κατά την

νύκτα της 5ης Ιουνίου, 1971, και το διαρρηχθέν κατάστημα ήτο το κέντρον

ψυχαγωγίας της μονάδος της Εθνικής Φρουράς εις την οποίαν ο εφεσείων υπηρετεί.

Την 2αν Δεκεμβρίου, 1971, η ακρόασις της εφέσεως ανεβλήθη δια σήμερον δια να τεθή εν τω μεταξύ ενώπιόν μας

έκθεσις του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας περί του εφεσείοντος, ήτις δεν

ευρίσκετο ενώπιον του Στρατιωτικού Δικαστηρίου όταν επέβαλε ποινήν εις τον

εφεσείοντα. Εν όψει του παρά την

νεαράν ηλικίαν του εφεσείοντος βεβαρυμένου δια προηγουμένων καταδίκων μητρώου

του, η σχετική έκθεσις του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας θα ήτο λίαν χρήσιμος

δια το Στρατιω- τικόν Δικαστήριον, διότι ούτω θα ετίθετο ενώπιον του πλήρες

ιστορικόν του μέχρι τότε βίου του εφεσείοντος, ως επίσης και οι λόγοι δια τους

οποίους ο εφεσείων κατέληξε να γίνη αντικοινωνικόν άτομον (δια νομολογίαν εν

προκειμένω ιδέτε υπόθεσιν Ιωάννου

κατά Αστυνομίας (1970) 6 Α.Α.Δ. 515).

Σταθμίσαντες δεόντως όλα όσα

εξετέθησαν ενώπιόν μας υπό του ευπαιδεύτου συνηγόρου του εφεσείοντος

κατελήξαμεν εις το συμπέρασμα ότι, παρά το γεγονός ότι το

[*782] Στρατιωτικόν Δικαστήριον δεν είχεν ενώπιόν του

έκθεσιν του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας, η πρωτοδίκως επιβληθείσα εις τον

εφεσείοντα ποινή δεν δύναται να θεωρηθή υπό τας περιστάσεις ως υπερβολική,

δεδομένου ιδίως ότι ο εφεσείων εβαρύνετο με προηγουμένην καταδίκην δια

διάρρηξιν δια την οποίαν κατεδικάσθη εις διετή φυλάκισιν· πιστεύομεν δε ότι η

επιβληθείσα ποινή θα ωφελήση τον εφεσείοντα διότι θα συντείνη εις την

αναμόρφωσιν του χαρακτήρος του, η οποία φαίνεται ότι ήρχισεν ήδη χάρις εις την

ευμενή αλλαγήν των συνθηκών του αμέσου οικογενειακού περιβάλλοντός του.

Ως εκ τούτου η παρούσα έφεσις

απορρίπτεται αλλ' εν όψει όλων των περιστατικών των αφορώντων εις τον

εφεσείοντα απεφασίσαμεν , δυνάμει του άρθρου 147(1) του περί οινικής Δικονομίας

Νόμου (Κεφ. 155), όπως η ποινή του εξακολουθήση να λογίζηται από της

ημερομηνίας της καταδίκης του.

Η

έφεσις απορρίπτεται.

* An English translation of this judgment appears at pp. 783-785 post.