Plea for clemency dismissed because the original conviction lost force after the accused appeared in court.

POSTANOWIENIE Z DNIA 9 CZERWCA 2006 R.

WO 7/06

W sytuacji, w której po wniesieniu prośby o ułaskawienie prawomocny

wyrok skazujący wydany w postępowaniu w stosunku do nieobecnych (rozdział

42 Kodeksu postępowania karnego z 1969 r.) stracił moc (art. 12a przep.

wprow. k.p.k.), a więc przestał istnieć przedmiot postępowania o ułaskawienie,

sąd pozostawia wniesioną prośbę bez rozpoznania, jako niedopuszczalną z

mocy ustawy (art. 560 § 2 k.p.k.).

Przewodniczący: sędzia SN J. Steckiewicz.

Sędziowie SN: W. Błuś (sprawozdawca), M. Buliński.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J.

Balcerak.

Sąd Najwyższy w sprawie ppłk. rez. Tadeusza W., oskarżonego o popełnienie

przestępstwa z art. 304 § 3 k.k. z 1969 r., na posiedzeniu w Izbie Wojskowej w

dniach 9 maja i 9 czerwca 2006 r., w związku z prośbami oskarżonego i jego

obrońcy o ułaskawienie, po wysłuchaniu wniosku prokuratora

p o s t a n o w i ł : prośby ppłk. rez. Tadeusza W. i jego obrońcy o ułaskawienie

pozostawić bez rozpoznania.

Uzasadnienie:

Wyrokiem b. Sądu Marynarki Wojennej w G. z dnia 16 czerwca 1983 r.,

wydanym w postępowaniu w stosunku do nieobecnych, ppłk rez. Tadeusz W. został

uznany za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 304 § 3 k.k. z 1969

r. i za to skazany na karę 15 lat pozbawienia wolności oraz karę dodatkową

degradacji. Postanowieniem Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 19

października 2004 r., na mocy przepisów ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii

(Dz.U. Nr 64, poz. 390) złagodzono karę pozbawienia wolności do 10 lat.

Prośby o ułaskawienie skierowane do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

wystosowali ppłk rez. Tadeusz W. oraz jego obrońca. Wojskowy Sąd Okręgowy w

P. postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. wydał negatywną opinię o ułaskawienie

autora prośby.

W dniu 10 marca 2006 r. ppłk rez. Tadeusz W. zgłosił się do dyspozycji sądu i

doręczono mu wówczas odpis wymienionego na wstępie wyroku. Jednocześnie

złożył on wniosek o wyznaczenie terminu rozprawy. Termin ten został wyznaczony

zarządzeniem Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. na dzień 18 maja 2006

r.

Sąd Najwyższy, w toku posiedzenia w przedmiocie wydania opinii o

ułaskawieniu, w dniu 9 maja 2006 r. postanowił je przerwać i zwrócić się z

pytaniem do Sądu pierwszej instancji o informację, czy wówczas jeszcze skazany

stawił się w wyznaczonym terminie na rozprawę. Jak wynika z pisma Prezesa

Wojskowego Sądu Okręgowego w P., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu

26 maja 2006 r., ppłk rez. Tadeusz W. stawił się w wyznaczonym terminie na

rozprawę główną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Ppłk rez. Tadeusz W. został skazany prawomocnym wyrokiem, wydanym w

postępowaniu w stosunku do nieobecnych, na podstawie przepisów Kodeksu

postępowania karnego z 1969 r. Osobiście zgłosił się do dyspozycji sądu.

Doręczono mu odpis orzeczenia zapadłego w jego sprawie. W terminie 14 dni od

doręczenia tego wyroku, na wniosek skazanego, wyznaczono termin rozprawy. W

terminie tym ppłk rez. Tadeusz W. stawił się na rozprawę. Przedstawiony wyżej

ciąg zdarzeń ma decydujące znaczenie dla sytuacji prawnej autora prośby o

ułaskawienie, bowiem zgodnie z treścią art. 12a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –

Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 556 ze

zm.) wydany wyrok stracił moc z chwilą stawienia się skazanego na rozprawę. Tak

więc, zostały unicestwione wszystkie skutki wynikające z prawomocnego wyroku

skazującego, wydanego wobec ppłk. rez. Tadeusza W. Jest on w chwili obecnej

osobą oskarżoną o popełnienie przestępstwa z art. 304 § 3 k.k. z 1969 r., co

oznacza, wobec brzmienia art. 5 § 1 k.p.k., że jest on niewinny, dopóki wina jego

nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Sytuacja ta ma

również decydujące znaczenie dla dalszego biegu postępowania o ułaskawienie.

Postępowanie to umieszczone zostało w dziale XII Kodeksu postępowania karnego

zatytułowanym: „Postępowanie po uprawomocnieniu się orzeczenia”. Tak więc,

przedmiotem podejmowanych czynności musi być orzeczenie spełniające

dodatkowo warunek prawomocności. W rozpoznawanej sprawie mamy do

czynienia z sytuacją, w której brak jest, jak wykazano wyżej, w ogóle orzeczenia, a

zatem nie można też mówić o jakiejkolwiek prawomocności.

W tym stanie sprawy brak jest przedmiotu postępowania o ułaskawienie, a zatem

niemożliwe jest rozpoznanie przez sąd próśb o ułaskawienie.

Z tych powodów Sąd Najwyższy postanowił pozostawić prośby o ułaskawienie

bez rozpoznania.