Military court upheld conviction for drunk driving despite defendant's request for summary sentencing without public announcement. The court ruled that the specific penalty of public reading was not statutory for this offense.

WYROK Z DNIA 28 SIERPNIA 2002 R.

WK 28/02

Orzeczenie środka karnego za wykroczenie wbrew zasadzie określonej w

art. 28 § 2 k.w. nie jest możliwe nawet wtedy, gdy sam obwiniony o orzeczenie

takiego środka karnego wnosi (art. 73 k.p.w.), a oskarżyciel wniosek ów

akceptuje (art. 64 k.p.w.).

Przewodniczący: sędzia SN płk M. Buliński.

Sędziowie SN: płk W. Maciak, płk Z. Stefaniak

(sprawozdawca).

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk F.

Szymański.

Sąd Najwyższy w sprawie Leszka B., skazanego za popełnienie wykroczenia

określonego w art. 87 § 1 k.w., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia

2002 r. kasacji na korzyść skazanego, wniesionej przez Zastępcę Prokuratora

Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego, od wyroku Wojskowego

Sądu Garnizonowego w O. z dnia 17 kwietnia 2002 r.

u c h y l i ł zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia wobec Leszka B.

środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości przez jego odczytanie

żołnierzom służby zawodowej Jednostki Wojskowej w W.

Uzasadnienie:

Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w O. z dnia 17 kwietnia 2002 r.

Leszek B. został uznany za winnego tego, że w dniu 13 lutego 2002 r. około godz.

15 25 w W. prowadził pojazd mechaniczny marki „Mazda 323”, znajdując się w

stanie po użyciu alkoholu (0,18 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym

powietrzu), tj. popełnienia wykroczenia określonego w art. 87 § 1 k.w., i za to

skazany na karę 1 000 złotych grzywny, środek karny w postaci zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8

miesięcy oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości przez jego odczytanie

żołnierzom służby zawodowej Jednostki Wojskowej w W.

Od orzeczenia tego kasację na korzyść wniósł Zastępca Prokuratora Generalnego

– Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając „rażące naruszenie prawa

materialnego – przepisu art. 28 § 2 k.w. w zw. z art. 28 § 1 pkt 5 k.w. – mające

istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na orzeczeniu wobec skazanego

środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości, poprzez jego

odczytanie żołnierzom służby zawodowej Jednostki Wojskowej w W. w sytuacji,

gdy za popełnienie wykroczenia określonego w art. 87 § 1 k.w. żaden przepis

szczególny nie przewiduje, obligatoryjnie ani też fakultatywnie, możliwości

orzeczenia wzmiankowanego środka karnego”; dlatego też wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w O. z dnia 17 kwietnia

2002 r. w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym w postaci podania wyroku

do publicznej wiadomości, przez jego odczytanie żołnierzom służby zawodowej

Jednostki Wojskowej w W.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest w pełni zasadna.

Wniosek obwinionego o skazanie go bez postępowania dowodowego

wprowadzony został do procedury wykroczeniowej wzorem kodeksu postępowania

karnego z 1997 r. Rola sądu jest aktywna przy rozpoznawaniu wniosku, a wynika to

z treści art. 64 § 1 w zw. z art. 63 § 2 k.p.w. Sąd może uzależnić uwzględnienie

wniosku obwinionego od dokonania w nim określonych zmian, a wówczas autor

wniosku musi wyrazić na to zgodę. Gdyby jednak obwiniony takiej zgody nie

wyraził, sąd kieruje sprawę na rozprawę. Czyni tak również w razie sprzeciwu

pozostałych stron, gdy mediacje z nimi nie doprowadziły do swoistej ugody.

Tak więc rację ma skarżący, że nawet w sytuacji, gdy obwiniony, zgodnie z art.

73 k.p.w., złożył wniosek o skazanie go w określony sposób bez przeprowadzenia

postępowania dowodowego, w którym wniósł o wymierzenie mu kary grzywny w

wysokości 1 000 złotych, zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu

lądowym na okres 8 miesięcy oraz podania wyroku do publicznej wiadomości przez

jego odczytanie żołnierzom służby zawodowej Jednostki Wojskowej w W. i

wniosek ten zaakceptował prokurator – to i tak sąd, stosując odpowiednio art. 64

k.p.w., powinien dokonać jego kontroli i korekty. Nie czyniąc tego i nie korygując

wniosku w zakresie „podania wyroku do publicznej wiadomości, poprzez jego

odczytanie żołnierzom służby zawodowej Jednostki Wojskowej w W.” – a

orzekając na podstawie art. 28 § 1 pkt 5 k.w. i art. 31 § 1 i 2 k.w. – sąd rażąco

naruszył prawo materialne, ponieważ środek ten nie był przewidziany w części

szczególnej kodeksu wykroczeń za wykroczenie określone w art. 87 § 1 k.w. i w

związku z tym, mając na uwadze treść § 2 art. 28 k.w., że „środki karne można

orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli

przepis szczególny tak stanowi” – nie można go było orzec. To rażące uchybienie

miało istotny wpływ na treść orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, postępując zgodnie z przytoczoną w kasacji, a aprobowaną

przez skarżącego linią orzeczniczą, należało orzec jak wyżej.