Supreme Court quashes criminal verdict due to mandatory defense lawyer absence violating procedural fairness rules.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the second-instance criminal verdict and remanded the case for retrial. The defense lawyer failed to attend the entire trial before the first-instance court because the defendant was under 18, making his presence mandatory by law. The court ruled that the defense lawyer's absence constituted a gross procedural violation requiring the automatic annulment of the judgment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 § 1 pkt 1, § 3 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.: In criminal proceedings against a minor, the defense lawyer's mandatory participation in the trial is independent of the accused's consent, and any failure to attend renders the judgment void.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V KK 485/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)SSN Henryk GradzikSSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)Protokolant Katarzyna Wełpa w sprawie K. S., oskarżonego z art. 280 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 16 stycznia 2018 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV Ka (...), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II K (...), 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. – w odniesieniu do oskarżonego K. S. - i sprawę przekazuje temu Sądowi do ponownego rozpoznania;
2. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego wniesionej opłaty od kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II K (...), K. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego K. S., który podnosząc zarzuty obrazy prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) oraz rażącej niewspółmierności kary, wniósł o jego zmianę poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie – z ostrożności procesowej – warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w S., po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy oskarżonego K.
S., wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV Ka (...), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 kwietnia 2017 r. wniósł obrońca oskarżonego K. S., który podnosząc wobec orzeczenia sądu odwoławczego zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., poprzez nie uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji pomimo tego, że do dnia ukończenia przez oskarżonego 18-tego roku życia, jego obrońca nie brał udziału w całej rozprawie, wniósł w konkluzji o uchylenie tegoż wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy oskarżonego K.
S., Prokurator Rejonowy w G. wniósł o jej uwzględnienie w całości z uwagi na jej oczywistą zasadność.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy oskarżonego K. S. jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., co przy kierunku zaskarżenia pozwalało ją uwzględnić w całości na posiedzeniu bez udziału stron.Z akt sprawy wynika bowiem w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że oskarżony K. S. urodził się w dniu 21 października 1998 r. i w trakcie rozprawy, która odbyła się przed Sądem Rejonowym w G. w dniu 2 września 2016 r., nie miał ukończonych 18 lat.
W takiej natomiast sytuacji, zgodnie z przepisami art. 79 § 1 pkt 1 oraz § 3 k.p.k., oskarżony w postępowaniu karnym, jeżeli nie ma ukończonych 18 lat, musi mieć obrońcę, a udział takiego obrońcy w rozprawie jest obowiązkowy. Z kolei z przepisu art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. wynika, że niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, zaskarżone orzeczenie bezwzględnie ulega uchyleniu, jeżeli obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy.Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, albowiem – jak to wynika wprost z protokołu rozprawy przed Sądem Rejonowym w G. w dniu 2 września 2016 r.
– obrońca oskarżonego K. S., adwokat P. G. opuścił na kilka minut salę rozpraw (od godz. 10.29 – do godz. 10.32), gdy w tym czasie przeprowadzany był dowód z zeznań świadka R. T. Tego, niewątpliwie nagannego zachowania obrońcy, jak i oczywiście sprzecznego z przepisami prawa procesowego zachowania Sądu Rejonowego w G., który na taki stan rzeczy zezwolił, w niczym nie zmienia, ani w żaden sposób nie usprawiedliwia to, że adwokat opuścił salę rozpraw za zgodą oskarżonego K. S. („oskarżony K. S. wyraża zgodę na prowadzenie sprawy pod nieobecność swojego obrońcy”).
Obligatoryjny udział obrońcy w takim wypadku jest bowiem w ogóle niezależny od woli samego oskarżonego, który w tym zakresie i w takiej sytuacji procesowej, nie może samodzielnie decydować o tym, czy jego obrońca ma brać udział w rozprawie, czy też nie.Powyższej konstatacji nie zmienia również w niczym to, że ówczesnym obrońcą był adwokat z wyboru. Wcześniej przecież, jeszcze w postepowaniu przygotowawczym, Prezes Sądu Rejonowego w G., wyznaczył ówczesnemu podejrzanemu K. S. obrońcę z urzędu, albowiem – jak zasadnie wskazywano we wniosku Prokuratora Rejonowego w G. - „podejrzany nie ukończył 18 lat, a zgodnie z art. 79 § 1 pkt 1 k.p.k. musi on mieć w postępowaniu karnym obrońcę”.Jeżeli natomiast zachodziła konieczność opuszczenia sali rozpraw przez obrońcę oskarżonego K.
S., to Sąd Rejonowy winien był ewentualnie zarządzić stosowną przerwę, ale w żadnym razie nie mógł kontynuować postępowania dowodowego. Postępując natomiast inaczej, zezwolił adwokatowi na opuszczenie sali rozpraw, czego ten uczynić nie miał prawa, a sam dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy wskazanych powyżej przepisów prawa procesowego. Podobnej obrazy dopuścił się również Sąd Okręgowy w S., który powyższego uchybienia – jakkolwiek niepodniesionego we wniesionych apelacjach – nie dostrzegł z urzędu, a co było jego obowiązkiem i zaskarżonego wyroku nie uchylił i sprawy nie przekazał Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.Tego rodzaju postąpienia Sądów obu instancji orzekających w tej sprawie nie tylko nie przynoszą im chwały, ale przede wszystkim wyrządzają rzeczywiste szkody nie tylko stronom postępowania, ale i całemu społeczeństwu, pogłębiając przy tym w jego oczach krytyczny obraz całego wymiaru sprawiedliwości.Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w S. oraz poprzedzający go wyrok Sądu pierwszej instancji – w odniesieniu do oskarżonego K.
S. – i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania. r.g.