Supreme Court dismisses appeal against first-instance rejection of appeal against final judgment due to procedural error.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellants' appeal against a regional court's order rejecting their challenge to a final judgment. The lower court had rejected the challenge because it was filed personally rather than by a professional lawyer, violating mandatory legal representation rules. The Supreme Court held the appeal was inadmissible because the Civil Procedure Code strictly limits appeals to the Supreme Court to orders from the second instance, not the first.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3941 § 1, 2 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.: Appeals to the Supreme Court are exhaustive and limited to second-instance orders; first-instance orders rejecting appeals against final judgments are not subject to such appeal and must be rejected as inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 66/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 października 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
w sprawie ze skargi I. P. (obecnie J.) i R. J.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt XC (…)
w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w B. przeciwko I. P. (obecnie J.)
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2010
r.,
zażalenia skarżących na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 9 czerwca 2009
r., sygn. akt WSC (…),
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd Rejonowy w B. odrzucił na
podstawie art. 4246 § 3 k.pc. skargę I. J. i R. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem
wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt X C (…).
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wywiódł, że wspomniana
skarga została sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżących, nie zaś przez
profesjonalnego pełnomocnika procesowego, a więc z naruszeniem tzw. przymusu
adwokackiego wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c. i obejmującego także czynności
procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane przed
sądem niższej instancji. W tej sytuacji skarga wniesiona osobiście przez skarżących
podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.
Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem sporządzonym osobiście przez
I. i R. J. i skierowanym do Sądu Okręgowego za pośrednictwem Sądu Rejonowego, a
następnie przekazanym Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie okazało się niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu. Treść
art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. nie pozostawia wątpliwości, że wyliczenie postanowień na które
przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego jest wyczerpujące (postanowienie SN z
dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II PZ 3/09, niepubl.). W tym katalogu postanowień
zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego nie mieści się postanowienie Sądu
pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. Z art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. wyraźnie bowiem wynika, że
zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na postanowienie Sądu drugiej
instancji
odrzucające
m.in.
skargę
o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego orzeczenia.
Ponieważ wniesionym zażaleniem zaskarżone zostało postanowienie Sądu
pierwszej instancji, bo postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2009 r.,
przeto zażalenie to jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 373
k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.